ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μάρκ.Θ΄,17-31)
«Εν προσευχή και νηστεία»
Όσοι χριστιανοί είχαν την ευλογία να ανεβούν στο Όρος της Μεταμορφώσεως, μπορούν πιο εύκολα να προσεγγίσουν τη σημερινή ευαγγελική περικοπή. Όμως, ο Λόγος του Θεού είναι ανοικτός στις καρδιές που ζητούν να δροσιστούν, σαν τα ελάφια στις πηγές των υδάτων. Ελάτε, φίλοι μου, να παρακολουθήσομε μια ακόμη αναμέτρηση του Χριστού με τις δαιμονικές δυνάμεις, ώστε να ενδυναμωθούμε και μείς, στις δοκιμασίες που περνούμε.
Ας πάρομε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Mόλις είχε κατεβεί ο Κύριος από το Θαβώρ, όπου είχε φανερώσει τη δόξα Του στους τρεις μαθητές. Το Άκτιστο Φως της Τρισηλίου Θεότητας τούς είχε θαμπώσει και σαγηνεύσει τόσο, ώστε να νομίσουν ότι θα μπορούσαν να μείνουν για πάντα εκεί! Άπιαστο όνειρο, βεβαίως. Όμως, θα βοηθιούνταν να κατανοήσουν τα Πάθη του Χριστού και να κηρύξουν όσα θαυμαστά και υπερκόσμια βίωσαν κοντά Του. Ξαναγυρνώντας, λοιπόν, στα χαμηλά, αντικρύζουν μια ζωή γεμάτη με ασθένειες, δοκιμασίες, περιπέτειες, πειρασμούς, δάκρυα, πόνο. Ξαφνικά, μέσα από το πλήθος βγαίνει ένας έξαλλος πατέρας, με το γιο του, που τον είχε κυριεύσει πνεύμα πονηρό και τον οδηγούσε σε τρελή συμπεριφορά. Κι ενώ τον είχε φέρει στους μαθητές, αυτοί δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν. Βλέπομε ότι χωρίς το Χριστό δεν μπορούμε να πετύχουμε σχεδόν τίποτα σπουδαίο. Η ζωή μας είναι ένα μεγάλο «Μηδενικό»-γεμάτη αυταπάτες.
Η εξέλιξη της ιστορίας μας ήταν συναρπαστική. Στο πρόσωπο του δυστυχισμένου πατέρα ο Ιησούς διέβλεψε την τραγικότητα της ταλαιπωρημένης, αλλοπρόσαλλης ανθρωπότητας, γι’ αυτό και την αποκαλεί «άπιστη και διεστραμμένη», αφού διαχρονικά παραδέρνει ανάμεσα στην πίστη και στην απιστία, στην ύλη και στο πνεύμα, στη γη και στον Ουρανό. Τσαλαβουτά στα βαλτόνερα της σύγχυσης και της πλάνης. Ακόμη και σήμερα, πόσοι άνθρωποι δεν είναι βυθισμένοι στην ειδωλολατρία, στη Μαγεία, στον Αποκρυφισμό; Μα, μήπως η φιλαργυρία και η υπερβολική προσκόλληση στα υλικά αγαθά και στις ηδονές δε συνιστούν μια «πνευματική μοιχεία»;
Αλλά, ο φιλεύσπλαχνος Κύριος βοηθάει τον τραγικό πατέρα να αναφωνήσει: «πιστεύω Κύριε, βοήθει μοι τη απιστία»! Ο Κ. Μπαστιάς σημειώνει: «Μόνο μια άγρυπνη συνείδηση μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στη σωτηρία και στη θαυμαστή εκείνη καθαρότητα, που στην περιοχή της δεν μπορεί να εισχωρήσει ο ένοχος φόβος…Είναι μια κραυγή εξιλαστήρια, που εκφράζει το δράμα όλων των ανθρώπων, το δράμα της αμαρτωλής ιστορίας του κόσμου» («ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΌΜΙΟΝ», σελ. 77). Και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς επισημαίνει τα καλά που έκαμε ο Χριστός με τη σοφή στάση Του: στον πατέρα, στο παιδί, στους μαθητές, σ’ όλους. Μα, η υπόθεση φτάνει στην αποκορύφωσή της, όταν ο Ιησούς διατάσσει το «άλαλο» πνεύμα να βγει και να μην ξαναγυρίσει. Κι αυτό, αφού κραύγασε δυνατά και συντάραξε άγρια το παιδί, έφυγε, αφήνοντάς το σαν νεκρό! Τώρα, Εκείνος το παίρνει από το χέρι, το σηκώνει, κι αυτό στάθηκε όρθιο, μπροστά στα μάτια του έκθαμβου κόσμου.
Ο ταλαίπωρος εκείνος άνθρωπος απόρησε, γιατί οι μαθητές του Χριστού δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το γιο του. Την ίδια απορία εξέφρασαν κι αυτοί ιδιαιτέρως προς τον Κύριο μετά το θαύμα. Για να λάβουν την απάντηση: «εξαιτίας της απιστίας σας», γιατί: «τούτο το (δαιμονικό) γένος δεν μπορεί να βγει αλλιώς, παρά με προσευχή και νηστεία»! Βέβαια, στους καιρούς μας, ακόμα κι ανάμεσα σε χριστιανούς δεν είναι καθόλου εύκολη μια συζήτηση για τον Πονηρό και τη δύναμή του. Με την εωσφορική έπαρση και την τυφλότητα της δήθεν παντοδυναμίας της Επιστήμης, η πίστη παραμερίζεται, ο Θεός «εξορίζεται» και ο Διάβολος…αλωνίζει! Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαία η επισήμανση του Χριστού για τη δύναμη της προσευχής και της νηστείας. Μήπως ο Ίδιος δε νήστεψε σαράντα μέρες, κι ύστερα αντιμετώπισε νικηφόρα τους τρεις Πειρασμούς; Μήπως δεν αποσυρότανε συχνά σε έρημους τόπους, για να προσευχηθεί; Πόσο μάλλον χρειαζόμαστε αυτά τα μέσα στον αγώνα μας εμείς οι αμαρτωλοί. Πώς αλλιώς θα βοηθηθούμε να αντιμετωπίσουμε το σαρκικό και το κοσμικό «φρόνημα» και τα πάθη της ψυχής; Πώς θα μας επισκεφτεί το Άγιο Πνεύμα, αν δεν ετοιμαστούμε ανθρωπίνως και το κατά δύναμη, ώστε να «ενοικήσει» μέσα μας, να λάμψει στις καρδιές, να φωτίσει το νου μας;
Τούτες τις ώρες ολόκληρη η ανθρωπότητα δεινοπαθεί, έρμαιο ενός αόρατου, «άλαλου πνεύματος», που ήρθε να προκαλέσει παγκόσμιο «τσουνάμι». Με κομμένη την ανάσα παρακολουθούμε τα απίστευτα γεγονότα. Λες και άνοιξαν οι πύλες της Κολάσεως, για να καταπιούν την υγεία, την πρόοδο, την ασφάλεια, την ίδια τη ζωή μας. Στην κορύφωση του αγώνα μας, ας στραφούμε στο Χριστό με πίστη, νηστεία και θερμή προσευχή, μετανοημένοι για τα λάθη και τις παραλείψεις μας και συντονισμένοι σ’ εκείνες τις «συχνότητες», που η Εκκλησία και οι καρδιές των πιστών σ’ όλη τη γη εκπέμπουν: «Φύλαξον την νεότητα, και περιφρούρησον τους ασθενήσαντας, και τους εν γήρατι όντας εκ του επαράτου ιού θεράπευσον, και πάντας απάλλαξον εκ της συνοχής της καρδίας, και αντί ταύτης δώρησαι ημίν, υγιείαν άνεσιν και πλατυσμόν, πρεσβείαις της Κυρίας Θεοτόκου και πάντων σου των Αγίων. Αμήν»!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
