ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ MATΘΑΙΟΥ (Α΄Κορ. Θ΄2-12)
«Άξιος ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὐτοῦ» (Λουκ. Ι΄, 7)
«Αδελφοί, ἡ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ…Τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; Τίς φυτεύει ἀμπελῶνα καὶ ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ οὐκ ἐσθίει; Ἢ τίς ποιμαίνει ποίμνην καὶ ἐκ τοῦ γάλακτος τῆς ποίμνης οὐκ ἐσθίει; πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ».
Για άλλη μια φορά βλέπομε τον Απόστολο να ασχολείται ιδιαιτέρως με τους χριστιανούς της Κορίνθου, προφανώς αγανακτισμένος από τη συμπεριφορά μερικών, από την άδικη κριτική τους. Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα έρχεται να διαλύσει και κάποιες «σκιές» στις σχέσεις μας με τους ποιμένες μας, που συχνά αδικούμε, ίσως ξεπερνώντας και τους Κορινθίους!
Βέβαια η Εκκλησία της Κορίνθου, μ’ όλα τα προβλήματά της, ήταν μια «ζωντανή» Εκκλησία. Οι χριστιανοί τής εποχής εκείνης, ζώντας μέσα στον ειδωλολατρικό, βάρβαρο κόσμο, αντιμετώπιζαν πολλούς πειρασμούς, εμπόδια- αδιανόητα για εμάς. Ο Παύλος δείχνει μεν κατανόηση και επιείκεια προς όλους, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να ομολογήσει τη θεϊκή του κλήση. Γι’ αυτό λέει ότι οι πιστοί αποτελούν «σφραγίδα», απόδειξη, της αποστολικότητάς του. «Αναγκάζεται» να μιλήσει για πράγματα που δε θα ήθελε, μα το κάνει, για να νουθετήσει τους πιστούς. Αναρωτιέται λοιπόν: μήπως δεν έχει το δικαίωμα τής διατροφής από τις εκκλησιαστικές κοινότητες, όπως έκαναν οι άλλοι Απόστολοι; Όμως, αυτός με τους συνοδούς του εργάζονταν χειρωνακτικά, για να εξασφαλίζουν τα προς το ζην αναγκαία. Και φέρνει τα παραδείγματα των στρατιωτών που πληρώνονται, καθώς και του αμπελουργού και του βοσκού, που γεύονται, αντιστοίχως, τους καρπούς του αμπελιού τους και το γάλα του ποιμνίου τους. Μάλιστα, επικαλείται χωρίο του Μωσαϊκού Νόμου, που έλεγε: «Μη βάλεις φίμωτρο στο βόδι που αλωνίζει».
Όλες τούτες οι εικόνες παραπέμπουν σε άλλες εποχές, σε παραδοσιακές κοινωνίες. Τότε που οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους ζούσαν σε αρμονία με τη φύση, εφάρμοζαν τους νόμους που έθεσε ο Θεός, αναγνώριζαν τα «δικαιώματα» των οικόσιτων ζώων και υπολόγιζαν μέχρι και το «μερτικό» τους! Ο Παύλος λέει ότι όλα γραφτήκανε για τους πνευματικούς εργάτες και καλλιεργητές, που πρέπει να ελπίζουν στη συγκομιδή των πνευματικών καρπών κι όλων των αγαθών. Παίρνομε λοιπόν κι εμείς ένα «μάθημα» για περιπτώσεις ανθρώπων που ευεργετούμε, κι αυτοί μάς φέρονται με αχαριστία και αγνωμοσύνη. Να σηκώνουμε, δηλαδή, τέτοιους δύσκολους «σταυρούς», ακόμα και στο πιο οικείο μας περιβάλλον, με υπομονή, κι ας αδικούμαστε. Σίγουρα θα ωφεληθούμε. O Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής διαβεβαιώνει: «Μάρτυς μου ο Κύριος αυτό που σου λέγω. Τόσον ήτον οι πειρασμοί, ώστε να νομίζεις από τον πόνον ότι θα βγει η ψυχή σου ως εκ καμίνου πυρός. Και όμως αφού παρέλθει η δοκιμασία έρχεται τόση παράκλησις, ωσάν να είσαι μέσα εις τον παράδεισον χωρίς σώμα. Σε αγαπά ο Χριστός, σε αγαπά η Θεοτόκος, σε επαινούν οι άγιοι, οι άγγελοι σε θαυμάζουν»!
Το καίριο όμως ζήτημα που προκύπτει από το ανάγνωσμα είναι η κάλυψη των υλικών αναγκών των εκκλησιαστικών ποιμένων. Βέβαια, η Χάρη του Θεού και τα Μυστήρια δεν είναι «εμπορεύσιμα». Αλλά είναι σαφές και σύμφωνο με την Παράδοση της Εκκλησίας, ότι οι χριστιανικές κοινότητες οφείλουν να καλύπτουν τις υλικές ανάγκες των ποιμένων τους- στη χώρα μας αυτό γίνεται από το Κράτος. Κι επειδή πολλές συζητήσεις γίνονται και συχνά αδικούνται οι κληρικοί μας, που νυχθημερόν μοχθούν για το ποίμνιό τους, καλό και ωφέλιμο θα ήταν να ενημερώνονταν υπεύθυνα οι πιστοί, ώστε να μη γίνονται «ιεροκατήγοροι», συμπράττοντας με τους συκοφάντες και τους πολέμιους της Εκκλησίας, που κατασκευάζουν απίθανους «μύθους» για την «εκκλησιαστική περιουσία». Μα, από την άλλη μεριά, οι Μητροπόλεις και οι Ενορίες οφείλουν να υπολογίζουν και να φροντίζουν τα στελέχη τους (ιεροψάλτες, νεωκόρους κ.ά.)-που καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες, υπερβαίνοντας πολλές φορές και τον εαυτό τους, για να ανταποκριθούν στους ρόλους και στις ευθύνες τους-προς επιτέλεση του έργου της Εκκλησίας.
Κάποιοι ερμηνεύουν τα «φίμωτρα» της Αγίας Γραφής αναφερόμενοι στα εργασιακά δικαιώματα, που βλέπομε να καταπατούνται σκληρά από τους εργοδότες τους, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, εξ αιτίας του οποίου «δεινοπαθεί» ολόκληρος ο Πλανήτης. Έχομε χρέος, φίλοι μου, να δείχνουμε αλληλεγγύη προς τους συνανθρώπους μας και να αγωνιζόμαστε για την επικράτηση της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, και για το σεβασμό του ανθρώπινου προσώπου, αρχίζοντας από το χώρο και τη ζωή της Εκκλησίας. Το ασκητικό, κοινοτικό και φιλάνθρωπο φρόνημα των Αγίων είναι πολύ επίκαιρο και στην εποχή μας. Το πάθος της φιλαργυρίας μπορεί να μας απειλήσει όλους, κληρικούς και λαϊκούς. Ας μιμηθούμε, λοιπόν, τον Απόστολο, που λέει: «Εμείς υπομένουμε κάθε στέρηση, για να μη δημιουργήσουμε κανένα πρόβλημα στη διάδοση του Ευαγγελίου του Χριστού». Αμήν!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
