Κυριακή των Βαΐων (Ιω.ΙΒ΄,1-18)

«Ο Βασιλιάς της καρδιάς μας»

Ήδη από την περασμένη Κυριακή ο Κύριος πορεύεται με τους μαθητές Του προς τα Ιεροσόλυμα, για το εκούσιον Πάθος. Έξι μέρες πριν από το εβραϊκό Πάσχα φτάνουν στη Βηθανία, μια κωμόπολη λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Μετά την ανάσταση του Λαζάρου, πολύς κόσμος συρρέει στην περιοχή. Έτσι, αρχίζει η τελευταία φάση της επί γης ζωής του Χριστού. Τα γεγονότα των επόμενων ημερών θα είναι πολλά, καταιγιστικά, δραματικά.

«Εν τη πόλει Βηθανία, Μάρθα κλαίει και Μαρία…». Το πρώτο περιστατικό της σημερινής περικοπής διαδραματίζεται στο σπίτι Σίμωνος του Λεπρού, όπου για χάρη του Κυρίου παραθέτουν δείπνο, στο οποίο κάθεται κι ο αναστημένος Λάζαρος, υγιής, κανονικός άνθρωπος-όπως ήταν και πριν. Κάποια στιγμή, η αδελφή του Λαζάρου Μαρία, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των συνδαιτημόνων, προβαίνει σε μια απρόσμενη πράξη: παίρνει ένα αλαβάστρινο δοχείο, που με τις οικονομίες της είχε γεμίσει με πολύτιμο μύρο, το σπάει κι αλείφει τα πόδια του Χριστού! Τα σκούπισε με τα μαλλιά της, κι όλο το σπίτι γέμισε με την μεθυστική ευωδία. Τότε, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης διαμαρτυρήθηκε λέγοντας ότι θα μπορούσαν να πωλούσαν το ακριβό άρωμα και να έδιναν τα χρήματα στους φτωχούς. Η στάση του ήταν υποκριτική, γιατί, όπως σημειώνει ο Ιωάννης, ήταν κλέφτης και καθώς διαχειριζόταν το κοινό ταμείο των μαθητών, συχνά κρατούσε χρήματα για τον εαυτό του.

Ο Ιησούς επαινεί τη Μαρία για τη συγκινητική χειρονομία της, γιατί μ’ αυτήν προαναγγέλλει το θάνατο και τον ενταφιασμό Του. Πέρα από εκδήλωση βαθιάς ευγνωμοσύνης, είναι πράξη τιμητική και λατρευτική, ώστε η μνήμη της να μείνει, για να παραδειγματίζει τους ανθρώπους παντού όπου το Ευαγγέλιο θα κηρυχτεί! Είναι ένα μήνυμα για όλους, μα πιο πολύ για κείνους που μιλάνε υποκριτικά για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και οργανώνουν «φιλανθρωπίες», ενώ, κατά βάθος περιφρονούν κι εξορίζουν το Χριστό από τη ζωή τους, σα να μη φανερώθηκε ποτέ και να μην είναι ανάμεσά μας-ο Μέγας φτωχός. Ο πιο περιφρονημένος και ξένος, από τους φτωχούς και απόκληρους όλης της Γης. Εμείς όμως ξέρομε ότι ταυτίζεται με κάθε άνθρωπο που αδικείται, θλίβεται και στενάζει, για να πορευόμαστε αντλώντας δύναμη, θάρρος και ελπίδες από το πρόσωπό Του, που μυστικά εκπέμπει το Άκτιστο Φως.

«Αλλά, για μια μέρα τουλάχιστο, θα φανεί σαν το Βασιλέα που  οι φτωχοί περιμένουν κάθε χρόνο στις πόρτες της Αγίας Πόλεως» (Τζοβάνι Παπίνι). Ήταν η επόμενη από κείνην που είδαμε, και ο Κύριος ξεκινάει για την Ιερουσαλήμ, όπου πολλοί Προφήτες είχαν φονευτεί. Ξέρει ότι θα αναμετρηθεί κατά μέτωπο με το θάνατο, θα τον υποστεί, αλλά  θα τον νικήσει. Καθώς προχωρούν μέσα στην πανέμορφη φύση, ένα τεράστιο πλήθος «μετά βαΐων και κλάδων» τον υποδέχεται και τον επευφημεί, σαν τον αναμενόμενο Μεσσία. Να φανταστούμε ένα «ανθρώπινο ποτάμι», που ολοένα και περισσότερο μεγαλώνει, από το πλήθος των ανθρώπων που είχαν ευεργετηθεί. Μα η θρησκευτική ηγεσία θα νιώσει την παρουσία Του ως απειλή. Κι είναι όλα τόσο όμορφα, τόσο μαγευτικά, που μοιάζουν με όνειρο σταλμένο από τον ουρανό! Ούτε κι οι μαθητές καταλαβαίνουν τα συμβαίνοντα, όπως και τα μελλούμενα, πριν από την Ανάσταση και χωρίς το φωτισμό την ημέρα της Πεντηκοστής. Εισέρχεται στην Αγία Πόλη καθισμένος σ’ ένα γαϊδουράκι ο Βασιλιάς των Ουρανών. Πολλές ερμηνείες έχουν διατυπωθεί για τούτο το παράξενο θέαμα. Αρχαίες προφητείες επαληθεύονται. Μήπως εξουσίες και μεσσιανικές θριαμβολογίες διακωμωδούνται; Σίγουρα δίνεται ένα μάθημα εκπληκτικής ταπεινότητας. Κάποιοι βλέπουν ένα συμβολισμό του σκληροτράχηλου Ισραηλιτικού λαού και την επιστροφή του στο Χριστό. Άγιοι Πατέρες μιλάνε για τον ειδωλολατρικό κόσμο, που θα δεχτεί το κήρυγμα του Ευαγγελίου και θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού.

«Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», κραύγαζε το πλήθος, κι εμείς ψάλλουμε στη Θεία Λειτουργία. Φέτος δε θα πανηγυρίσουμε τη θριαμβευτική Είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ. Περνάμε μια πολύ σκληρή, πρωτόγνωρη δοκιμασία και καλούμαστε, κάνοντας υπακοή και υπομονή, να τον υποδεχτούμε στα βάθη της ψυχής μας. Θα χάσουμε τις κατανυκτικότατες Ακολουθίες της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα. Εν τούτοις, μπορούμε να συμπορευτούμε και να συσταυρωθούμε με τον Νυμφίο της Εκκλησίας και με τα αδέλφια Του, τους πάσχοντες συνανθρώπους μας. Δεν ξέρω αν «κινδυνεύει» ή αν ενδυναμώνεται η πίστη μας τούτο τον καιρό. Μα, σίγουρα, δοκιμάζεται η αγάπη μας προς τον πλησίον. Όπως, γενικότερα, συμβαίνει με τις ανθρώπινες σχέσεις. Μακάρι οι γλυκιές μελωδίες που θα εκπέμπονται κάθε πρωί και κάθε βράδυ από τους ναούς στους αιθέρες να συνοδεύονται από δάκρυα άγρυπνων υπάρξεων και στεναγμούς συντετριμμένων καρδιών. Μακάρι, μέσα στη σκληρή περιπέτεια, να νιώθαμε σαν ένα παιδί, που, όταν το ρώτησε κάποιος τι είδους βασιλιάς είναι ο Χριστός, αυτό αυθόρμητα απάντησε: «της καρδιάς μας ο Βασιλιάς». Τόσο απλά. Δε μπορεί, θα εισακούσει τις προσευχές μας, Αυτός, που το όνομά Του είναι η Αγάπη! Γιατί, «τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει ο θάνατος». Τον έχει Εκείνος που είναι η Ανάσταση και η Ζωή!