Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής
23,Αυγ
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ(ΙΔ΄, 22-34)
Όποιος αποφασίσει να ασχοληθεί με τα ευαγγέλια, πρέπει να είναι προετοιμασμένος για μικρές ή μεγάλες «περιπέτειες» στο νοερό του ταξίδι. Καθώς συνεχώς βρίσκεται σε εκπλήξεις, δοκιμάζεται. Εφ’ όσον όμως συμπαθήσει πρόσωπα και ταυτιστεί μαζί τους, τον συνεπαίρνουν στις δοκιμασίες τους. Συμπάσχει ακολουθώντας τα, μα και χαίρεται μαζί τους. Σε μια τέτοια πορεία μας προσκαλεί η ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής. Κι επειδή δεν είναι καθόλου απίθανο να βιώνουμε κι εμείς παρόμοιες καταστάσεις, μπορεί να βοηθηθούμε στο ταξίδι της ζωής μας.
Περιπέτεια στην Τιβεριάδα
Δεν είχαν προλάβει, καλά καλά, οι μαθητές να χαρούν το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων, όταν τους προστάζει ο Κύριος να μπουν σ’ ένα πλοιάριο και να περάσουν στην απέναντι ακρογιαλιά. Κι όχι μόνο για να ξεκουραστούν, αλλά, όπως λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, γιατί, μετά τη συναναστροφή τους με τα πλήθη, έπρεπε να οδηγηθούν στην παιδαγωγία της σχέσης τους με το Θεό. Ο Ιησούς, μόλις έχει νυχτώσει, κι ανεβαίνει σ’ ένα βουνό, για να προσευχηθεί. Ξέρομε ότι αυτό συνέβαινε συχνά. Όπως παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος, ήθελε να μας διδάξει ότι είναι καλή η ερημία και η μοναξιά, όταν πρέπει να συναντηθούμε με το Θεό. Γι’ αυτό φεύγει συνεχώς στις ερήμους, κι εκεί διανυκτερεύει πολλές φορές προσευχόμενος, διδάσκοντάς μας να επιδιώκομε στις προσευχές μας τη γαλήνη που προσφέρει ο τόπος και ο χρόνος. Γιατί η έρημος είναι, λέει, μητέρα της ησυχίας και ησυχία και λιμάνι, που μας απαλλάσσει από όλους τους θορύβους (ΟΜΙΛΙΑ Ν΄). Με πολλή συμπάθεια βλέπουμε τους μαθητές να αγωνιούν, καθώς το πλοιάριό τους βασανίζεται από τα αγριεμένα κύματα. Είναι, άραγε, τυχαίο ότι τους άφησε τόσες ώρες ο Χριστός; Ασφαλώς, όχι. Πάλι ο ίδιος Άγιος θα μας πει ότι ο Ιησούς άφησε να ξεσπάσει η τρικυμία στη μέση της θάλασσας, ώστε να μην περιμένουν ελπίδα από πουθενά. Τους κάνει να τον επιθυμήσουν περισσότερο. Ούτε το σκοτάδι διέλυσε, ούτε φανέρωσε αμέσως τον εαυτό Του, γιατί ήθελε να τους διδάξει να μη ζητούν άμεση λύση των δεινών τους, αλλά να υπομένουν με γενναιότητα ό,τι τους τύχαινε. Με τη συνέχεια των φόβων, τους γύμνασε να είναι καρτερικοί. Και, όπως συνέβη και με μεγάλες προσωπικότητες της Παλαιάς Διαθήκης (Ιώβ, Αβραάμ, Ιακώβ), ο Θεός επιτείνει τις δοκιμασίες των δικαίων, όταν πλησιάζει η έκβαση του αγώνα τους, για να έχουν μεγαλύτερο κέρδος. Λίγο πριν ξημερώσει, μέσα στο βαθύ σκοτάδι και τη θαλασσοταραχή, οι μαθητές βλέπουν τον Ιησού να πλησιάζει, περπατώντας πάνω στο νερό! Τρόμαξαν, περνώντας τον για φάντασμα, και, μέσα στο φόβο τους, άρχισαν να φωνάζουν δυνατά. Αμέσως Εκείνος τους λέει: «έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε». Ο Πέτρος ζητάει από τον Ιησού να τον καλέσει να πάει κοντά Του και, καθώς Εκείνος ανταποκρίνεται, κατεβαίνοντας αυτός από το πλοίο, πηγαίνει περπατώντας προς τον Ιησού. Μα, καθώς ο αέρας δυναμώνει, τρομάζει, αρχίζει να καταποντίζεται και φωνάζει δυνατά, Κύριε σώσε με. Απλώνει ο Σωτήρας το χέρι Του, τον ανεβάζει πάνω και του λέει, ολιγόπιστε, γιατί δίστασες; Μόλις ανέβηκαν στο πλοίο, κόπασε ο άνεμος. Τότε, όλοι, πλησιάζοντας, τον προσκύνησαν λέγοντας: «πραγματικά, Υιός του Θεού είσαι». Και, περνώντας τη λίμνη, ήλθαν στη Γεννησαρέτ.«Εγώ ειμί, μη φοβείσθε»
Ω, αυτή η σωτήρια φωνή! Πόσοι από μας δε θα ήθελαν να την ακούσουν σε πολύ δύσκολες στιγμές! Για να διαλύσει τους φόβους μας. Να τονώσει το ηθικό μας. Το παράξενο, όμως, είναι ότι, ενώ το Σύμπαν ολόκληρο διαλαλεί την παρουσία του Θεού, εμείς θέλομε να τη νιώσουμε με τρόπο θαυμαστό, όταν επειγόντως τον ζητούμε, καθώς κλυδωνίζεται η ζωή μας. Παλεύοντας με πειρασμούς και λογισμούς, με ανέμους αμφιβολίας και απιστίας, χάνομε το θάρρος μας. Τη γενναιότητα. Την υπομονή. Τον προσανατολισμό μας. Κι ενώ τον επικαλούμαστε, είναι αμφίβολο αν πραγματικά πιστεύομε στη βοήθεια και στην αγάπη Του. Άγιοι Πατέρες στη σημερινή διήγηση βλέπουν το σκάφος της Εκκλησίας, που, καθώς διέσχιζε τη «θάλασσα» των εθνικών, αντιμετώπιζε τα «κύματα» των διωγμών, με τους αναρίθμητους μάρτυρες-τα θύματά τους. Αυτή όμως, συνεχίζει το σωστικό ταξίδι της, όπως έδειχναν από παλιά οι συμβολικές παραστάσεις της, μεταφέροντας τους ανθρώπους στο απάνεμο λιμάνι του Θεού. Επίσης, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει ότι η εμφάνιση του Χριστού λίγο πριν ξημερώσει, συμβολίζει τη Δευτέρα Παρουσία, οπότε θα καταργηθεί ολοκληρωτικά κάθε εξουσία των αρχόντων του κόσμου τούτου. Κι ενώ οι πειρασμοί, καθώς λέει και ο Άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος, πρέπει να μας προκαλούν χαρά, γιατί, με την πίστη και την υπομονή, θα μας οδηγήσουν στην τελειότητα, με την Κυριακή Προσευχή παρακαλούμε τον Κύριο να μας προστατεύει απ’ αυτούς. Μάλιστα, Εκείνος μας έδωσε και όλα τα όπλα για να τους αντιμετωπίζομε, με τη δική Του Χάρη. Ζηλεύομε τους μαθητές, γιατί, μέσα από τη σκληρή δοκιμασία τους, βγήκαν νικητές. Η πίστη τους δυναμώθηκε σταδιακά με τη σοφή παιδαγωγία του Χριστού. Όταν Εκείνος θα έφευγε στους ουρανούς, δε θα θυμόντουσαν μόνο τις ήρεμες συντροφιές μαζί Του, στις όμορφες ακρογιαλιές της Γαλιλαίας. Η περιπέτεια εκείνης της τρομερής νύχτας επρόκειτο να χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη τους, συμβάλλοντας αφάνταστα στη στερέωση, όχι μόνο της πορείας της ζωής τους, αλλά και ολόκληρου του οικοδομήματος της Εκκλησίας. Ξεκινήσαμε κάνοντας λόγο για «περιπέτειες» στις αναζητήσεις μας. Άγιοι και ησυχαστές μιλάνε για το μεγάλο πόνο της ψυχής, στο δρόμο προς τη συνάντηση με το Χριστό και μια δυνατή, αληθινή σχέση μαζί Του. Ο Άγιος Σιλουανός και ο μαθητής του Σωφρόνιος, που έζησαν απερίγραπτες περιπέτειες, αλλά αξιώθηκαν και δωρεές αγιοπνευματικές, μιλάνε για την προσωρινή «Θεοεγκατάλειψη» και τη ματωμένη πορεία προς τη σφαίρα του Ακτίστου Φωτός της Αγίας Τριάδος. Εμείς, νιώθουμε πολύ μικροί και ανάξιοι για τέτοιες εμπειρίες. Όμως, στις δυσκολίες της καθημερινής μας ζωής, στις θλίψεις και τις δοκιμασίες μας, ας θυμόμαστε πως ο Χριστός είναι μαζί μας, ακόμα και μέσα στην ολιγοπιστία και την αμαρτωλότητά μας. Μπορούμε, λοιπόν, όσο κι αν είναι φουρτουνιασμένο το πέλαγος της ζωής μας, πιστεύοντας αληθινά, να ζητάμε τη βοήθειά Του, όπως ο Πέτρος: «Κύριε, σώσον με».Ν.Σ.
