ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (Πράξ. στ΄ 1-7).
Κοινότητα ζωής και έμπρακτη «εν Χριστώ» αγάπη
«Επισκέψασθε δέ͵ ἀδελφοί͵ ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτὰ πλήρεις Πνεύματος καὶ σοφίας͵ οὓς καταστήσομεν ἐπὶ τῆς χρείας ταύτης· ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν».
Πολλές φορές διατυπώνονται διάφορες απόψεις σχετικά με την αποστολή της Εκκλησίας. Άλλοι νομίζουν ότι το έργο της είναι αποκλειστικά πνευματικό, άλλοι θα ήθελαν να παρεμβαίνει «πιο δυναμικά» στην κοινωνία. Άλλοι, τέλος, δεν της αναγνωρίζουν καν το δικαίωμα να έχει λόγο, και μάλιστα σε μια Ορθόδοξη χώρα, όπως η Ελλάδα! Το σημερινό ανάγνωσμα δείχνει πώς αντιμετώπισαν οι πρώτοι χριστιανοί τις κοινωνικές ανάγκες και ποια πορεία θα μπορούσαμε να ακολουθούμε ως Ορθόδοξοι στη ζωή μας.
Έχομε παρακολουθήσει στα προηγούμενα τη δράση των Αποστόλων στα πρώτα βήματα της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Με τον πρωτόγνωρο τρόπο ζωής τους, οι χριστιανοί είχαν εντυπωσιάσει τον κοινωνικό περίγυρό τους. Με τα θαύματα που επιτελούσαν οι Απόστολοι προσείλκυαν πολλούς ανθρώπους. Τότε οι «ελληνόφωνοι» πιστοί άρχισαν να παραπονιούνται ότι παραμελούνταν κατά την καθημερινή διανομή τροφίμων και των ελεημοσυνών. Παρατηρούμε εδώ ότι η Εκκλησία δε διακονεί μονάχα τις πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων. Ούτε υπάρχει ως «δεκανίκι» του Κράτους για τις «φιλανθρωπίες». Αγκαλιάζει τον άνθρωπο συνολικά, ως ψυχοσωματικό όν, αφού κι ο Χριστός, με την Ενσάρκωσή Του, προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση-χωρίς φυσικά την αμαρτία-ώστε να την αγιάσει, να τη θεώσει. Δόθηκε λοιπόν στους Αποστόλους η ευκαιρία να ιεραρχήσουν τις ανάγκες των πιστών και να φροντίσουν να τις καλύψουν όλες.
Τί έκαμαν λοιπόν εκείνοι οι θεοφόροι ποιμένες; Συνεκάλεσαν το πλήθος των χριστιανών και τόνισαν ενώπιον όλων ότι δεν ήταν σωστό να εγκαταλείψουν αυτοί την κοινή λατρεία και το κήρυγμα, για να υπηρετούν τα δείπνα και τη διανομή των τροφίμων. Τους προτρέπουν όμως να εξετάσουν προσεκτικά και να εκλέξουν επτά άντρες γεμάτους από τη σοφία του Αγίου Πνεύματος, στους οποίους θα αναθέσουν οι Απόστολοι αυτό το έργο, ώστε αυτοί να παραμείνουν αφοσιωμένοι στην προσευχή και στη διδασκαλία. Η πρόταση αυτή άρεσε σ’ όλο το πλήθος. Και επέλεξαν τους επτά Διακόνους, τους οποίους στη συνέχεια χειροτόνησαν οι Απόστολοι, ώστε να είναι υπεύθυνοι για το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας. Έτσι, ο Λόγος του Θεού διαδιδόταν περισσότερο και αυξανόταν διαρκώς ο αριθμός των πιστών.
Πώς να μη ζηλέψουμε τους πρώτους χριστιανούς, για την απλότητα, τις λατρευτικές συνάξεις, την κοινοκτημοσύνη και τόσες άλλες ευλογίες που είχαν στη ζωή τους; Αναρωτήσου μαζί μας, φίλε αναγνώστη, αν θα μπορούσε να υπάρξει πιο «δημοκρατικός», πιο γνήσιος, πιο «’εκκλησιαστικός» τρόπος εκλογής προσώπων υπεύθυνων για τα «κοινά» και μάλιστα για τα εκκλησιαστικά αξιώματα και θέσεις! Όσον αφορά το θεσμό των Διακόνων, είδαμε πως τους εξέλεξαν με πολύ αυστηρά κριτήρια: τον ακέραιο χαρακτήρα τους, την άμεμπτη ζωή, τη θεολογική τους κατάρτιση, τα αγιοπνευματικά χαρίσματά τους. Και είχαν ευρύτερα καθήκοντα από ό, τι αργότερα, μέχρι την εποχή μας.
Αντιλαμβανόμαστε ότι: «η ενέργεια αυτή των Αποστόλων σήμαινε κατάφαση της εντάξεως όλης της ζωής των πιστών μέσα στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, που εμφανίστηκε στον κόσμο ως ένα σύνολο συστηματικά συγκροτημένο και σαφώς διακρινόμενο από τον γύρω της κόσμο, την υπόλοιπη κοινωνία. Η Εκκλησία θα έχει πάντα ως μοναδικό σκοπό τη θέωση των μελών της, τον αγιοπνευματικό φωτισμό τους. Ο σκοπός όμως αυτός θα έμενε απραγματοποίητος, αν δεν ανήκε στο Χριστό ΟΛΗ η ζωή τους. Η Εκκλησία τούς πρόσφερε πληρότητα ζωής, διακονώντας όλη τη ζωή τους» (π. Γ. Μεταλληνός). Πολλή συζήτηση βέβαια γίνεται τώρα και αρκετό καιρό για την ανάγκη αναβίωσης του θεσμού των «διακονισσών» της Πρώτης Εκκλησίας, αλλά, δυστυχώς, καμιά απόφαση δεν έχει ληφθεί για την υλοποίησή της.
Πάντως, το πρωτοχριστιανικό κοινοτικό πνεύμα διασώθηκε στον Ορθόδοξο Μοναχισμό, στις Ορθόδοξες Κοινότητες και στο χώρο της Ιεραποστολής, είναι δε τεράστιο- σε πολλούς άγνωστο- το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας. Πρόκειται για το δρόμο της αληθινής αγάπης, που ο Κύριος προτάσσει ως έσχατο κριτήριο στη Δευτέρα και φρικτή Παρουσία Του. Κι όχι μόνο στα εκκλησιαστικά ζητήματα και διακονήματα, αλλά, ευρύτερα, στην κοινωνική-ακόμα και στην πολιτική ζωή- ο δρόμος που άνοιξαν οι Απόστολοι, τηρώντας τις εντολές του Χριστού, κι ακολούθησαν οι Άγιοι και οι Πατέρες, μάς «προκαλεί» να τον ακολουθήσομε, για να λυθούν τα τεράστια οικονομικά, κοινωνικά και παγκόσμια προβλήματα, που συνεχώς διογκώνονται στην εποχή μας. Τελειώνοντας: μακάρι να μιμούμασταν αυτά τα πρότυπα ποιμένων, σχέσεων και ζωής, τα οποία είναι στην κατεύθυνση που έδειξε ο Ιησούς Χριστός, ο Μέγας Διάκονος της ανθρωπότητας, που είπε: «Εἰ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος». Αμήν!
Nίκος Σιγανός, θεολόγος
