«Μάη μου με τα λουλούδια και με τα γλυκά τραγούδια»
Ξεκινώντας, φίλοι μου, τούτες τις γραμμές, είναι μεγάλη η πρόκληση να μείνουμε στα παινέματα του ωραίου μήνα. Και δεν είναι μόνο οι μεθυστικές μυρωδιές που αναδύονται παντού στην αναζωογονημένη φύση και που πολύς κόσμος γυρεύει ευκαιρίες να τις απολαύσει. Αμέτρητες παροιμίες, μύθοι, δοξασίες, ήθη και έθιμα του λαού μας δείχνουν ένα Πολιτισμό, που κινδυνεύει να καταχωνιαστεί κάτω από το βάρος του σύγχρονου τρόπου ζωής, με τις ανεξέλεγκτες πολλές φορές πνευματικές «κατολισθήσεις»!
Αφήνοντας «στην άκρη» το λαογραφικό πλούτο, θέλω μόνο να αναρωτηθούμε: γιατί να δίνουμε σημασία στις δεισιδαιμονίες, στις προλήψεις, στα «μάγια»; Τόση πια αμάθεια, ή απιστία; Ο Θεός ευλόγησε τη γη να δίνει τόσα υλικά αγαθά, για χιλιάδες χρόνια, και μόνο στην εποχή μας η κατάχρησή τους, η κάκιστη εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των φτωχών και ανίσχυρων λαών, έχει φέρει τον πλανήτη στο χείλος της καταστροφής! Τώρα λοιπόν, που τα νερά λιγοστεύουν σε βαθμό ανησυχητικό, που η ελληνική Γεωργία και Κτηνοτροφία απειλούνται με αφανισμό, τώρα, που οι οικογένειες διαλύονται και η χώρα κινδυνεύει από απερίγραπτη υπογεννητικότητα, μοιάζει άσκοπη πολυτέλεια-μάλλον ανοησία- να φοβούνται, λέει, κάποιοι τα φυτέματα, ή τα αρραβωνιάσματα και τα παντρέματα αυτό τον «μαγεμένο» μήνα!
Από τη νύχτα της Αναστάσεως, που άνοιξαν οι πύλες του Παραδείσου, η Ορθόδοξη Λατρεία «ξετυλίγει» μπροστά μας πανέμορφες γιορτές, τις οποίες πλαισιώνουν οι πιστοί, συμμετέχοντας καθένας με τον «δικό του» τρόπο. Οφείλομε όμως να επισημάνομε ότι η Πίστη μας δεν είναι αστήρικτη, αφελής, «παιδαριώδης». Τα Ευαγγέλια είναι ιστορικά βιβλία, με τις εμπειρίες της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, που κράτησε ολοζώντανα στη μνήμη της τα υπερφυή γεγονότα. Η Ζωή που ανέτειλε από τον Κενό Τάφο, από τότε μεταδίδεται στην Εκκλησία. Μετά την «καλή απιστία» του Θωμά θαυμάζομε το θάρρος των Μυροφόρων, που η αγάπη τους προς το Διδάσκαλό τους τις όπλισε με τέτοια δύναμη, ώστε να πάνε, αξημέρωτα, στον άδειο Τάφο, και να αξιωθούν να γίνουν πρώτες κήρυκες της Αναστάσεως και πρότυπα αγίων γυναικών, στους επόμενους αιώνες.
Ω, πόσο μυστηριώδης, ανεξερεύνητη, είναι αυτή η ανεξίτηλη πηγή παγκόσμιας δύναμης: η αγάπη: μια λέξη, που αμέτρητες φορές έρχεται στα χείλη μας. «Ταλαιπωρημένη» από την υποκρισία, την ασυνέπεια, την ασυνειδησία, μοιάζει με μια αιθέρια ύπαρξη, που περιφέρεται παντού, αναζητώντας φιλόξενη «στέγη» για να ξαποστάσει! Να ενδυναμωθεί στο ατέλειωτο «ταξίδι» της, αλλού καλοδεχούμενη κι αλλού προδομένη και πληγωμένη από τη στάση αχάριστων, σκληρόκαρδων ανθρώπων! «Αγαπούμε», όπως λέμε, φαγητά, ποτά, διασκεδάσεις, ταξίδια, θεάματα, Τέχνες, Επιστήμες- ό,τι τέλος πάντων μάς προκαλεί ευχαρίστηση. Και περνάμε σε πλείστα άλλα: έρωτα, φιλία, ιδανικά, ειρήνη, ζωή, ελευθερία, δικαιοσύνη κ.ά. Συγχρόνως (υποτίθεται πως) αγαπούμε τα ζώα και τα φυτά-’ ολόκληρο το Σύμπαν! Βλέπομε δηλαδή ότι η αγάπη αποτελεί μια πανίσχυρη, συνεκτική ιδιότητα του ανθρώπου, σε μια κοινωνικότητα, μια πανανθρώπινη έφεση, έκφραση, ανάγκη. Κι όμως βιώνουμε καθημερινά, σε παγκόσμια κλίμακα, φρικτά φαινόμενα: βία, εγκληματικότητα, καταστροφικότητα, κακία, τρομοκρατία. Και η αποκορύφωση του ανθρώπινου δράματος είναι η «προδοσία» ιδανικών και αξιών από ανθρώπους και θεσμούς (όπως θρησκείες, Πολιτική κ. ά,) που, ως «θεϊκά δώρα», θα έπρεπε να ενώνουν τις κοινωνίες, να ανοίγουν προοπτικές, όχι επέκτασης, αλλά υπέρβασης του Κακού, που ταλανίζει τον κόσμο!
Έρχονται λοιπόν οι Άγιοι να μάς δείξουν τις «πηγές» της γνήσιας αγάπης. Απαράμιλλα την εξυμνεί ο Απόστολος Παύλος στον πολυτραγουδισμένο «Ύμνο» της -αληθινό παιάνα- τοποθετώντας την στη μια μεριά, και γλωσσομάθειες, «προφητικά χαρίσματα», γνώσεις, πίστεις, ελεημοσύνες, μόχθους και θυσίες, στην άλλη. Η αγάπη-λέει- είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, δε ζηλεύει, δεν καυχιέται, δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. «Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει»! Ο καθείς βέβαια μπορεί να διαλέξει.
Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε τη μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του «Ευαγγελιστού της αγάπης», η οποία ευωδιάζει ιδιαιτέρως στην Α΄ Καθολική Επιστολή του. Οι πιστοί ευφραίνονται ακούγοντάς την (στον Εσπερινό). «Αναπνέουν» το «οξυγόνο» της αυθεντικής αγάπης, που πηγάζει από την πίστη στη θεότητα του Χριστού και βρίσκεται σε απόλυτη αλληλεξάρτηση με την τήρηση των αγίων εντολών Του. Σε μια εποχή, που κυκλοφορεί πολλή ανθρωποκεντρική «αγαπολογία», ας κρατήσουμε ζωντανό το σπουδαίο μήνυμα: «Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» ( 4, 16)!
Χριστός Ανέστη, και Καλό Μήνα. Νίκος Σιγανός
