Από την Ανάληψη προς την Πεντηκοστή
Από τα αρχαιότατα χρόνια ο Ουρανός θεωρήθηκε «τόπος κατοικίας» των θεών- μακρινός, απλησίαστος για τους ανθρώπους. Την αντίληψη αυτή απηχεί και η Αγία Γραφή, θεωρώντας τον Ουρανό ως χώρο αιώνιας μακαριότητας, «διαμονής» του Θεού, των αγγέλων και των αγίων-όπου η Βασιλεία των Ουρανών. Κι αν «κατεβαίνοντας» στη γη ο Κύριος ταπεινώθηκε, ξευτελίστηκε και υπέφερε μέχρι το θάνατο δια του Σταυρού, με την Ανάστασή Του επιστρέφει στη θεϊκή δόξα, χωρίς να εγκαταλείψει τους μαθητές. Για σαράντα μέρες εμφανιζόταν ανάμεσά τους, ενισχύοντας την πίστη τους και προετοιμάζοντάς τους για την έλευση του Παρακλήτου. Η οριστική «αναχώρησή» Του και η επιστροφή στους Ουρανούς έγινε με την Ανάληψή Του, που η Εκκλησία μας γιορτάζει πανηγυρικά.
Μεταφερόμαστε, λοιπόν, νοερά έξω από τα Ιεροσόλυμα, στο ευλογημένο Όρος των Ελαιών. Εκεί ο Ιησούς, ενώ μιλάει και ευλογεί τους μαθητές, αρχίζει να απομακρύνεται σιγά σιγά στον Ουρανό, καλυπτόμενος μέσα σε μια νεφέλη. Εκστασιασμένοι από όσα άκουγαν και έβλεπαν, καθηλωμένοι από τη θέα του ενδόξου Κυρίου, αλλά και νιώθοντας το απερίγραπτο κενό που άφηνε η αναχώρησή Του, του ζητούσαν να μην τους αφήσει ορφανούς. Τη λύπη τους όμως ερχόταν να μειώσει η διαβεβαίωσή Του πως δεν θα τους εγκαταλείψει. Την ίδια στιγμή, δύο λευκοφορεμένοι Άγγελοι τούς παρηγορούν και τους πληροφορούν ότι ο Χριστός θα ξαναγυρίσει, όπως ανελήφθη στους ουρανούς. Έτσι, μετά τα εκπληκτικά γεγονότα, επέστρεψαν γεμάτοι χαρά στην Αγία Πόλη. Και ήταν καθημερινά στο Ναό, υμνώντας και δοξολογώντας το Θεό!
Η Ανάληψη του Κυρίου, το «κόσμημα των Δεσποτικών Εορτών», καθώς συμπίπτει με τη μετάβαση από την Άνοιξη στο Θέρος, αγαπήθηκε πάρα πολύ από το λαό μας, όπως φαίνεται κι από τα όμορφα πανηγύρια, με τις πλούσιες εκδηλώσεις, τα αναρίθμητα εποχιακά, ναυτικά, κτηνοτροφικά και άλλα έθιμα, τις παροιμίες, τις παραδόσεις. Ιδιαίτερα στις παραλιακές περιοχές, δημιουργήθηκαν διάφορες δοξασίες για τα θαυμαστά της νύχτας, σχετικές με τη θάλασσα, η οποία βέβαια προσφέρεται για τα καλοκαιρινά μπάνια, ως ιδιαίτερα ευλογημένη από τη Γιορτή.
Με την Ανάληψη κλείνει ο κύκλος των επίγειων γεγονότων της ζωής του Χριστού. Αλλά, όλα τούτα δεν θα είχαν και μεγάλη αξία, αν δεν αφορούσαν άμεσα τον άνθρωπο. Αν δεν τον βοηθούσαν να βρει την ποθούμενη λύτρωση από τα δεινά του. Κι αυτό, ίσως είναι το σπουδαιότερο μήνυμα της Αναλήψεως: ότι ανοίγει μια νέα σελίδα στις σχέσεις της ανθρωπότητας με το Θεό. Εκείνο το άχραντο Σώμα, που υπέφερε τόσα πολλά, τώρα «χάνεται» στον Ουρανό, αλλά, εντός της Εκκλησίας θα δίνεται προς βρώσιν των πιστών, εις άφεσιν αμαρτιών και αιώνια ζωή! Κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, «όλος ο σκοπός της θείας Οικονομίας ήταν να μάς ανεβάσει στον Ουρανό. Διότι εκεί είναι η αληθινή σωτηρία μας και εκεί πρόκειται να απολαμβάνουμε τη γλυκύτατη θεωρία του παμφιλτάτου Δεσπότου μας. Αν δεν απορρίψουμε κάθε φιληδονία, κάθε φιλαργυρία και γενικά κάθε προσκόλληση της παρούσης ζωής, δεν μπορούμε να αναληφθούμε στον ουρανό. Εάν όμως αγωνιζόμαστε να τα απορρίψουμε όλα αυτά, ο Χριστός, που βρίσκεται στον ουρανό, θα μάς ελκύσει κοντά Του με την παντοδύναμη Χάρη Του» («Εορτοδρόμιον»).
Όσοι νομίζουν ότι η Πίστη μας είναι υπόθεση «ατομική», «ιδιωτική», κάνουν μεγάλο λάθος. Η Ανάληψη του Κυρίου υπήρξε ιστορικό γεγονός, που το βίωσαν πάνω από πεντακόσιοι άνθρωποι στο Όρος των Ελαιών, το εξιστορούν οι Ευαγγελιστές και το γιορτάζει έκτοτε η Εκκλησία, στρέφοντας το ενδιαφέρον των πιστών από το παρελθόν στο παρόν, με την έλευση των Εσχάτων. Μέσα στο όμορφο και έντονο λατρευτικό κλίμα οι Ορθόδοξοι βιώνουν τα γεγονότα ως συμβαίνοντα «Σήμερον». Συλλογικά μεν στο Σώμα της Εκκλησίας, αλλά και ως ιδιαίτερες προσωπικές «προσκλήσεις», για τη δική τους «συνάντηση» με τον πάντοτε παρόντα Κύριο, ως φίλο και αδελφό τους. Έτσι προσεγγίζοντας τη Γιορτή, μπορούμε να κατανοήσομε την αντίληψη των Αγίων Πατέρων, που χαρακτηρίζουν ως τον «επίγειο Παράδεισο» και «Ουρανό πολύφωτο» την Εκκλησία! Και όντως έτσι είναι. Άλλωστε, ο Κύριος δε διαβεβαίωνε ότι η Βασιλεία του Θεού «ήγγικε», βρίσκεται «μέσα μας»; Δε μάς υπέδειξε να παρακαλούμε να έλθει, «ως εν ουρανώ και επί της γης»;
Τώρα, φίλοι μου, η σκέψη μας ξαναγυρίζει στους μαθητές, που επέστρεψαν στα Ιεροσόλυμα, όπου θα περίμεναν την εκπλήρωση της επαγγελίας της καθόδου του Αγίου Πνεύματος, η οποία θα σημάνει την έναρξη μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα: το χρόνο ιεραποστολικής δράσης της Εκκλησίας. Σήμερα, που οι αρνητές του Χριστού πληθαίνουν, οι χριστιανοί καλούνται να δίνουν συνεχώς τη μαρτυρία της Πίστεως. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν, τί κάνομε εμείς, πώς «περιμένουμε» κάθε χρόνο τη Γιορτή της Πεντηκοστής. Τούτο το μεσομεσοδιάστημα προσφέρεται για περισυλλογή και αναζήτηση της διδσσκαλίας της Εκκλησίας, για ζώντες και νεκρούς, με την αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας.
Ν. Σ.
