Στο δρόμο της μετάνοιας
Μπαίνοντας, φίλοι μου, στην Ε΄ Εβδομάδα της Σαρακοστής, αισθανόμαστε ότι πλησιάζει το Πάσχα, που προσδοκούν οι χριστιανοί και προσελκύει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων ανθρώπων. Σε τούτο το πνευματικό «ταξίδι», η Εκκλησία μάς προσφέρει πλούσια βοήθεια, ώστε να το διαβούμε πιο εύκολα, αλλά και να βιώσουμε πιο βαθιά την πνευματικότητα αυτής της μοναδικής περιόδου, και γενικότερα, το νόημα της άχαρης ζωής μας.
Συχνά αναρωτιέμαι, πόσοι χριστιανοί ξεπερνούν την απλή, τυπική προσέγγιση των καταπληκτικών Ιερών Ακολουθιών και δεν μπαινοβγαίνουν στους ναούς ανυποψίαστοι για όσα υπερκόσμια εκεί τελεσιουργούνται. Κι επίσης: πώς φτάσαμε στο σημείο να αποστρέφονται τα παιδιά μας την πλουσιότερη και ωραιότερη γλώσσα του κόσμου-που διδάσκεται σε δεκάδες Πανεπιστήμια του Εξωτερικού-και να «πιπιλίζουν» διαρκώς υβρεολόγια της ΤΙ-ΤΟΚ υποκουλτούρας. Και δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε για την επέλαση ιδεών, αντιλήψεων και τρόπων ζωής που υπόσχονται «λύτρωση», «ευτυχία», «συνειδητότητα»-όπως Γιόγκα, Ζεν, Διαλογισμός, κ. ά, «προϊόντα» του Παγανισμού και των Ασιατικών θρησκειών. Αλλά, βλέπετε, δεν αρέσει ο Ορθόδοξος Μοναχισμός στους διεθνιστές «προοδευτικούς»-ξεθεμελιωτές των παρακαταθηκών των ενδόξων μας προγόνων, των ιερών της Πίστεως και της Πατρίδας!
Λοιπόν, τούτη την Εβδομάδα-την προτελευταία του Τριωδίου- βιώνουμε έναν ιδιαίτερο δυναμισμό στη Λατρεία. Πολλοί περιμένουν να νηστέψουν την Τετάρτη, και το βράδυ να πάνε να ακούσουν την καταπληκτική Ακολουθία του Μεγάλου Κανόνα-ποίημα του Αγίου Ανδρέα, Επισκόπου Κρήτης- με τα διακόσια πενήντα τροπάρια, που ξεδιπλώνουν μπροστά μας τη ζωή των πιο σπουδαίων προσωπικοτήτων της Αγίας Γραφής. Κι είναι σα να ρέουν ποταμοί δακρύων και να μάς καλούν στην μίμησή τους: αγάπη, ταπείνωση, μετάνοια και επιστροφή στην αγκαλιά του Θεού.
Την Παρασκευή, οι πιστοί θα κατακλύσουν τους ναούς, για τον Ακάθιστο Ύμνο, με τα λαοφιλή τροπάρια, τους γλυκόλαλους ήχους και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας να τους προκαλούν ρίγη συγκινήσεως, καθώς θα σιγοψάλλουν μαζί με τους χορούς: «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…», «Την ωραιότητα της παρθενίας σου και το υπέρλαμπρον το της αγνείας σου»! Κι έρχεται η Κυριακή να φέρει στη σκέψη μας ένα σχεδόν εξαϋλωμένο «πτηνό της Ερήμου», ένα επίγειο άγγελο: την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, που βαθιά μετανοημένη, απαρνήθηκε τον κόσμο και την αμαρτωλή ζωή. Ούτε πέντε, ούτε δέκα, μα για σαράντα επτά χρόνια στην Έρημο του Ιορδάνη, πολέμησε σκληρά το σαρκικό φρόνημα και το Διάβολο κι αξιώθηκε της Βασιλείας του Θεού!
Όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Πατρίδα μας, δείχνουν προκλητική περιφρόνηση της Πίστης και του Ευαγγελίου. Πώς να μιλήσει κανείς για ανάγκη μετάνοιας, όταν λείπει ο βασικός σεβασμός προς την Εκκλησία; Βιώνοντας με πόνο και θλίψη τα τεκταινόμενα ως «προοδευτικά» του δημόσιου βίου; Ας αναζητήσουμε το δρόμο που οι Άγιοι ακολουθούσαν διαρκώς, για να αντιμετωπίσουμε τα υπαρξιακά προβλήματα και τα αυξανόμενα αδιέξοδα της ζωής μας: «Ψυχή μου, ψυχή μου, σήκω επάνω, γιατί κοιμάσαι; Το τέλος πλησιάζει…ξύπνα λοιπόν, για να σε λυπηθεί Χριστός ο Θεός, που είναι παντού παρών και τα πάντα πληρών» (Μεγάλος Κανόνας).
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
