Φτωχοί στοχασμοί σ’ έναν πλούσιο μήνα
Φεύγει, φίλοι μου, σιγά σιγά ο Αύγουστος- ίσως ο πιο ελκυστικός μήνας: πλούσια φρούτα και λαχανικά, διακοπές, ταξίδια, μπάνια, πανηγύρια, διασκεδάσεις, χαλάρωση-στα βουνά ή στις παραλίες. Βέβαια, το ενδιαφέρον και τα συναισθήματα των περισσοτέρων δικαίως στρέφονται γύρω από την Κοίμηση της Θεοτόκου- από τις πιο αγαπημένες Γιορτές του Ελληνισμού και των απανταχού της γης Ορθοδόξων! Αν όμως ξεφυλλίσουμε το εκκλησιαστικό Εορτολόγιο, θα εκπλαγούμε από το πλήθος εορτών των Αγίων: Αποστόλων, Πατέρων, Μαρτύρων, Οσίων. Και πληροφορούμαστε από τα Συναξάρια, ότι, εκείνο που χαρακτηρίζει τη ζωή τους, είναι η σταυροαναστάσιμη πορεία: μέσα από τις θλίψεις, τις στερήσεις, τις αρρώστιες, τις διώξεις, τα μαρτύρια, στο βάθος ανατέλλει η Ανάσταση, που δίνει νόημα και σκοπό στη ζωή, τροφοδοτεί την υπομονή, την ολιγάρκεια, την αλληλεγγύη, τις ελπίδες, τους αγώνες!
Μετά την Κοίμηση έρχονται τα «Εννιάμερα» της Παναγίας, οπότε γίνεται η «απόδοση» της Εορτής, στις 23 Αυγούστου. Η επανάληψη των ωραιότατων ύμνων παρακινεί τους πιστούς να βιώσουν ξανά και να εμβαθύνουν στα γεγονότα- στην περίπτωση αυτή, στη Μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Περιδιαβάζοντας στο Διαδίκτυο, ομολογουμένως εντυπωσιάζεται κανείς από τον πλούτο και τη λαμπρότητα του εορτασμού τούτης της ημέρας, σε αναρίθμητους ναούς, μοναστήρια, προσκυνήματα, σε πόλεις και χωριά σ’ όλη τη χώρα, σε νησιά και στεριά, όπως: Πάρος, Πάτμος, Σάμος, Κύθνος, Λειψοί, Σύμη, Κάρπαθος, Μύκονος, Ύδρα, Σαλαμίνα, Αλιβέρι, Κηφισιά, Χολαργός, Ερέτρια, Μεσσηνία, Πάτρα, Ναύπακτος, Καρπενήσι, Βοιωτία, Λάρισα, Τρίκαλα, Βέροια, Καστοριά, Κομοτηνή, και, τέλος, ο Μώλος του Βοσπόρου.
Μπορεί βέβαια τα «Εννιάμερα» να μάς θυμίζουν τα μνημόσυνα συγγενικών και φιλικών μας προσώπων που «ταξίδεψαν» στους Ουρανούς και δεν επιστρέφουν ξανά στη γη-παρά μόνο, πιθανώς, στα όνειρά μας-αλλά δε συμβαίνει το ίδιο με την Παναγία. Κατά ένα παράδοξο τρόπο, τη νιώθουμε πιο «κοντά» μας, ως δική μας Μάννα, προστάτιδα και «βοηθό», γιατί όντως έρχεται στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Γι’ αυτό άλλωστε έχομε τόσες πολλές Γιορτές της καθ’ όλη τη διάρκεια του Έτους, με τις πιο όμορφες ιερές Ακολουθίες-όπως είναι οι Χαιρετισμοί και οι Παρακλήσεις. Φανταστείτε τί γίνεται στο Άγιον Όρος, όπου, μέρα και νύχτα, από παντού εκπέμπονται ύμνοι και δεήσεις για τα αμέτρητα θαύματα και τις ευλογίες της, ώστε να ευωδιάζει υπερκοσμίως, ως όντως το δικό της πανέμορφο «Περιβόλι» !
Στις 24 του μήνα έχομε τη Γιορτή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, γνωστού και ως Πατροκοσμά. Καταγόμενος από το Μέγα Δέντρο της Αιτωλίας, φιλομαθής και ακούραστος, άφησε τον τόπο του, για το Άγιον Όρος, όπου σπούδασε (στην Αθωνιάδα) και ασκήτεψε για δεκαεπτά χρόνια. Με την ευχή του Πατριάρχη Σεραφείμ αρχίζει να περιοδεύει στη Βόρειο Ελλάδα, στα νησιά και στην Ήπειρο, κηρύσσοντας και ενδυναμώνοντας τους υπόδουλους Έλληνες, ώστε να διατηρήσουν την Πίστη και την εθνική τους συνείδηση και να ξεσηκωθούν για να αποκτήσουν ξανά τη λευτεριά τους. Η ίδρυση διακοσίων σχολείων περίπου μαρτυρεί τον άσβηστο ζήλο και την τεράστια εθνική προσφορά του. Ο άδικος απαγχονισμός του ήρθε να σφραγίσει μια ζωή αφιερωμένη στο Χριστό και στην Πατρίδα, ώστε να αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους Διδασκάλους Του Γένους. Εκτός από τις σπουδαίες «Διδαχές» και τις «Προφητείες», αξίζει να υπογραμμίσουμε την έμπρακτη αγάπη του Αγίου προς τη Γεωργία και το φυσικό Περιβάλλον, που σήμερα υποβαθμίζεται, καταστρέφεται, «πεθαίνει»…Δικαίως λοιπόν χαρακτηρίστηκε ως «ο πρώτος οικολόγος και περιβαλλοντολόγος», ενώ έχει ανακηρυχτεί ως «Προστάτης της Δασικής Υπηρεσίας της Ελλάδος»(2ΟΟ9).
Περνώντας ύστερα από τις γιορτές του Αποστόλου Τίτου, του πρώτου Επισκόπου της Κρήτης(στις 25), του Αγίου Φανουρίου (στις 27) και του Αποκεφαλισμού του Τιμίου Προδρόμου (στις 29), φτάνομε στη γιορτή της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου (στις 31). Για να τελειώσει ο ευλογημένος, «μεταβατικός» μήνας, παραδίνοντας τη «σκυτάλη» στο Σεπτέμβρη, για την αρχή του Φθινοπώρου και του Νέου Εκκλησιαστικού και Σχολικού Έτους.
«Ο Αύγουστος επάτησε στην άκρη του Χειμώνα», λέγανε παλιά, γιατί ερχόντουσαν οι πρώτες βροχές, δρόσιζε η ατμόσφαιρα και η γη «μύριζε» χειμώνα. Σήμερα, υποφέροντας στη λειψυδρία, ψάχνομε τους «δρόμους του νερού», που οι πρόγονοί μας, έχοντας την αίσθηση του κοινοτικού τρόπου ζωής, διατηρούσαν μέσα στους αιώνες. Δεν ξέρω τί προβλέπουν οι «Δρίμες» για τις πολυπόθητες βροχοπτώσεις. Ανησυχούμε, καθώς οι συνθήκες ζωής «αγριεύουν» κι εμείς «κυνηγούμε» την ευτυχία στην άβυσσο του χρόνου. Η ζωή μας γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Συχνά αγωνιώδης. Καθώς στο διεθνή ορίζοντα απλώνονται η ομίχλη και η καταχνιά, οφείλομε να ακολουθούμε τα ίχνη του Χριστού και των Αγίων. Και ας μην ξεχνούμε ποτέ ότι Αυτός είναι ο «Κύριος των εκπλήξεων», του κόσμου και της Ιστορίας. Μόνιμη ελπίδα μας, η γλυκιά Παναγιά!
Ν. Σ.
