«Εμείς» και η Εκκλησία
Γιορτάσαμε και φέτος την Κυριακή της Ορθοδοξίας και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, με την επέτειο της Επαναστάσεως του 1821. Βέβαια, εννοείται, όσοι χριστιανοί έχουν ζωντανή σχέση με την Εκκλησία και την αγαπούν ως την πνευματική τους «μάνα», που στήριξε το Έθνος σε δύσκολους καιρούς και που το ζωογονεί με τα νάματά της. Θλιβόμαστε όμως, βλέποντας να την υποτιμούν τα «παιδιά» της και να νομοθετούν αντίθετα προς τη χριστιανική Παράδοση και διδασκαλία!
Ίσως βέβαια να έπρεπε να ξεκαθαρίσει κανείς τί σημαίνει να είσαι «χριστιανός» στην εποχή μας. Δυστυχώς, πολλοί δεν ξέρουν πως, άλλο πράγμα είναι να είσαι «καλός άνθρωπος» και άλλο συνεπής χριστιανός. Μα δεν είναι και εύκολη υπόθεση, καθώς πολλή σύγχυση επικρατεί παντού. Αλλοπρόσαλλες στάσεις και αντιλήψεις κυριαρχούν, προερχόμενες από πολλές κατευθύνσεις. Έτσι, παρατηρούμε χριστιανούς να έχουν πλήρως «εκκοσμικευθεί», ώστε, κι αν δεν απέχουν εντελώς από τη λατρευτική ζωή, να αρκούνται στην τήρηση κάποιων ηθών και εθίμων, τα οποία μπορεί και να «λατρεύουν», ανάγοντάς τα σε υπέρτατη αξία. Άλλοι, ίσως είναι πιο «σχετικοί» με την Εκκλησία, αλλά η πίστη τους δεν είναι «καθαρή», καθώς την αναμιγνύουν με αμέτρητες προλήψεις και δεισιδαιμονίες- που και τα Μ.Μ. Ε. καλλιεργούν και διαιωνίζουν-λες και βρισκόμαστε ακόμη στην προχριστιανική εποχή, ή σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου συνδυάζουν τη χριστιανική Πίστη με έντονα στοιχεία της Μαγείας!
Αφήνεται λοιπόν στον καθένα μας να εντοπίσει εκείνα τα κριτήρια, που θα τον βοηθήσουν να επανεκτιμήσει την πίστη του και να αναζητήσει το ορθόδοξο φρόνημα και ήθος. Χρειάζεται να αποκτήσουμε την «πίστη κατ’ επίγνωση» που λέει ο Απόστολος Παύλος, με αγώνα, πνευματική καθοδήγηση, μελέτη, σπουδή. Με την απλότητα και καθαρότητα της καρδιάς, που κατέκτησαν και φανέρωσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Σήμερα πολλοί μιλούν για αγάπη, ή …επί το μοντέρνο, για «ενσυναίσθηση». Αλλά η γνήσια αγάπη δεν κομματιάζεται. Ούτε «κομματίζεται». Όντας θυσιαστική, χριστοκεντρική, «ουδέποτε εκπίπτει». Κι αν για την αντίληψη του αθεϊσμού οι άλλοι είναι «κόλαση», ο Ορθόδοξος χριστιανός, στο πρόσωπο του συνανθρώπου του «βλέπει το Θεό».
Τούτη την Κυριακή γιορτάζομε τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά-τον μεγαλύτερο Πατέρα των νεότερων χρόνων. Κι όπως έλεγε ένας επιφανής Αγιορείτης, «ένα λιοντάρι ξύπνησε», άφησε την ησυχία του Αγίου Όρους, κατέβηκε στον κόσμο κι όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους αιρετικούς, διαλύοντας τις πλάνες τους. Ανέπτυξε και υπερασπίστηκε τις ορθόδοξες αλήθειες σε μια κρίσιμη εποχή, φωτίζοντας τις σχέσεις του Θεού με τους ανθρώπους. Τώρα κι εμείς, οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τα σπουδαία ζητήματα με εκκλησιαστικό κι όχι με «κοσμικό» τρόπο. «Όχι» λοιπόν στις ομάδες, παρατάξεις, «παρασυναγωγές», που υποκρύπτουν κινδύνους σύγχυσης και αποπροσανατολισμού. Αλλά, «ναι» στο «Εμείς» του Μακρυγιάννη, ή αλλιώς, στο ευχαριστιακό Σώμα, κατά το συνοδικό-κοινοτικό πρότυπο της Ορθοδοξίας. Τούτη η ενότητα, στο όνομα του Χριστού, ίσως φανεί πολύ αναγκαία για όλους μας, καθώς ολοένα και περισσότερο δυσκολεύουν οι συνθήκες της ζωής μας. Έτσι, και η Μεγάλη Σαρακοστή προβάλλει ως «ιερό Εκπαιδευτήριο» πίστεως, λατρείας, ασκήσεως, αγάπης. Ως έξοχο πνευματικό «ταξίδι», για ένα ουσιαστικό «προσκύνημα» στον εορτασμό του Πάσχα Κυρίου.
Nίκος Σιγανός, θεολόγος
