ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (Εφεσ. Δ΄, 7-13)

Στη Χάρη του Θεού και στην ενότητα της Εκκλησίας

«῾Ενὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθ η ἡ χάρις τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ…Αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους,  πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ».

          Eνώ στα ώτα μας αντηχούν ακόμα οι ωραιότατοι ύμνοι της μεγάλης Εορτής των Θεοφανίων, έρχεται ο Απόστολος να μας oδηγήσειστις ατραπούς της Χάρης  του Θεού καιτηςενότητας των πιστών, που αποτελεί ένα πρωταρχικό αίτημα στην εποχή μας.

Στην καθημερινή μας ζωή μιλούμε για «χάρες» και διάφορα «ταλέντα». Όλοι οι άνθρωποι διαθέτουν χαρίσματα, πουδυστυχώς, πολλές φορές, είτε «θάβονται», είτε με την κακή χρήση τους προκαλούνται απίθανες καταστροφές, από την αρχαιότητα μέχρι την εποχή μας. Στη Λατρείατης Εκκλησίας, συχνά επικαλούμαστε τη Χάρη του Θεού, που έχει κεφαλαιώδη σημασία. Στην Αγία Γραφή αντιπαρατίθεται το «βασίλειο της Χάριτος» με το Νόμο, με τις αναρίθμητες διατάξεις και εντολές του. Μα και σ’ όλες τις θρησκείες του κόσμουέχουν επινοηθεί αμέτρητοι κανόνες, που συχνά επιβάλλονται ακόμα και με τη βία στην προσπάθεια εξιλεώσεως και σωτηρίας των οπαδών τους.

Σε ένα τέτοιο, άκρως διεφθαρμένο κόσμο, όπου κυριαρχούσε η ειδωλολατρία, με τις πιο παρανοϊκές τελετές και τις φρικτές, κυριολεκτικά δαιμονικές καταστάσεις, ήρθε ο Θεάνθρωποςνα αποκαλύψει τη  Χάρη και τις αμέτρητες δωρεές Του.Στο χώρο της Εκκλησίας, με τα Άγια Μυστήρια, η Θεία Χάρη αποδίδει πρωτόγνωρους καρπούς στη νέα ζωή και κοινωνία αγάπης, δικαιοσύνης, ειρήνης. Για όλα τούτα οφείλομε να ευχαριστούμε τον Κύριο κι όχι να επαιρόμαστε, ή να ζηλοφθονούμε. ΟΑπόστολος διευκρινίζει ότι ο Χριστός παρέχει τα χαρίσματα λόγω της Ενανθρωπήσεως, της Σταυρώσεως, της Αναστάσεως και της Αναλήψεώς Του.Εκείνος λοιπόν κάλεσε τους Αποστόλους, όρισε προφήτες, ευαγγελιστές, ποιμένες  διδασκάλους της Πίστεως, ώστε να καταρτίζονται και να αγιάζονται οι πιστοί και να οικοδομείται το σώμα Του, δηλαδή η Εκκλησία.

Και φτάνουμε έτσι στον υπέρτατο στόχο, στο διαχρονικό όραμα: στην ενότητα της Πίστεως και στην επίγνωση του Χριστού, που είναι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή. Και μόνο την εμπειρία της Αναστάσεως και τη δύναμη της Θείας Χάρης αν συνειδητοποιούσαν οι χριστιανοί, θα αντιμετώπιζαν εντελώς διαφορετικά τα πάντα στη ζωή τους.Όμως, στο κλίμα του θρησκευτικού συγκρητισμού και του μηδενισμού της εποχής μας, η χριστιανική Πίστη και Ηθική παραγκωνίζονται, υποβαθμίζονται, περιθωριοποιούνται.Μέσα σ’ αυτό το «χάος», στην έλλειψη προτύπων και αξιών, αμέτρητοι άνθρωποι γυρεύουν ψυχοφάρμακα,βιαιοπραγούν, εγκληματούν,αυτοκτονούν- ακόμα και μεγάλος αριθμός νέων και παιδιών!

Μετά από τα παραπάνω, το ουσιώδες που προκύπτει είναι να αναρωτηθούμε ποια είναι η γνήσια και αληθινή ενότητα και πώς πραγματικά μπορεί να επιτευχθεί στον κόσμο της Πτώσης, με τα τραγικά φαινόμεναεκβαρβαρισμού,που διαρκώς βιώνουμε και σαν πολυκέφαλα τέρατα εμφανίζονται απειλητικά μπροστά μας.Ήδη ο Απόστολος έχει απαντήσει λέγοντας ότι οι πιστοί αποτελούν ένα Σώμα, την Εκκλησία, την οποία ζωοποιεί το Άγιο Πνεύμα.«Εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα, εις Θεός και Πατήρ πάντων και εν πάσιν ημίν» (στ. 5, 6). Αυτά είναι τα θεμέλια της ενότητας της Εκκλησίας. Όταν λείπουν, δημιουργούνται πλάνες, διενέξεις, συγκρούσεις, σχίσματα, αιρέσεις, που διχάζουν και ταλανίζουν το πλήρωμα της Εκκλησίας. Βέβαια, ποτέ δεν έλειψαν οι Άγιοι και οι χαρισματούχοι, ούτε οι καλοί και άξιοι Ποιμένες. Αλλά, άραγε, μονάχα αυτοί ευθύνονται για τη διαφύλαξη της Πίστεως και την κατάσταση της Εκκλησίας; Είναι σωστό ο «λαός», το «βασίλειονιεράτευμα» της Αγίας Γραφής, να εφησυχάζει, να μένει στο «περιθώριο», στην απραξία; Ας απαντήσει καθένας σ’ αυτά τα καίρια ερωτήματα, εφ’ όσον αγαπά το Χριστό και την Εκκλησία.

«Επεφάνη ο Σωτήρ, η Χάρις η Αλήθεια». Ας ακούσομε, φίλοι μου, τους λόγους του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη: «Το παν είναι η Χάρις του Θεού και την ψυχή μπορεί να την βοηθήσει μόνο χαριτωμένος Πνευματικός, με πίστη, που αγαπάει την ψυχή και την πονάει, γιατί γνωρίζει τη μεγάλη της αξία, την βοηθάει στη μετάνοια, την ξαλαφρώνει με την εξομολόγηση, την ελευθερώνει από το άγχος και θεραπεύεται. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρρώστια στον κόσμο από το λογισμό… Όπως δεν υπάρχει και ανώτερος γιατρός σ’ αυτές τις περιπτώσεις από τον έμπειρο Πνευματικό, που εμπνέει εμπιστοσύνη με την αγιότητά του και πετάει αυτούς τους λογισμούς από τα ευαίσθητα πλάσματα του Θεού και θεραπεύει ψυχές και σώματα δίχως φάρμακα, με τη Χάρη του Θεού, και τις εξασφαλίζει και τον Παράδεισο». Γένοιτο!

Νικόλαος Σιγανός, θεολόγος