ΓΙΑ ΠΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΟΥΣ

«Τῆς σωτηρίας εὔθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε· αἰσχραῖς γὰρ κατερρύπωσα, τὴν ψυχὴν ἁμαρτίαις, ὡς ῥαθύμως τὸν βίον μου, ὅλον ἐκδαπανήσας». Σε τούτο το ορθρινό τροπάριο του Τριωδίου, ο υμνογράφος παρακαλεί την Παναγία να του ανοίξει δρόμους σωτηρίας,  σε μια ζωή που τη δαπάνησε  στην αμέλεια και  να καθαρίσει την καταλερωμένη  ψυχή του. Η ανάγκη της λυτρώσεως από τις αμαρτίες, τα δεινά, τα προβλήματα και τη ματαιότητα της ζωής διασχίζει όλες τις κοινωνίες, σ’ όλες τις εποχές. Γίνεται σύνθημα θρησκειών, ιδεολογιών, κοινωνικών συστημάτων. Ο Χριστός κήρυσσε τη Βασιλεία και διαβεβαίωνε για την είσοδο σ’ αυτήν, αφού Εκείνος  είναι η Οδός, η Αλήθεια και η «θύρα» της Αιώνιας Ζωής για όσους πιστεύουν στη θεότητά Του και τον ακολουθούν στη ζωή τους. Μάλιστα, στο «Ευαγγέλιο της Κρίσεως» περιέγραψε πολύ παραστατικά αυτή την τρομερή και συγχρόνως ευλογημένη Ημέρα, που θα συναχτούν μπροστά Του όλοι οι άνθρωποι, για να καταταγούν, ανάλογα με τις πράξεις τους και την όλη βιωτή τους. Βασικό κριτήριο θα είναι η αγάπη. Γι’ αυτό και η Εκκλησία, παράλληλα με τη μετάδοση της διδασκαλίας του Κυρίου και υλοποιώντας τις Εντολές Του, καλεί διαρκώς σε μετάνοια και αγώνα πνευματικό, ενταγμένα βεβαίως στη μυστηριακή ζωή και το μεταμορφωτικό δυναμισμό της Χάρης του Αγίου Πνεύματος, που «ενοικεί» στους πιστούς- «ναούς» Του.   Δυστυχώς, η ιδέα ενός  φανταστικού θεού-«χωροφύλακα» και σκληρού τιμωρού, έχει σωρεύσει πολλά δεινά, όχι μόνο σε κοινωνίες με κοσμικές θρησκείες, αλλά και σε ονομαζόμενες χριστιανικές. Και μέχρι τούτη την ώρα, «χριστιανοί» ηγέτες εφαρμόζουν μιαν αντίστοιχη άτεγκτη «ηθική», με «δεσμεύσεις» εξοντωτικές για ανίσχυρους λαούς, αναλαμβάνοντας, με ατέλειωτα δάνεια και όρους δυσβάστακτους, να τους «σώσουν»! Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, πολλοί συνάνθρωποί μας ενδιαφέρονται για την κρίση των αλλόθρησκων και των ειδωλολατρών κατά τη Δευτέρα Παρουσία, αγνοώντας ότι ο Απόστολος Παύλος έχει απαντήσει στην απορία τους, αναφέροντας τον έμφυτο νόμο της συνειδήσεως, που πληροφορεί για το σωστό δρόμο. Τώρα, κατά πόσο αυτή μπορεί να λειτουργήσει σωστά στον κόσμο της Πτώσης, με την «αρρωστημένη» ανθρώπινη φύση και τις δαιμονικές επιρροές, είναι μια άλλη υπόθεση. Από την άλλη μεριά, είναι δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στην απιστία και στην πίστη. Αμέτρητες οι πλάνες, οι ασάφειες, οι αντιφάσεις. Συγχρόνως, ένας κοσμικός «ανθρωπισμός» προβάλλεται, εκτοπίζοντας τον εκκλησιαστικό, το Χριστοκεντρικό, που θα έπρεπε να ελκύει και να εμπνέει τους ορθοδόξους χριστιανούς. Αναρωτιούνται, λοιπόν, πολλοί: πώς θα κρίνει ο Θεός ανθρώπους που έχουν απομακρυνθεί από την Εκκλησία, αλλά αγωνίζονται για το καλό, κάνουν «φιλανθρωπίες»; Κι ακόμα: μπορούν να εισέλθουν στη Βασιλεία του Θεού άνθρωποι υποκριτές, ασυνεπείς, άδικοι, άπληστοι, διεφθαρμένοι, τυπολάτρες; Γι’ αυτούς έχει απαντήσει ο Κύριος και μάλιστα με τις ωραιότατες παραβολές Του. Όπως και για την κατάκριση, τον εγωκεντρισμό, την ασπλαχνία κι όλα τα ανθρώπινα πάθη. Στα ευαγγέλια  «παρελαύνουν» πολλοί  αξιοπρόσεκτοι χαρακτήρες και στις Επιστολές των Αποστόλων περιγράφονται  οι κυριότερες μορφές και οι πηγές της αμαρτίας. Αλλά είναι εκπληκτικό ότι από παντού αναβλύζει η άπειρη αγάπη του Θεού, που «ανατέλλει τον ήλιο σε πονηρούς και αγαθούς και βρέχει  για δικαίους και αδίκους». Γι’ αυτό και στο εορτολόγιο, μετανοημένοι άνθρωποι, πόρνες, κλέφτες, φονιάδες και ληστές, απολαμβάνουν την ίδια τιμή με άλλους αγίους. Η Εκκλησία μας, σεβόμενη το μυστήριο της ανθρώπινης υπάρξεως, κηδεύει όσους δεν αρνήθηκαν το βάπτισμα. Ο μακαριστός μητροπολίτης Πρεβέζης Μελέτιος, στον επικήδειο λόγο του σε έναν «άθεο», αφού αναρωτήθηκε αν είναι χριστιανοί εκείνοι που στερούν το δίκαιο του εργάτη,  που επιδιώκουν την επίτευξη του πλούτου και των ανέσεων, προχώρησε στην ευθύνη των κληρικών να εμπνέουν την αγάπη στο Χριστό κι  είπε για το νεκρό: «Αναζητούσε τη Βασιλεία του Θεού, αφού καθένας που ψάχνει τη δικαιοσύνη, το Χριστό ψάχνει. Καθένας που θέλει να έρθει στον κόσμο η ισότητα, δικαιοσύνη και ειρήνη, βρίσκεται στη σκιά του Σταυρού του Χριστού». «Όπως θα σε βρω θα σε κρίνω», λέει το ρητό της Ερήμου, εννοώντας, προφανώς, τη φοβερή στιγμή του θανάτου. Από την ιστορία της ανθρωπότητας ξέρομε, αλλά και σύγχρονοι Άγιοι και Γέροντες αναφέρουν παραδείγματα αρνητών του Χριστού που μετανόησαν και σώθηκαν. Ο Εσταυρωμένος Θεός της αγάπης απλώνει τα χέρια Του για να αγκαλιάσει τα παιδιά Του. Την ώρα που φανατικοί Ισλαμιστές διώκουν «άπιστους» και «άθεους», οι συνειδητοί χριστιανοί, μιμούμενοι τον Κύριο, οφείλουν να είναι ανεκτικοί και διαλλακτικοί προς όλους, αφήνοντάς τους στην κρίση Του, αλλά, αυξάνοντας  την αγάπη και τις προσευχές τους.

Νίκος Σιγανός