Υπαπαντή: η οικογένεια στην «αγκαλιά» του Θεού
Μέσα στις αντίξοες κλιματικές, κοινωνικές και παγκόσμιες συνθήκες, μια ακόμα πανέμορφη Εορτή έρχεται να μάς αποσπάσει από την καθημερινότητα, στρέφοντας το νου μας προς τον Ουρανό, όπου βρίσκονται οι «πηγές» κάθε ευλογίας. Πλούτος πολύς παραδόσεων, ηθών και εθίμων μαρτυρεί πόσο την τιμούσε ο λαός μας, αναθέτοντας στην προστασία της Παναγίας πολλές σπουδαίες εργασίες. Βλέπετε, πίστη, ευσέβεια και φόβος συχνά αναμιγνύονται και σήμερα στα συναισθήματα των πιστών!
Να λοιπόν που ο μικρός Ιησούς, σαράντα ημέρες μετά τη γέννησή Του, προσφέρεται στο Ναό από την μητέρα Του και τον Ιωσήφ. Ακόμα δύο ακόμα πρόσωπα συμμετέχουν: ο Γέροντας Συμεών και η προφήτισσα Άννα, που αξιώθηκαν να δουν τον Κύριο κι έχοντας προφητικό χάρισμα, αναγνώρισαν το Μεσσία και προφήτευσαν σχετικά με το λυτρωτικό Του έργο (Λουκ.Β΄22-40). Συχνά βέβαια εμείς οι παλιότεροι αναπολούμε τις παιδικές μας συντροφιές, στις μικρές κοινωνίες των χωριών. Ο περίβολος του ναού ήταν τόπος συνάντησης μικρών και μεγάλων, γιατί εκεί, εκτός από τα Μυστήρια, πραγματοποιούνταν όλες οι κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Γέροντες και γερόντισσες, κουβαλώντας εμπειρίες μιας πολυτάραχης ζωής, γινόντουσαν οι καλύτεροι «δάσκαλοι», λατρευτοί από όλα τα παιδιά. Εκεί δεν υπήρχε η ανάγκη «διαχωρισμού εξουσιών». Όλοι-εκτός εξαιρέσεων- ήταν ενωμένοι. Σμίγανε στο «καλό» και στο «κακό», στον πόνο και στη χαρά. Όλη η κοινότητα ήταν μια ζεστή αγκαλιά. Κι ο απλός παπάς, σεβάσμια μορφή, πρόβαιρνε από τα ενδότερα του ναού, ή από κάποιο δρομάκι, επιστρέφοντας από τις αγροτικές δουλειές, και η μορφή του σκορπούσε ουράνια ηρεμία, αγιότητα, σεβασμό.
Τώρα, στις πόλεις όλα τούτα έχουν εντελώς χαθεί. Ευκαιρίες σχέσεων και κοινωνικοποίησης αναζητούνται σε άλλους χώρους και τρόπους ζωής, γνωστούς πια σε όλους μας για τις οδυνηρές συνέπειες στην ψυχολογία, στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και στην εξέλιξη των νέων και των παιδιών. Σαν μικρές «οάσεις» έρχονται να «γεμίσουν» κάποια «κενά» οι ενοριακές συνάξεις, με τις συντροφιές και τις δραστηριότητες μεγάλων και μικρών. Γι’ αυτό πολλές ενορίες οργανώνουν ιδιαίτερες εκδηλώσεις σε τούτη τη Γιορτή. Όπως κάπου γράφτηκε: «Είναι και τα παιδιά -και κατ’ επέκταση όλοι οι πιστοί -που σπεύδουν στο Ναό, για να προετοιμαστούν να υποδεχτούν το Λυτρωτή μέσα τους, να πραγματοποιήσουν τη δική τους, προσωπική υπαπαντή, τη δική τους προϋπάντηση στο κάλεσμα της σωτηρίας. Η εορτή της Υπαπαντής, λοιπόν, φέρει μέσα της ένα βαθύ εκκλησιολογικό περιεχόμενο, που αγκαλιάζει την οικογένεια, τη νεότητα και την ίδια την εκκλησιαστική διακονία».
Με την Υπαπαντή κλείνει μια σπουδαία λατρευτική περίοδος, που κέντρο της έχει τα Χριστούγεννα, την «Πασχαλιά του Χειμώνα». Έχοντας απωλέσει την κοινότητα Λατρείας-σχέσεων-ζωής, ας δούμε τη φιλόστοργη Εκκλησία ως Οικογένεια, καθώς δι’ αυτής ο Χριστός αγκαλιάζει και ενώνει όλες τις γενιές. Με την παρουσία Του στις εβραϊκές Εορτές, εκτός από την τήρηση του Νόμου, μάς δείχνει το δρόμο της σωτηρίας: με την ταπείνωση και τη συμμετοχή μας στη ζωή της Εκκλησίας. Όπως στην ωραία Εικόνα της Εορτής, έτσι και στη ζωή μας, τα πάντα αναδεικνύονται στην αληθινή τους ουσία και διάσταση, από Εκείνον που νοηματοδοτεί όλη τη Δημιουργία, ανοίγοντας τη θύρα στην αιωνιότητα-της Βασιλείας των Ουρανών!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
