ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ (Προς Φιλ.΄Δ΄ 4 – 9)
Κλήση στη χαρά του «Νυμφώνος Χριστού»
«Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· ὁ Κύριος ἐγγύς. Μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν. Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».
Κοντεύοντας, φίλοι μου, να φτάσουμε στο τέλος του ανηφορικού δρόμου προς το Πάσχα, που περνάει από το Γολγοθά, βρισκόμαστε νοερώς έξω της Ιερουσαλήμ, όπου τα πλήθη επευφημούν το Χριστό, κραυγάζοντας: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, ο Παύλος, φυλακισμένος στη Ρώμη, βρίσκει το κουράγιο να γράψει Επιστολή προς τους χριστιανούς των Φιλίππων, πόλεως κοντά στη σημερινή Καβάλα, από τους οποίους είχε τις καλύτερες εντυπώσεις. Κι είναι στο κλίμα της «χαρμολύπης» της χριστιανικής βιωτής που ενδυναμώνεται η σκέψη του Αποστόλου, ώστε να εμβαπτίσει και το νου μας στη χριστοκεντρική του σοφία.
Πρώτη, επαναλαμβανόμενη, παραίνεση: να χαιρόμαστε με τη χαρά που πηγάζει από την επικοινωνία μας με τον Κύριο. Κατάσταση βέβαια που βίωνε ο ίδιος διαρκώς, ώστε να αναφωνεί, «ζω ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός»! Μα, εμείς; Πώς θα μπορούσαμε, έστω να την προσεγγίσουμε, όταν μας βαραίνουν άγχη, προβλήματα, δοκιμασίες, αμαρτίες; Δεύτερο βήμα: η επιείκεια και η υποχωρητικότητά μας να γίνει γνωστή σ’ όλους τους ανθρώπους-αγαθούς και πονηρούς, πιστούς και απίστους. Όντως σπουδαία τούτη η αρετή, μα κι αυτή είναι πολύ δύσκολο να αποκτηθεί. Κι είναι εμφανές αυτό στην καθημερινή μας ζωή, όπου, όχι μόνο δεν υποχωρούμε εύκολα, διεκδικώντας το «δίκιο» μας, και στις σχέσεις μας γενικότερα, αλλά κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα διαρκώς, υποπίπτοντας στην κατάκριση, που είναι από τις μεγαλύτερες αμαρτίες. Στρέφοντας όμως τη σκέψη μας προς τον Ιησού, που ήταν, καθώς έλεγε, «πράος και ταπεινός στην καρδιά», θυμούμαστε πόσο βάρος έδινε στην αγάπη προς όλους, ακόμη και στους εχθρούς μας. Όμως αντιλαμβανόμαστε ότι μόνο με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, όπως λέει και ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, γίνεται ο άνθρωπος επιεικής στην αδυναμία και στην «άγνοια» του άλλου (Ιακ. Γ΄17).
«Ο Κύριος είναι κοντά», λέει μετά ο Απόστολος. «Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις, το τέλος εγγίζει», ψάλλει ο υμνωδός, στην αναζήτηση της μετάνοιας, πριν να είναι πολύ αργά. Αλλά, οι βιοτικές μέριμνες, οι έγνοιες, οι υποχρεώσεις σαρακίζουν τις δυνάμεις και το χρόνο μας και μας αποσπούν από τις βαθύτερες πνευματικές μας ανάγκες, που είναι και οι πιο σοβαρές. Λοιπόν, ο Χριστός δε θέλει να αγχωνόμαστε, ούτε να αναλώνουμε τη ζωή μας στα «κοσμικά», αλλά να ζητάμε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού, κι όλα τα άλλα θα τακτοποιηθούν. Είναι η προτεραιότητα των πνευματικών θησαυρών έναντι των υλικών, της αιώνιας ζωής έναντι της επίγειας, που κρύβει ισχυρές «παγίδες»- του διαβόλου, της αμαρτίας, της φθοράς, του θανάτου. Και ο Παύλος μάς προτρέπει να αναφέρομε τα αιτήματά μας με θερμή προσευχή στον Κύριο και να τον ευχαριστούμε για όλες τις δωρεές Του. Έτσι, νιώθοντας την παρουσία του Θεού παντού, μένοντας ενωμένοι μαζί Του και εμπιστευόμενοι την Πρόνοιά Του, η ειρήνη Του, που την τελειότητά της δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί, θα περιφρουρήσει τις καρδιές, τις σκέψεις και τις σχέσεις μας- ολόκληρη τη ζωή μας.
Και τελειώνει η Απόστολος, με τις εξής παραινέσεις: «όσα είναι αληθινά, σεμνά, δίκαια, αγνά, αξιαγάπητα, καλόφημα, ό,τι έχει σχέση με την αρετή και είναι άξιο επαίνου, αυτά να σκέφτεστε. Αυτά που μάθατε και παρελάβετε και ακούσατε και είδατε σ’ εμένα, αυτά να κάνετε. Και ο Θεός της ειρήνης θα είναι μαζί σας». Καταλαβαίνομε ότι δεν πρόκειται για κάποιες αρετές, για έναν αυτονομημένο, εγωκεντρικό ηθικισμό, αλλά για έναν άλλο, νέο τρόπο ζωής, που οδηγεί στην ένωση με τον μόνο Αληθινό, Αγαθό και Φιλάνθρωπο Θεό, την πηγή της ζωής, της Χάριτος, της αγιότητας, της ελευθερίας και της αγάπης.
«Μη μείνωμεν έξω του Νυμφώνος Χριστού», θα ακούμε τις επόμενες ήσυχες βραδιές, στις κατανυκτικότατες ιερές Ακολουθίες, με τον ερχόμενο Νυμφίο της Εκκλησίας. Έξω, η πολύβουη ζωή θα κυλάει με τους ίδιους καταναλωτικούς ρυθμούς, μέσα στον ίδιο υλιστικό και αποχαυνωτικό τρόπο. Με ατέλειωτα δράματα, με «μπούλιγκ», διαφθορά, εκμετάλλευση και αυταρχισμό ανάμεσα σε ανθρώπους κάθε ηλικίας. Βέβαια, η χαρά και η «ειρήνη του Χριστού» που κηρύσσει ο Παύλος, προϋποθέτουν θυσίες, με άσκηση, έργα αγάπης, προσευχή, νηστεία και συγχώρηση των αμαρτιών μας, που μόνο ο Θεάνθρωπος, με το Μυστήριο της Εξομολογήσεως, μπορεί να μας χαρίσει. «Ερχόμενος ο Κύριος προς Το εκούσιον Πάθος», μας καλεί να τον ακολουθήσομε, να συμπορευτούμε μαζί Του, σταυρώνοντας τα πάθη, τον εγωισμό και τις κακές μας επιθυμίες. Έτσι θα μας οδηγήσει στην «Άνω Ιερουσαλήμ», στη Βασιλεία των Ουρανών. Αμήν!
Καλή Μεγάλη Εβδομάδα. Νίκος Σιγανός, θεολόγος
