ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (Πράξ. Θ΄, 32-42)

«Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν» (Λουκ. ΙΖ΄ 5).

Λίγο πριν αναληφθεί στους Ουρανούς, ο Χριστός ανέθεσε στους μαθητές Του να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σ’ όλο τον κόσμο και τους διαβεβαίωνε ότι με την επίκληση του ονόματός Του δαιμόνια θα διώχνουν, άλλες γλώσσες θα μιλούν, θανατερά δηλητήρια δε θα τους βλάψουν, θα θεραπεύουν αρρώστους. Ακόμα και νεκρούς θα ανασταίνουν! Έτσι λοιπόν αυτοί: «ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων. ἀμήν» (Μάρκ. ΙΣΤ΄, 15-19). Την επαλήθευση, ακριβώς, των λόγων του Κυρίου παρακολουθούμε στις διηγήσεις των Ευαγγελίων και στις Πράξεις των Αποστόλων.

Πριν προχωρήσουμε στο σημερινό ανάγνωσμα, θεωρούμε αναγκαίο να παραθέσουμε μερικές πληροφορίες, γενικότερα, για τη δράση των Αποστόλων. Λίγο μετά το λιθοβολισμό του Στεφάνου και το μεγάλο διωγμό, τα πράγματα είχαν ηρεμήσει. Ο Πέτρος και ο Ιωάννης περιόδευαν σε διάφορες περιοχές της Παλαιστίνης και με τη Χάρη του Θεού πληθύνονταν και προόδευαν οι χριστιανοί. Σε κάποια περιοδεία του λοιπόν ο Πέτρος πέρασε από τη Λύδδα, για να ενισχύσει τους πιστούς. Εκεί συνάντησε κάποιον που ονομαζόταν Αινέας και ήταν παράλυτος οκτώ χρόνια. Του λέει λοιπόν: «Αινέα, σε θεραπεύει ο Χριστός. Σηκώσου και στρώσε το κρεββάτι σου». Κι αυτός σηκώθηκε αμέσως! Εδώ ο ιερός Χρυσόστομος σημειώνει ότι ο Πέτρος, που δεν πρωτοστατούσε σε δόξα και τιμές, αλλά οδοιπορούσε, κακοπαθούσε και κινδύνευε για τους πιστούς, δεν περίμενε να εκδηλώσει την πίστη του ο παράλυτος-όπως κι ο Χριστός σε παρόμοια περίπτωση- στην αρχή. Άλλωστε, λέει, το θαύμα έγινε και για την παρηγοριά πολλών. Και όντως ο Λουκάς μάς πληροφορεί ότι είδαν τον θεραπευμένο- επίσημο και γνωστό τους- όλοι οι κάτοικοι της περιοχής και πίστεψαν στον Κύριο!

Αλλά έχομε σήμερα κι ένα άλλο, πολύ μεγαλύτερο θαύμα. Σε μια ωραία παραλιακή πόλη, την Ιόππη, ανάμεσα στους πιστούς, σαν αγλαόκαρπο δέντρο ξεχώριζε μια ευσεβής κοπέλα, η Ταβιθά, για τη φιλάνθρωπη δράση της. Μα, μια μέρα αρρώστησε βαριά και πέθανε. Τότε οι πιστοί έστειλαν δυο άντρες στη Λύδδα, όπου  βρισκότανε ο Πέτρος, τον παρακάλεσαν κι ήρθε στην Ιόππη. Πήγε στο σπίτι και συγκινήθηκε βλέποντας τις γυναίκες να κλαίνε. Τις έβγαλε όλες έξω από το δωμάτιο και προσευχήθηκε θερμά και για αρκετή ώρα. Κι αφού στράφηκε προς το νεκρό σώμα, είπε: «Ταβιθά, σήκω επάνω». Και το θαύμα έγινε αμέσως: σηκώθηκε αυτή, ανακάθισε στο κρεββάτι, τη σήκωσε όρθια ο Πέτρος, φώναξε τους ανθρώπους και την παρουσίασε ζωντανή! Έγινε το θαύμα γρήγορα γνωστό, με αποτέλεσμα  πολλοί να πιστέψουν στο Χριστό.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι: «μερικά θαύματα γίνονται για να οδηγήσουν άλλους στην Εκκλησία, κι άλλα, για να ενισχύσουν την πίστη των μελών της». Μένουμε έκθαμβοι από τούτες τις διηγήσεις. Από την πίστη των ασθενών και των συγγενών τους κι από τα θαύματα των Αποστόλων. Μα πιο πολύ μας συγκινούν οι εσωτερικές εμπειρίες, τα απερίγραπτα βιώματα, η αδιάλειπτη εσωτερική σχέση τους με το Χριστό και η αίσθηση της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, που διαρκώς τους καθοδηγούσε στην εκτέλεση της υψηλής αποστολής τους. Ήταν αναγκαία τα θαύματα εκείνα τα δύσκολα χρόνια της ζωής της Εκκλησίας, και το κήρυγμα των Αποστόλων δεν ήταν «ξερό», εγκεφαλικό, ή οτιδήποτε παρόμοιο, προετοιμασμένο σε εργαστήρια και με κανόνες της «ρητορικής» τέχνης. Ήταν μαρτυρία αγιοπνευματικής ζωής, χαραγμένης με τα στίγματα της ματωμένης, σταυρωμένης αγάπης.

 Αναρίθμητες «κραυγές» απόγνωσης -σαν του Παραλυτικού- ακούγονται και σήμερα από μύρια στόματα πονεμένων ανθρώπων για βοήθεια στα προβλήματά τους. Αισθανόμενοι την πνευματική «παραλυσία» μας, μέσα στη μοναξιά, στις κοινωνικές παθογένειες, στους εκκωφαντικούς ήχους της σύγχρονης, τεχνοκρατούμενης, βάρβαρης ζωής, ας μη διώχνουμε μακριά τον Κύριο, που συνεχώς θαυματουργεί στα άγια Μυστήρια της Εκκλησίας κι εκπέμπει τη Χάρη Του σ’ όλη την Κτίση. Καταπολεμώντας τη «νόσο» του ατομικισμού, της απαισιοδοξίας και του μηδενισμού, που απειλούν τη ζωή μας, ας προστρέχουμε με ταπείνωση, με πίστη κι ελπίδα στο Χριστό, στο «Θεραπευτήριο» της Εκκλησίας.

«Αμήν αμήν λέγω υμίν, ο πιστεύων εις εμέ, τα έργα α εγώ ποιώ κακείνος, και μείζονα τούτων ποιήσει», είπε ο Κύριος (Ιω. ΙΔ΄, 12,13).  Όποιος πιστεύει αληθινά, δεν  αμφιβάλλει καθόλου για τα θαύματα που πλημμυρίζουν την Αγία Γραφή. Αλλά η πίστη, αγαπητοί μου, είναι μέγα μυστήριο και η σχέση μας με Εκείνον, δρόμος ανηφορικός, με έμπονο, διαρκή προσωπικό αγώνα. Μη φανταζόμαστε όμως το Θεό-όπως συμβαίνει με πολλούς-σαν ένα τρομερό δυνάστη, απόμακρο, τιμωρό, αλλά ως φίλο κι αδελφό μας. Για να του αναθέσομε τον πόνο, τις αστοχίες, τις ασθένειες-όλη τη ζωή μας. Γιατί, τελικά, μόνο ο Ενσαρκωμένος και Αναστημένος Θεός, ο αληθινός Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, μπορεί να μας βοηθήσει στα αδιέξοδα, κι από τα πολλά δεινά να μας λυτρώσει!

  Νίκος Σιγανός, θεολόγος