Από τις Αποκριές, στην αναζήτηση του Παραδείσου

Μπαίνοντας στην τρίτη εβδομάδα του Τριωδίου, τη λεγόμενη Τυρινή ή της Τυροφάγου, σκέφτομαι πως σιμώνουμε πολύ στη Σαρακοστή, που λιγάκι θα… «στριμωχτούμε» με την πλήρη νηστεία. Ωστόσο, τα αποκριάτικα δρώμενα μάς αποσπούν από τη σκληρή καθημερινότητα, με τους πιεστικούς ρυθμούς, τα προβλήματα, όλη την «τοξικότητα» που περιφέρεται στην ατμόσφαιρα και παγιδεύει τη σκέψη μας, απειλώντας την ψυχική ηρεμία, τις σχέσεις, την ποιότητα της μιας κι ανεπανάληπτης ζωής μας.

          Ώ, πόσες μνήμες παλιές δεν έρχονται όλες τούτες τις μέρες στο μυαλό μας! Nοσταλγίες μιας άλλης εποχής, που ο κόσμος ένιωθε εντελώς διαφορετικά στη ζωή της κοινότητας: γιορτές, ήθη και έθιμα, ανθρώπινες σχέσεις. Να μην πω για τις συντροφιές στις γειτονιές και στα σοκάκια του χωριού, με τις φωνές μεγάλων και μικρών, που σμίγανε με κείνες που έβγαζαν κατοικίδια ζώα και τα όρνεα του ουρανού, πέρδικες κι αμέτρητα πουλιά, να συνθέσουν τις πιο ωραίες μελωδίες του κόσμου! Μα, κι εκείνες οι ατέλειωτες «αποσπερίδες» που φούντωναν τις Αποκριές, στα σπίτια και στα καφενεία, με τα «χοροστάσια», τους πλούσιους σκοπούς και τα τραγούδια-πουκαλλιτέχνες της Παραδοσιακής Μουσικής έχουν με πολύ μόχθο και πιστότητα καταγράψει- πώς να ξεχαστούνε; Είχαν άραγε εκείνα τα γλέντια και τα μασκαρέματα καμιά σχέση με τα Καρναβάλια και τη διασκέδαση του καιρού μας; Θυμάσαι όλα τα παλιά, και ανάμικτα συναισθήματα σε πλημμυρίζουν. Καθώς, πρόσωπα, γεγονότα, βιώματα, εμπειρίες και παραστάσεις που γράφτηκαν ανεξίτηλα στα βάθη της υπάρξεώς σου βγαίνουν στην επιφάνεια, βουρκώνουνε τα μάτια σου, με τα γλυκόπικρα δάκρυα να βαλσαμώνουν τον πόνο της ψυχής σου.