AΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΛΟΥΚΑ (Γαλ. ΣΤ΄ 11-18)
Ελπίδα μας, το έλεος του Θεού
Συμβαίνει πολλές φορές, αγαπητοί μου, να καυχόμαστε για διάφορες «επιτυχίες» στη ζωή μας: άλλος για τις γνώσεις του, άλλος για τα πλούτη του, άλλος για την κοινωνική του θέση κ. λ. π. Στο σημερινό ανάγνωσμα ο Απόστολος Παύλος, με αφορμή τη συμπεριφορά κάποιων χριστιανών στις Εκκλησίες της Μικράς Ασίας, που αυτός είχε ιδρύσει, αποκαλύπτει τη δική του «καύχηση», που δεν έχει καμιά σχέση με αυτές που αναφέρθηκαν παραπάνω και αξίζει να την γνωρίσουμε, μήπως και δοθεί και σε μάς η ευκαιρία να αναθεωρήσομε τους προσανατολισμούς μας, με κατεύθυνση τα ουσιώδη, πνευματικά αγαθά, με την ουράνια προοπτική τους.
Όπως γνωρίζομε κι από άλλες φορές, ο Παύλος έγραψε ιδιόχειρη Επιστολή προς τους Γαλάτες, γιατί κάποιοι Ιουδαιοχριστιανοί τον συκοφαντούσαν, αρνούμενοι την αποστολική του ιδιότητα και αλλοιώνοντας τη διδασκαλία του Χριστού. Βέβαια, παρόμοιες συμπεριφορές παρατηρούνται και στην εποχή μας, κι όχι μόνο από τους αιρετικούς, αλλά κι από φανατισμένους πιστούς στο χώρο της Εκκλησίας. Λέει o Aπόστολος ότι, όσοι ήθελαν να αποκτήσουν καλή φήμη στην κοινωνία, υποχρέωναν τους χριστιανούς να τηρούν διάφορα εβραϊκά ήθη και έθιμα, ώστε να μην τους καταδιώκουν οι Ιουδαίοι εξαιτίας του σταυρού του Χριστού. Και το παράξενο εδώ είναι ότι ούτε οι ίδιοι τηρούσαν το Νόμο, αλλά ήθελαν να καυχώνται με την επιβολή τους και τις «επιτυχίες» των άλλων! Ήταν λοιπόν δυνατόν, ο Παύλος, που, αφού του αποκαλύφθηκε ο ίδιος ο Χριστός, αφιερώθηκε σ’ Εκείνον σ’ όλη του τη ζωή, να ανεχθεί τη διαστρέβλωση του Ευαγγελίου, αρνούμενος την ελευθερία και τη Χάρη του Χριστού; Όχι βέβαια. Γιατί αυτός είναι ο πυρήνας του κηρύγματός του και ο σκοπός της Επιστολής: να αναδείξει την ελευθερία από το Μωσαϊκό Νόμο που προσφέρει ο Χριστός και τη «δικαίωση», τη σωτηρία, δια της πίστεως σ’ Αυτόν. Επεκτείνοντας τη σκέψη του, μπορούμε να καταλάβομε ότι, όπως ο Νόμος, καθώς λέει, έγινε «παιδαγωγός» μας στο Χριστό, έτσι και αρχαίοι φιλόσοφοι-όπως ο Σωκράτης- έχοντας την ένθεη «φωνή της συνειδήσεως» καθαρή, προετοίμασαν, ή εμμέσως «προφήτεψαν», την Ενανθρώπηση του Θεού. Κι είναι τραγικό, μετά από τόσους αιώνες εκχριστιανισμού της ανθρωπότητας, μετά από τόσες επιστημονικές και τεχνολογικές προόδους, μετά την κατάκτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολλοί να γυρνάνε πίσω, στον Παγανισμό, με απαράδεκτες δεισιδαιμονίες και προλήψεις, αποδιώχνοντας τη λυτρωτική, απελευθερωτική Πίστη του Χριστού.
Μιλήσαμε στην αρχή για ένα άλλο «καύχημα» του Παύλου, εντελώς διαφορετικό από κείνο των πολλών ανθρώπων, που θέλουν να αρέσουν στον αμαρτωλό κόσμο. Ιδού λοιπόν τι λέει: «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ». Όντως μέγιστο, «θεϊκό σημείο», σύμβολο, ορόσημο, αήττητο όπλο, ο σταυρός του Κυρίου! O Xριστός αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα. Διαλύει τα σκοτάδια και την απελπισία, όντας το αληθινό Φως, η Ανάσταση και η Ζωή. Κατά την Πεντηκοστή εγκαινιάζεται ο νέος τρόπος ζωής, η «καινή κτίσις» που βιώνει και προβάλλει ο Παύλος. Πρόκειται για τη νέα, θεανθρώπινη κοινωνία, που ενσαρκώνεται μέσα στην Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού. Αυτή όμως η καινούργια ζωή προϋποθέτει ειλικρινή μετάνοια, απάρνηση του «παλιού» κακού εαυτού μας, με έντονο πνευματικό αγώνα εναντίον του Διαβόλου, της αμαρτίας και των παθών μας.
Προβάλλει διαρκώς μπροστά μας η αίσθηση της τραγικότητας της ζωής, της ιστορίας, του κόσμου. Δυσκολίες, ασθένειες, πόνος, οδύνη, συμφορές, φυσικές καταστροφές, ορθώνονται στο δρόμο δικαίων και αδίκων. Κι έρχεται ο θάνατος να συμπληρώσει αυτό το σκηνικό της γήινης ματαιότητας. Όμως, ας σκεφτόμαστε ότι βρισκόμαστε εδώ, όχι ως ιδιοκτήτες, αλλά ως «φύλακες» και «διαχειριστές» της Κτίσεως, έχοντας τη σωτηρία της διαρκές μέλημά μας. Μ’ άλλα λόγια, να νιώθουμε περαστικοί-«πάροικοι» και «παρεπίδημοι»- όπως ο Απόστολος Παύλος, που λέει: «ου γαρ έχομεν μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν».
Η ευθύνη όλων μας, φίλοι μου, μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο στο σύγχρονο, αλλοπρόσαλλο κόσμο. Οι χριστιανοί οπλίζονται με πίστη, υπομονή, αγάπη και ελπίδα στο Θεό. Νοοτροπίες και αντιλήψεις σαν των Εβραιοχριστιανών της αρχαίας Εκκλησίας είναι φανερό πως δε φέρνουν κανένα καλό. Φατριασμοί, εθνικισμοί και φανατισμοί είναι απαράδεκτοι, γιατί οδηγούν σε τραγικές διχόνοιες, σχίσματα, συγκρούσεις. Το κήρυγμα του Παύλου είναι επίκαιρο, όσο ποτέ, σήμερα, που οι αδικίες, τα συμφέροντα, τα μίση, τα πάθη και οι φονταμενταλισμοί φέρνουν αιματοχυσίες παντού. Η αγωνία μας για τους λαούς των Αγίων Τόπων, που η ζωή τους έχει γίνει «Κόλαση» και «σταυρώνονται» καθημερινά, γιατί έτσι θέλουν οι αιμοχαρείς ισχυροί, ας γίνει ικεσία θερμή: Θεέ του ελέους, μην αφήνεις άλλο, τόσο πόνο, τόση φρίκη στη Γη!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
