«Τῆς σωτηρίας εὔθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε· αἰσχραῖς γὰρ κατερρύπωσα, τὴν ψυχὴν ἁμαρτίαις, ὡς ῥαθύμως τὸν βίον μου, ὅλον ἐκδαπανήσας». Σε τούτο το ορθρινό τροπάριο του Τριωδίου, ο υμνογράφος παρακαλεί την Παναγία να του ανοίξει δρόμους σωτηρίας,  σε μια ζωή που τη δαπάνησε  στην αμέλεια και  να καθαρίσει την καταλερωμένη  ψυχή του. Διαβάστε περισσότερα…

«ΑΝΟΙΞΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ»

Σχόλια στις Καταβασίες της Παναγίας

           Όντως μεγαλειώδεις υπήρξαν οι στιγμές της δημιουργίας του ανθρώπου δια του Λόγου του Θεού, «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» Του. Και ο άνθρωπος, ανταποκρινόμενος στην ευχαριστιακή αποστολή του, αμέτρητες φορές στο διάβα των αιώνων ύμνησε το Δημιουργό για τις  ευεργεσίες Του προς το ανθρώπινο γένος. Δεν ξέρω όμως, αν υπάρχει εκκλησιαστική ακολουθία πιο δημοφιλής απ’ αυτήν του Ακαθίστου και ύμνος  τραγουδισμένος πιο πολύ, από τον Κανόνα του. Εμείς θα εστιάσομε την προσοχή μας για ένα σύντομο σχολιασμό στους ειρμούς, τα πρώτα, δηλαδή, τροπάρια, που λέγονται Καταβασίες. Διαβάστε περισσότερα…

Όσοι νομίζουν ότι η Εκκλησία είναι απλώς ένας θεσμός που μοιράζει συσσίτια, διδάσκει ηθική και κάνει τελετές, μένοντας μακριά της, όχι μόνο αδικούν εκείνη, αλλά, κυρίως, στερούν τον εαυτό τους από τη δυνατότητα να γνωρίσει το αληθινό Φως. Να γευτεί την πραγματική κοινωνικότητα, τη θεϊκή ζωή, τη χαρά του Παραδείσου. Τούτα τα αγαθά προσφέρονται στη διάρκεια του Τριωδίου στο Τραπέζι  που στρώνεται μπροστά μας με απλοχεριά, σε πολλές λατρευτικές ευκαιρίες. Διαβάστε περισσότερα…

«Παράδεισε πάντιμε, το ωραιότατον κάλλος»

Φανταστείτε, αγαπητοί αναγνώστες, πως βρίσκεστε  σε μια φιλική συνάντηση, στην οποία συζητάτε για τον άνθρωπο, τη σχέση του με το Θεό, την ανθρώπινη κοινωνία. Κάποια στιγμή η κουβέντα φτάνει στο σημείο,  ο Σωκράτης, ο μέγιστος των σοφών, να συγκρίνεται με έναν αγωνιζόμενο χριστιανό, ενεργό μέλος της Εκκλησίας. Ποιον, αλήθεια, θα τοποθετούσατε πιο ψηλά; Το χριστιανό, ή το Σωκράτη; Υποκλινόμαστε στο μεγάλο δάσκαλο, που,  με το ήθος και τη συνέπειά του υπήρξε πρότυπο αληθινού Ανθρώπου.  Όμως, η σύγκριση δε γίνεται για το ήθος και τις πράξεις των ανθρώπων, απλών ή επιφανών, που, στο βάθος τους, μόνο ο Θεός γνωρίζει. Δίνεται, απλώς, η αφορμή, για να προβληματιστεί κανείς στην αναζήτηση Εκείνου που φαίνεται να «αιωρείται» στο Σύμπαν και, ενώ μπορεί να «κρύβεται» κοντά μας, ή και μέσα μας, πολλοί  τον ψάχνουν μακριά, σε λανθασμένους κι επικίνδυνους δρόμους. Διαβέστε περισσότερα…

Α΄

«Του πλούτου αχορταγιά, τση δόξας  πείνα,

του χρυσαφιού ακριβειά καταραμένη,

 πόσα για σας κορμιά νεκρά πομείνα,

πόσ’ άδικοι πολέμοι σηκωμένοι»!

(Γ. Χορτάτση, «Ερωφίλη»)

          Στους στίχους αυτούς, ο ποιητής κλείνει μια πραγματικότητα, που όλοι βιώνουμε, με διάφορους τρόπους. Στην τραγικότητα της ανθρωπότητας, με τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες και μάλιστα στις λεγόμενες «χριστιανικές» κοινωνίες, που τον τελευταίο καιρό συνταράσσονται από φαινόμενα απερίγραπτης  βαρβαρότητας, αναρωτιέται κανείς, αν δικαιώνονται κάποιοι να νομίζουν ότι είναι ιδιαίτερα «ευνοημένοι» από το Θεό, που, όπως λένε, «δίνει» τα αγαθά και τα πλούτη! Άραγε, δικαιολογεί ο Χριστιανισμός τον πλούτο; Πώς αντιμετώπισαν το ζήτημα αυτό οι Πατέρες; Διαβάστε περισσότερα…