Με τη «συντροφιά» των Αγίων στις Γιορτές του Καλοκαιριού

«Ως απαρχάς της φύσεως, τω φυτουργώ της κτίσεως, η οικουμένη προσφέρει σοι, Κύριε, τούς θεοφόρους Μάρτυρας».

Αμέσως μετά την Εορτή της Πεντηκοστής, η Εκκλησία μας τιμά όλους τους Αγίους, μικρούς και μεγάλους, γνωστούς και αγνώστους: τους γλυκείς καρπούς του νοητού Κήπου της Εδέμ, που έφερε η κάθοδος του Παρακλήτου. Κι απλώνεται μπροστά μας το πλούσιο Ορθόδοξο Εορτολόγιο, που, παρά τις αντίξοες συνθήκες, έρχεται να μάς αποσπάσει από τα προβλήματα και τα καθημερινά άγχη, παρέχοντας ευκαιρίες πνευματικής ανάτασης, επικοινωνίας, ανανέωσης των διαπροσωπικών σχέσεων και ενδυνάμωσης της ζωής μας.

Βέβαια, δεν είναι μόνο οι Γιορτές των Αγίων, με τα πλούσια λατρευτικά στοιχεία, τις συνεστιάσεις, τους χορούς, τα ξεφαντώματα, τα πανηγύρια. Είναι και πολλές άλλες «γιορτές», αφιερωμένες σε φυσικά προϊόντα, πρόσωπα ή γεγονότα, με ενδιαφέροντα πολιτιστικά δρώμενα, συχνά εντελώς άσχετα με τις παραδόσεις του λαού μας. Και δε θα πούμε για τις «Παγκόσμιες Ημέρες», που δεν είναι και τόσο «αθώες» όσο φαίνονται, και που θα έπρεπε κάποτε σοβαρά να μάς απασχολήσουν. Αυτό που νομίζω ότι προέχει  τώρα είναι, να αναρωτηθούμε τί είναι και πώς κατέκτησαν τέτοιες θέσεις οι Άγιοι, ώστε να τους τιμούμε τόσο πολύ;          

          Κατ’ αρχήν, σκέφτομαι ότι η αγιότητα δεν είναι μια κατάσταση, στην οποία εισέρχεται ο άνθρωπος με τις δικές του δυνάμεις, με το δικό του αποκλειστικά αγώνα, με τις «καλές» πράξεις του. Ας θυμηθούμε τους Φαρισαίους, που τηρούσαν αυστηρά τις διατάξεις του Νόμου, αλλά, η υποκρισία, η σκληροκαρδία, ο εγωισμός τους ήταν ανυπέρβλητα εμπόδια στο δρόμο της Βασιλείας του Θεού. Γι’ αυτό και ο Κύριος κατέκρινε με σφοδρότητα τον άκρατο ναρκισσισμό τους. Λοιπόν, στην πραγματικότητα, άγιος είναι μόνο ο Θεός. Οι άνθρωποι καλούνται να συμμετάσχουν στην αγιότητά Του. Να δεχτούν τη ζωοποιό Χάρη και τις πλούσιες δωρεές Του.

 Όμως, Εκείνος μάς καλεί λέγοντας: «άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί». Έτσι, ήδη από την εποχή των Αποστόλων, οι χριστιανοί, μετέχοντας με το Βάπτισμα στα Άγια Μυστήρια και στη ζωή του Αναστάντος Χριστού, ονομάζονται «άγιοι», απαρτίζοντας το «έθνος άγιον», το «βασίλειον ιεράτευμα», το «λαό του Θεού». Αλλά, πόσοι χριστιανοί ζουν και ενεργούν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ώστε να φτάσουν στη «θέωση»-που είναι και ο ύψιστος προορισμός της εν Χριστώ ζωής; Οι Άγιοι δείχνουν το παράδειγμα για όσους θέλουν να τους μιμηθούν. Αυτοί, όπως γράφτηκε κάπου:  «χαίρονται με ό,τι χαίρεται ο Χριστός. Λυπούνται με ό,τι λυπεί και στενοχωρεί το Χριστό. Εκφράζουν πάντα και ενεργούν μέσα στις καθημερινές τους μεγάλες ή μικρές πράξεις σύμφωνα με τη θέληση του Χριστού. Μιλούν ως στόματα Χριστού και αγωνίζονται να φανερώνουν πάντα την αλήθειά Του. Ενεργούν ως χέρια Χριστού. Γι’ αυτό και αγαθοποιούν, ελεούν και συχνά θαυματουργούν.  Αυτό έκαναν οι άγιοι. Έτσι ζούσαν. Υπέταξαν όλη τη θέλησή τους στο Χριστό».

 Πώς να μην τους θαυμάσουμε λοιπόν; Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά Του, αφήνουν, όχι μόνο επίγεια αγαθά, δόξες και τιμές, αλλά και τα πιο προσφιλή τους πρόσωπα, κι αφιερώνονται ολοκληρωτικά στο Νυμφίο της ψυχής τους. Στην ομολογία της θεότητας του Χριστού και στην προτεραιότητα της αγάπης προς το πρόσωπό Του έρχεται να προστεθεί η άρση του «σταυρού», ως προϋπόθεση, για να είναι κανείς άξιος «μαθητής» Του. Τέτοιοι ήταν οι Άγιοι, και δεν τους τιμάει τυχαία η Εκκλησία. Στερήθηκαν τα πάντα-πλούτη και υλικά αγαθά, χαρές και απολαύσεις, τιμές και δόξες κοσμικές. Αντιστάθηκαν σε πειρασμούς, στο σαρκικό φρόνημα και στον «αόρατο πόλεμο» του Διαβόλου. Άλλοι έζησαν σκληρά, με άσκηση, νηστείες, ολονύχτιες προσευχές, με ταπείνωση και υπακοή στο θέλημα του Θεού. Άλλοι υπέστησαν απίστευτα μαρτύρια κι έχυσαν το αίμα τους για το Χριστό, έχοντας ταυτίσει τη ζωή τους μαζί Του. Έτσι, ο λόγος Tου, ότι θα λάβουν εκατονταπλάσια, επαληθεύεται ήδη σε τούτη τη ζωή, αλλά προπαντός μετά το θάνατό τους, με τον αγιασμό των λειψάνων τους και τις παντοειδείς θεραπείες και θαυματουργίες τους. Όντως «θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού»!

Η Γιορτή των Αγίων Πάντων, αγαπητοί μου, πολύ λαοφιλής, θα λέγαμε πως σηματοδοτεί το πέρασμα προς το «πνευματικό θέρος», των Αγίων του Θεού. Ένα πλουσιότατο εορτολογικό δίμηνο ξεδιπλώνεται στα μάτια μας, με τους Αγίους να μας προσκαλούν στην όμορφη πνευματική «συντροφιά» τους, σε μια εποχή τραγικής μοναξιάς, βίας, απανθρωπιάς, βαρβαρότητας, θανάτου. Ως ορθόδοξοι χριστιανοί, τους νιώθουμε καθημερινά κοντά μας. Όμως: «τιμή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος», κατά το αρχαίο ρητό. Μακάρι κι εμείς να μιμούμαστε τους Αγίους-τους φίλους του Χριστού, μα και γνήσιους και  σταθερούς δικούς μας φίλους- στον καθημερινό στίβο, στους δύσκολους αγώνες της ζωής μας. Κόντρα στο «κοσμικό φρόνημα» και στο ισοπεδωτικό, παγανιστικό κλίμα της Παγκοσμιοποίησης και της «Νέας Εποχής».

Ν. Σ.