ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (Γαλ. ΣΤ΄, 11-18)
Μέγα καύχημα ο Σταυρός του Χριστού
«Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Στις αρχές του Νέου Εκκλησιαστικού Έτους, μετά τη Γέννηση της Θεοτόκου, γιορτάζουμε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού-τη μεγαλύτερη πνευματική ευλογία του Φθινοπώρου. Κι έρχεται ο Παύλος τούτη την Κυριακή να εξυμνήσει τη χάρη και τη σημασία του Σταυρού και να συμβάλει στη λύση προβλημάτων των πιστών. Δεν θεωρεί καθόλου υποτιμητικό να γράφει ο ίδιος τις Επιστολές, ώστε να καθοδηγήσει τους χριστιανούς στη σωστή πνευματική τους πορεία. Και γίνεται έτσι υπόδειγμα όλων, ποιμένων και απλών πιστών, καθώς συχνά κυριαρχούν: η εγωπάθεια, η εξουσιαστικότητα και ο αυταρχισμός, φαινόμενα εντελώς αντίθετα προς το πνεύμα ταπείνωσης και διακονίας του Κυρίου.
Κάποιοι, λέει ο Απόστολος, υποχρέωναν τους πιστούς να περιτέμνονται, με μοναδικό τους στόχο, να μην καταδιώκονται από τους Ιουδαίους εξαιτίας του σταυρού του Χριστού! Πρόκειται για τους εξ Εβραίων χριστιανούς, που δημιουργούσαν προβλήματα στους κόλπους της Πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας. Παρόμοιες καταστάσεις βέβαια δε λείπουν και στην εποχή μας. Συχνά, στο βωμό του συμφέροντος, της αυτοπροβολής, της ανόδου και ανάδειξης σε κοινωνικές, επαγγελματικές, κομματικές, μα και εκκλησιαστικές θέσεις, η τιμιότητα, η αξιοπρέπεια, ο αλληλοσεβασμός, οι ανθρώπινες σχέσεις θυσιάζονται, φτάνοντας σε απερίγραπτη υποτίμηση και στον έσχατο εξευτελισμό του ανθρώπινου προσώπου! Δεν θα υπερβάλλαμε, αν τα χαρακτηρίζαμε αυτά ως μεγάλα «εγκλήματα», γνωρίζοντας πόσο ο Θεός σέβεται το αυτεξούσιο και την αξία κάθε ανθρώπου.
Άραγε, για ποια πράγματα συνηθίζουν να καμαρώνουν σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι; Ποια πρότυπα προβάλλονται στα παιδιά μας από τα Μ.Μ.Ε. και το πανίσχυρο Διαδίκτυο, στα αλληλοσπαρασσόμενα κόμματα, στην Παιδεία, στην κοινωνία; Ο Παύλος δηλώνει ότι δε θέλει άλλη καύχηση, από το σταυρό του Κυρίου, αφού πάνω σ’ αυτόν «πέθανε» γι’ αυτόν ο κόσμος κι αυτός «πέθανε» για τον κόσμο–του οποίου τη ματαιότητα επεσήμανε ο Χριστός. Αλλά σ’ αυτό τον κόσμο της Πτώσης έζησαν οι Απόστολοι, οι Πατέρες και οι Άγιοι κι αγωνίστηκαν να τον μεταμορφώσουν, αρχίζοντας βέβαια πρώτα από τον εαυτό τους. Για τους συνειδητούς χριστιανούς, λοιπόν, η κοινωνία, η ζωή, είναι στίβος για παλαίσματα. Για σκληρό, αδιάλειπτο αγώνα, με οδηγό και αθλοθέτη τον Ίδιο το Χριστό. Πρόκειται για τον «αόρατο πόλεμο» κατά της αμαρτίας, του κοσμικού φρονήματος, της φιλαυτίας, των παθών και του Διαβόλου. Όμως, σε ποια κατεύθυνση να στραφούμε, σε μια εποχή που κυριαρχεί το πνεύμα του «βολέματος», της καλοπέρασης και του άκρατου ατομικισμού;
Σήμερα υπάρχει μεγάλη σύγχυση στις ιδέες, στις επιλογές, στον τρόπο ζωής μας. Αλλά, για τον Παύλο, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Για όσους-λέει- ανήκουν στον Ιησού Χριστό, όλοι είναι νέα δημιουργία του Θεού». Και όντως, με το Βάπτισμα γίνεται η πνευματική αναγέννηση των ανθρώπων. Όλοι οι θεολογικοί συμβολισμοί συγκεφαλαιώνονται στον ωραιότατο ύμνο: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε». Έτσι αρχίζει μια εντελώς καινούργια ζωή, η «καινή κτίσις». Σ’ αυτή τη νέα κοινωνία, με τα πλούσια χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που λαμβάνουν οι πιστοί, καλούνται να συστρατευτούν με το Χριστό και να τον ακολουθήσουν στο δικό τους «Γολγοθά», ώστε να αξιωθούν και τη χαρά της Αναστάσεως. Κι έρχεται η παράκληση του Αποστόλου: «Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω». Εκτός από τα ψυχικά τραύματα, φαίνεται πως είχαν μείνει και στο σώμα του σημάδια από τα δεινά που ο ίδιος αλλού περιγράφει: τις πολλές πληγές, τις διώξεις, τις φυλακίσεις, τους ραβδισμούς, τους λιθοβολισμούς, τις επικίνδυνες οδοιπορίες και τόσα άλλα ( Κορ. Β΄ Επιστολή).
Μέγα το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως, μέγα και το μυστήριο του Σταυρού, που ανοίγει τους Ουρανούς, για να κατακλύσει η Χάρη του Θεού τον κόσμο. Μα ήρθαν δύσκολοι καιροί για την ανθρωπότητα. Δύσκολες και οι σχέσεις της Εκκλησία με την κοινωνία και τα «νέα ήθη» της-αλλόκοτες επιταγές της «Νέας Τάξης». Οι προκλήσεις για τους χριστιανούς, και τα διλήμματα, όλο και πληθαίνουν. Μπορεί εμείς να μη φέρνομε «στίγματα» σαν του συμπαθέστατου Παύλου, μα οι καρδιές μας πονούν από όσα συμβαίνουν στον κόσμο και στην Πατρίδα μας, με τις ανήκουστες φυσικές καταστροφές και τα αναρίθμητα δράματα των ανθρώπων.
Καλούμαστε, λοιπόν, φίλοι μου, να δίνουμε διαρκώς τη μαρτυρία του Χριστού, με συνέπεια πίστης και ζωής, τηρώντας τις εντολές Του και υπακούοντας στην Εκκλησία, που είναι «ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας». Κλείνοντας, ας ευχηθούμε μαζί με τον Απόστολο: «ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν»!
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
