ΣΤ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Θ΄, 1-8)

Στην αναζήτηση του Σωτήρα
Το πρόβλημα του ανθρώπινου πόνου, έντονο, διαχρονικό, ξετυλίγεται στα μάτια μας, συχνά με δράματα χωρίς τελειωμό. Κληρονομημένο από τους Πρωτοπλάστους, συνοδεύει το ανθρώπινο γένος, αλλά όχι ως τιμωρία του Θεού. Αρρωστημένη η ανθρώπινη φύση, υποφέρει και ταλαιπωριέται, ως σώμα και ψυχή. Και καθώς τα δύο αλληλεξαρτώνται και αλληλοεπηρεάζονται, δεν είναι εύκολο να εντοπίσει κανείς τις αιτίες κάθε ασθένειας. Επειδή μπορεί κι εμείς να αντιμετωπίζομε δυσκολίες και διλήμματα, ας προσέξουμε ποιες προτεραιότητες προτάσσει ο Χριστός.

Μετά τη θεραπεία των δαιμονισμένων και την απόρριψή Του από τους Γεργεσηνούς, ο Ιησούς, μπαίνοντας στο πλοίο, επιστρέφει με τους μαθητές Του στην Καπερναούμ, που, καθώς γνωρίζουμε, αποτελούσε το κέντρο των δραστηριοτήτων Του για πολύν καιρό. Φέρνουν, λοιπόν, μπροστά Του ένα παραλυτικό, καθηλωμένο στο κρεβάτι. Πρώτα-πρώτα, κάνει διάγνωση της καταστάσεως του παραλυτικού και των συγγενών του. Βλέποντας τη δυνατή πίστη τους, λέει με πολλή συμπάθεια: «έχε θάρρος παιδί μου, οι αμαρτίες σου συγχωρούνται».
Έχει λοιπόν τόσο μεγάλη η βαρύτητα η πίστη; Σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου, είναι τόση η δύναμή της, ώστε και βουνά να μετακινεί. Κατά κανόνα, τη θεωρεί προϋπόθεση θεραπείας των αρρώστων. Είναι φανερό ότι δίνει προτεραιότητα στη συγχώρηση των αμαρτιών, στην υγεία της ψυχής κι όχι στη θεραπεία των σωματικών ασθενειών. Άλλωστε, σε πολλές περιπτώσεις τονίζει την ανεκτίμητη αξία της ψυχής, θεωρώντας την ανώτερη από όλα τα αγαθά του κόσμου. Στόχος Του είναι η αποκατάσταση της πνευματικής υγείας, η επαναφορά στην αρχαία κατάσταση, στην παραδεισένια ομορφιά του ανθρώπου. Οι ασθένειες, όπως και άλλες δοκιμασίες, συντελούν στην πνευματική μας πρόοδο, αρκεί να τις αντιμετωπίζομε στα πλαίσια της παιδαγωγίας του Θεού, που γνωρίζει πολύ καλύτερα από μας το πνευματικό μας συμφέρον.
Στο άκουσμα της συγχωρήσεως των αμαρτιών του παραλυτικού, οι Γραμματείς λένε πως ο Ιησούς βλασφημεί. Δυστυχισμένοι άνθρωποι! Τυφλωμένοι από τον εγωισμό τους, αδυνατούν να κατανοήσουν ποιος είναι μπροστά τους. Κινούμενοι από φθόνο και πονηρία, διαστρέφουν την αλήθεια. Αντί να πέσουν να προσκυνήσουν τον Κύριο, τον συκοφαντούν! Όμως, Εκείνος, ως παντογνώστης, «διαβάζει» τις σκέψεις τους. Όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος, μετά το πρώτο δείγμα της θεϊκής Του φύσεως, τη συγχώρηση των αμαρτιών, προχωρεί στο δεύτερο: αποκαλύπτει τους λογισμούς, τα μυστικά της ψυχής τους. Τους επιπλήττει με επιείκεια. Και, φανερώνοντας δυναμικά τη θεϊκή εξουσία Του, δίνει εντολή στον παραλυτικό να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του. Κι αυτός υπακούει αμέσως! Γιατί, μόλις είχε βρει το Χριστό, που «σηκώνει στους ώμους Του τις αμαρτίες του κόσμου»! Βλέποντας ο λαός τα πρωτόγνωρα γεγονότα, θαύμασε, και δόξασε το Θεό, που έδωσε «τέτοια εξουσία στους ανθρώπους».
Μπορούμε να φανταστούμε την ανθρωπότητα στη θέση του παραλυτικού, θεραπευμένη από τα τραύματα της αμαρτίας, να επιστρέφει στον Παράδεισο, στο «Σπίτι» του Πατέρα; Ο Κύριος έδωσε την εξουσία Του στους Αποστόλους να διδάσκουν, να συγχωρούν αμαρτίες και να θαυματουργούν, κι αυτοί τη μετέδωσαν στην Εκκλησία, που ως θεραπευτήριο συνεχίζει το έργο Του. Δυστυχώς, πολλοί είναι εκείνοι που, σαν τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, αρνούνται τη θεότητα του Κυρίου. Συκοφαντούν Εκείνον και την Εκκλησία Του. Σπέρνουν πλάνες και θερίζουν τον πνευματικό θάνατο. Οι Απόστολοι, οι Πατέρες, οι Άγιοι αγωνίστηκαν πολύ, για να διατηρηθεί ανόθευτη η διδασκαλία του Χριστού και να προφυλαχτεί το πλήρωμα από τις αιρέσεις. Μεγάλη επαγρύπνηση χρειαζόμαστε και στους κρίσιμους καιρούς μας, καθώς ο Λόγος Του αγνοείται, διαστρεβλώνεται και παρερμηνεύεται, ακόμα και από μέλη της Εκκλησίας. Η στάση του Κυρίου απέναντι στους συκοφάντες Του είναι πολύ διδακτική και για μάς. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι πρέπει κι εμείς να τον μιμούμαστε. Να παρακαλούμε, να προτρέπουμε, να συμβουλεύομε με πραότητα. Να θρηνούμε και να στενάζομε για τα πάθη μας. Και στους πληγωμένους να δείχνομε καλοσύνη.Oπως βλέπομε στην Αγία Γραφή, ο Θεός, που σέβεται την ελευθερία μας, επιτρέπει να μένουν τα «ζιζάνια» της κακίας και της πλάνης, περιμένοντας τους ανθρώπους να μετανοήσουν.
«Εις Άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός…». Αυτός είναι η μόνη ελπίδα και καταφυγή μας. Ο μόνος που παρέχει τη σωτηρία, όχι ατομικά, «ιδιωτικά», όπως νομίζουν πολλοί, αλλά δια μέσου της Εκκλησίας Του και των ιερών Μυστηρίων. Στην κοινότητα των πιστών, όπου παρέχεται η Θεία Χάρη, με τη συνέργεια Θεού και ανθρώπων. Αυτός είναι ο δρόμος μας, αν θέλουμε να τον συναντήσουμε, για να θεραπευτεί η πνευματική μας παραλυσία. Αρκεί να αγωνιζόμαστε, να έχομε πίστη, αγάπη και τις υπόλοιπες θεοδίδακτες εντολές. Και τότε Εκείνος θα μας πει, όπως και στον παραλυτικό: «Θάρσει τέκνον, αφέονταί σοι αι αμαρτίαι σου».
Νίκος Σιγανός, θεολόγος