Το Ευαγγέλιο της Πεντηκοστής
Μεταφερόμαστε νοερώς, αγαπητοί μου, στα Ιεροσόλυμα, την τελευταία ημέρα της εβραϊκής γιορτής της Σκηνοπηγίας. Ο Χριστός βρίσκεται ανάμεσα στο πλήθος των προσκυνητών και φωνάζει δυνατά: «Όποιος διψάει, ας έλθει σ’ εμένα και να πιεί. Μέσα από κείνον που πιστεύει σε μένα, όπως είπε η Γραφή, ποτάμια ζωντανού νερού από τα σπλάχνα του θα τρέξουν». Οι ακροατές Του αντέδρασαν με διάφορους τρόπους. Άλλοι τον θεώρησαν μεγάλο προφήτη. Άλλοι έλεγαν πως ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας. Κι άλλοι, επειδή είχε ανατραφεί στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας, αμφισβήτησαν την πιθανότητα να προερχόταν από εκεί ο Σωτήρας, αφού η Γραφή πληροφορούσε ότι θα καταγόταν από τη Βηθλεέμ.
Δημιουργήθηκε λοιπόν διάσταση στο πλήθος. Μάλιστα, κάποιοι θέλανε να συλλάβουν το Χριστό, αλλά κανείς δεν τόλμησε να τον αγγίξει. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι, ακόμα και οι μισθοφόροι στρατιώτες, που από φθόνο είχαν στείλει οι Φαρισαίοι γι’ αυτό το σκοπό, επέστρεψαν άπρακτοι, ομολογώντας ότι, «ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος», όπως ο Ιησούς. Οι δάσκαλοι του Νόμου δεν μπορούσαν να ταπεινωθούν και να δουν την αλήθεια. Όμως, δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν την «προανάκριση» κι έφυγαν για τα σπίτια τους. Την επομένη το πρωί, ο Κύριος ξαναγύρισε στο Ναό κι όλος ο λαός ερχότανε κοντά Του. Κι Εκείνος φωνάζει: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου. Ο ακολουθών εμοί, ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ’ έξει το φως της ζωής»!
Όπως το καθαρό και κρυστάλλινο νερό ξεδιψάει το σώμα, έτσι και ο Λόγος του Θεού, που προσφέρεται και ερμηνεύεται με εγκυρότητα και υπευθυνότητα στην Εκκλησία, σβήνει την αιώνια δίψα της ψυχής μας, καθώς, μάλιστα, αγιαζόμαστε με τα Μυστήρια, «δι’ ύδατος και Πνεύματος», και κοινωνούμε τον Άρτο της Ζωής. Το «ακοινώνητον» των ανθρώπων θεραπεύεται. Τείχη πανύψηλα που τους χωρίζουν, μόνο με το οικουμενικό πνεύμα της Εκκλησίας μπορούν να γκρεμιστούν, με αγάπη και ελευθερία, κι όχι με βία, καταναγκασμό και ισοπέδωση των πάντων, όπως, δυστυχώς, επιχειρείται σήμερα, με την παγκοσμιοποίηση και τη «Νέα Εποχή». Ο Χριστός διαρκώς μάς ελκύει κοντά Του με το άπειρο έλεός Του. Διαβεβαιώνει πως θα τρέξουν ποταμοί ύδατος από τα σπλάχνα των πιστών! Και εξηγεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι ο Κύριος εννοούσε το Άγιο Πνεύμα που επρόκειτο να λαμβάνουν οι πιστοί. Η πίστη στην Αγία και ζωοποιό Τριάδα αποτελεί το θεμέλιο της Εκκλησίας. Η αίσθηση της παρουσίας της διαποτίζει τη Θεία Λατρεία. Μέγα και ανεξιχνίαστο μυστήριο, ακατάληπτο για το λογικό μας. Όμως, σεβαστή πραγματικότητα, ως Αποκάλυψη στην Αγία Γραφή και πηγή ζωής της Εκκλησίας.
Με την κάθοδο του Πνεύματος εγκαινιάζεται μια εντελώς νέα πραγματικότητα, με την ίδρυση της Εκκλησίας, την ενέργεια των Μυστηρίων και την παροχή των θείων χαρισμάτων στον καθένα πιστό. Ας αναρωτηθούμε, φίλοι μου: μήπως και μείς, σαν τους Φαρισαίους, αποδιώχνουμε το Χριστό από την καθημερινή μας ζωή; Μήπως ταλανιζόμαστε ανάμεσα στην πίστη και στην απιστία, στην αλήθεια και στην πλάνη, στην αφοσίωση και στην άρνηση, στην αγιότητα και στα ψυχοφθόρα πάθη; Σήμερα η ανθρωπότητα, θυμίζει τον Πύργο της Βαβέλ, με την «εξορία» του Θεού, τις διχόνοιες και την ισοπέδωση λαών, πολιτισμών, παραδόσεων, εθνοτήτων. Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς έγραφε: «Τέσσερις είναι οι τοίχοι του νέου πύργου της Βαβέλ: η επιστήμη, η βιομηχανία, η πολιτική και ο εγωκεντρισμός… Όλη η ζωή είναι ζωή χωρίς παιδεία, χωρίς χαρά, χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη… Ο καθένας αντιμάχεται το Χριστό και τον πλησίον του. Μπορεί μία τέτοια πόλη να επιβιώσει; Και όπως ο κόσμος γελάει για το χτίσιμο του πρώτου πύργου της Βαβέλ, έτσι θα γελάνε και οι μελλοντικές γενιές με τους λαούς του σύγχρονου πύργου της Βαβέλ και θα λένε: είχανε το Χριστό, το Ευαγγέλιο, την Εκκλησία, τους αγίους, τους προπάτορές τους, αλλά δεν ακολούθησαν το παράδειγμά τους. Αντίθετα, τους γύρισαν την πλάτη και μιμήθηκαν το παράδειγμα των άθεων χτιστών του πρώτου πύργου της Βαβέλ!»
Η εορτή της Πεντηκοστής, η «γενέθλια ημέρα» της Εκκλησίας επί της γης, ημέρα ανατάσεως, αγαλλιάσεως και ενότητας, με τους ωραιότατους ύμνους, τις γονυκλισίες, τις κατανυκτικές Ευχές, μας δίνει την ευκαιρία να ανοίξουμε την ψυχή μας στο θείο φωτισμό, μέσα σ’ ένα πανηγυρικότατο κλίμα. Πολλά έθιμα πλαισιώνουν τη Γιορτή σ’ όλες τις ορθόδοξες χώρες. Εμείς, με μεγάλο προβληματισμό για τα δραματικά γεγονότα των ομόδοξων λαών και βαθύτατο πόνο για τη γενοκτονία που συντελείται στην Αγία Γη, ας ανοίξομε το νου και την καρδιά μας στα λατρευτικά δρώμενα, ικετεύοντας τον Κύριο να στείλει τη Χάρη Του στην ανθρωπότητα, διαλύοντας το σκότος και τα δαιμονικά πάθη. Κλίνοντας ευλαβώς τα γόνατα, εξυμνούμε το Πανάγιο Πνεύμα για την παροχή των δωρεών Του:
«Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον, βρύει προφητείας, ιερέας τελειοί, αγραμμάτους σοφίαν εδίδαξεν, αλιείς θεολόγους ανέδειξε, όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας. Ομοούσιε και ομόθρονε, τω Πατρί και τω Υιώ, Παράκλητε δόξα σοι»!
Ν. Σ.
