ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (Πράξ. ΙΑ’, 19-30)
Με το «Ζων ύδωρ», στα ίχνη των Αποστόλων
Κυριακή της Σαμαρείτιδος, και στο Ευαγγέλιο ξαναζωντανεύει η μεγαλειώδης συνάντηση μιας γυναίκας με το Χριστό, που έσβησε όλο το σκοτεινό της παρελθόν και την οδήγησε να γίνει μεγάλη Αγία, Ισαπόστολο και Μάρτυρά Του. Στο αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας εξιστορείται μια άλλη, επίσης πολύ σπουδαία συνάντηση: της Εκκλησίας με τα έθνη. Μας δίνεται έτσι η ευκαιρία να ανοίξουμε τα ώτα μας στο Λόγο του Θεού, ώστε να φωτιστεί η ζωή μας.
Είμαστε, λοιπόν, στον πρώτο καιρό της πορείας της Εκκλησίας, που εξ αρχής φανερώθηκε ως η νέα κοινωνία, η «καινή Κτίση». Οι καθημερινές λατρευτικές συνάξεις των πιστών, με τα κοινά δείπνα, τις γνωστές «Αγάπες», ο πρωτόγνωρος θεσμός της κοινοκτημοσύνης των αγαθών, η εγκαρδιότητα και απλότητα των σχέσεων, το αίσθημα αδελφοσύνης και αλληλεγγύης, όλα τούτα μαρτυρούν το γνήσιο χριστιανικό πνεύμα, που μαγνήτιζε τον κόσμο και τον προσείλκυε στην Εκκλησία και στο Χριστό. Όμως, πολύ νωρίς ξέσπασε μεγάλος διωγμός, κατά τον οποίο μαρτύρησαν, ο Στέφανος και πολλοί άλλοι. Τότε, πολλοί διασκορπίστηκαν προς διάφορες κατευθύνσεις κι έφτασαν στη Φοινίκη, στην Κύπρο και στην Αντιόχεια της Συρίας. Στο εξής, η προσοχή μας εστιάζεται στην τελευταία, όπου πολλά σπουδαία γεγονότα επρόκειτο να συμβούν.
Πρώτα -πρώτα, μαθαίνομε ότι πολλοί απλοί πιστοί, που είχαν λάβει τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όπως και οι Απόστολοι, κήρυτταν το Λόγο του Θεού. Η δύναμη του Κυρίου ήταν μαζί τους κι έτσι πάρα πολλοί πίστεψαν κι έγιναν χριστιανοί. Μόλις το πληροφορήθηκαν στα Ιεροσόλυμα, έστειλαν τον Απόστολο Βαρνάβα στην Αντιόχεια. Πήγε αυτός, είδε τα θαυμαστά αποτελέσματα της Ιεραποστολής, χάρηκε πολύ, και, όντας πλήρης Πνεύματος Αγίου και πίστεως, παρακαλούσε τους πιστούς να μένουν αφοσιωμένοι στον Κύριο με όλη τη διάθεση της ψυχής τους. Κι έτσι αυξανόταν πολύ το πλήρωμα της Εκκλησίας.
Ω, πόσο σπουδαία ήταν αυτή η πατρική παράκληση! Πόσοι από μας δεν χρειαζόμαστε σήμερα ενίσχυση, «παραμυθία», καθώς πολλά προβλήματα «βαραίνουν» τους ώμους μας, κάμπτουν τη θέληση, δοκιμάζουν την υπομονή μας; Στις δύσκολες στιγμές, ένας καλός λόγος- συντρόφου, φίλου ή συγγενούς- μπορεί να αναπτερώσει τις ελπίδες μας, να τονώσει τις αντοχές μας. H αίσθηση της ανάγκης παρακλήσεως και αλληλεγγύης γίνεται ολοένα και πιο έντονη, καθώς τα θεμέλια της Πίστεως σείονται, η εμπιστοσύνη σε πρόσωπα και θεσμούς δοκιμάζεται, τα ανθρώπινα δράματα πολλαπλασιάζονται και πολλοί άνθρωποι νιώθουν μόνοι, αβοήθητοι, εγκαταλελειμμένοι, έρμαια των ταραγμένων «ανέμων» του καιρού μας.
Πολλές φορές και στο χώρο της Εκκλησίας κυριαρχούν: ο εγωισμός, ο αυταρχισμός, η τάση επιβολής και εξουθένωσης των άλλων, ως «κατωτέρων»! Λείπουν, δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό, το πατρικό, «παρακλητικό» πνεύμα, η αλληλοκατανόηση, η αδελφοσύνη. Όμως, ο Απόστολος Βαρνάβας δεν ένιωθε τέτοια «αυτάρκεια», «ανωτερότητα», ούτε ναρκισσισμό. Πήγε στην Ταρσό να βρει τον Παύλο, για να τον προσκαλέσει στην Αντιόχεια, ώστε να έλθει και να μείνουν εκεί για ένα ολόκληρο χρόνο, διδάσκοντας πλήθος πολύ. Μάλιστα, εδώ για πρώτη φορά οι νεοφώτιστοι είχαν την εξαιρετική ευλογία να ονομαστούν «χριστιανοί»!
Ένα τελευταίο στη σειρά, αλλά όχι σε σπουδαιότητα, ζήτημα έχομε ακόμα. Ήλθαν στην Αντιόχεια από τα Ιεροσόλυμα «προφήτες» και, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, προανήγγελλαν τον ερχομό μεγάλης πείνας, που πράγματι έγινε επί αυτοκράτορος Κλαυδίου Καίσαρος. Τότε οι χριστιανοί συγκέντρωσαν όση περισσότερη βοήθεια μπορούσαν και την έστειλαν στους ποιμένες της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, δια χειρών του Βαρνάβα και του Παύλου. Από δω ξεκίνησαν οι περίφημες «λογίες»(έρανοι), θεσμός που επρόκειτο να γενικευθεί, κι έτσι, όπως έγραφε ο αείμνηστος π. Γ. Μεταλληνός: «οι Απόστολοι δημιούργησαν μια διακοινοτική ενότητα σε παγχριστιανικό επίπεδο, ώστε όλη η ανά τον κόσμο Εκκλησία να εμφανίζεται ως μία νέα εν Χριστώ Κοινοπολιτεία, όχι μόνο πίστεως, αλλά και αγάπης…Χωρίς λοιπόν να ταυτίζεται με τις δυνάμεις και ομάδες του κόσμου, ζει η Εκκλησία το δικό της τρόπο ζωής, με την αίσθηση της μοναδικότητάς της ως κοινωνίας και της αποκλειστικότητάς της στην προσφορά σωτηρίας».
Άραγε, μπορούν οι σημερινοί ποιμένες και οι απλοί πιστοί να αντιληφθούν και να μιμηθούν τον εκκλησιαστικό τρόπο ζωής και ασκήσεως της φιλανθρωπίας; Τότε θα απέφευγαν πολλούς κινδύνους και πειρασμούς, ενεργώντας χριστοκεντρικά κι όχι ατομικιστικά. Διακονώντας δηλαδή την Εκκλησία σύμφωνα με την Παράδοση των Αποστόλων και των Πατέρων κι όχι με το κοσμικό φρόνημα, τον άχρωμο «εθελοντισμό» της εποχής μας και απρόσωπες, αδιαφανείς Μ.Κ.Ο. και αντιχριστιανικές οργανώσεις!
Οδοιπόροι και μείς, φίλοι μου, διψασμένοι στις ερήμους της εποχής μας, μπορεί να διαβαίνομε συχνά δίπλα από το πνευματικό «πηγάδι του Ιακώβ»-την Εκκλησία-και να το αγνοούμε, ή να το υποτιμούμε, αδιάφοροι για το Χριστό, το ανεξάντλητο «Ζων Ύδωρ». Μακάρι η Αγία Φωτεινή να γίνει βοηθός και οδοδείκτης μας προς το αληθινό Φως του Χριστού, στα σκοτάδια του κόσμου.
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
