ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ (Τιμόθ. Β’, Δ’ 5-8)
Προσδοκώντας την «επιφάνεια» του Κυρίου
Οι κύκνοι είναι όμορφα πτηνά, που, συνήθως τα παιδιά καμαρώνουν στις ήσυχες λίμνες. Φαίνεται παράξενο, αλλά, από την εποχή του Σωκράτη λένε πως, πριν πεθάνουν αυτά τα πουλιά, αρχίζουν να κελαηδούν παράξενα, χαρούμενα τραγούδια! Στο σημερινό ανάγνωσμα έχομε το «κύκνειο άσμα» του Αποστόλου Παύλου, προς το τέλος της Β΄ Προς Τιμόθεον Επιστολής του. Γράφει από τη Ρώμη, φυλακισμένος για δεύτερη φορά και προαισθανόμενος το τέλος της ζωής του, που θα ερχόταν με αποκεφαλισμό ύστερα από μερικούς μήνες. Οι συμβουλές του εμμέσως αφορούν κι εμάς.
Ξέρομε ότι από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού κυκλοφορούσαν αιρετικοί, που διέστρεφαν τη διδασκαλία του Κυρίου και με τις πλάνες τους μόλυναν τη σκέψη και τη ζωή των πιστών. Γι’ αυτό ο Απόστολος εκπέμπει το τελευταίο του «εγερτήριο σάλπισμα»: «νῆφε ἐν πᾶσι, κακοπάθησον, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον». «Νήψη» σημαίνει εγρήγορση, αυξημένη προσοχή, για να κρατηθεί ο πιστός στις επάλξεις της πίστεως και της ζωής του. «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε», έλεγε ο Χριστός, αφού ο Ίδιος δοκιμάστηκε από το διάβολο και κατέβηκε νικητής από το Σαραντάριον Όρος. Αλλά, και στην Κυριακή Προσευχή παρακαλούμε το Θεό να μάς προστατεύσει από τον Πονηρό και τους πειρασμούς του. Η «νήψη» λοιπόν είναι μια συνεχής πνευματική κατάσταση- επιβαλλόμενη ανάγκη να μη λυγίζουμε στις δύσκολες περιστάσεις. Να «αγρυπνούμε», για να μην αποπροσανατολιζόμαστε στην εκπλήρωση του προορισμού μας.
Ο Κύριος ήρθε στη γη, για να ξαναφέρει τον κόσμο της Πτώσης κοντά Του. Πριν αναληφθεί στους ουρανούς, ανέθεσε στους Αποστόλους τη συνέχιση του έργου Του, με τη διδασκαλία και το Βάπτισμα των ανθρώπων. Το ίδιο συνέβη και με τον Παύλο, με την αποκάλυψη του Χριστού στο δρόμο της Δαμασκού: τον όρισε να είναι «Φως εθνών, έως εσχάτου της γης». Αυτή την ύψιστη αποστολή, το ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας, στο οποίο είχε αναλώσει ολόκληρη τη ζωή του, παροτρύνει τον Τιμόθεο να διακονεί επαξίως. Να εργαστεί με όλες του τις δυνάμεις, ώστε να φέρει εις πέρας την υπηρεσία που του ανέθεσε η Εκκλησία. Και δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση-μάλλον το αντίθετο: ως γνήσιος ποιμένας, επρόκειτο να υποστεί θυσίες, στερήσεις, κακουχίες, διώξεις.
Και προχωρεί ο Απόστολος σε μια σύντομη αναφορά στο δικό του έργο. Όχι βέβαια από εγωισμό και περηφάνεια, αλλά, όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος, για να παρηγορήσει, σαν πατέρας, τον Τιμόθεο και να τον στηρίξει, αφού κι αυτός επρόκειτο να διωχθεί και να μαρτυρήσει! Ξέρομε βέβαια, ότι, από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε στον Παύλο ο Κύριος και τον κάλεσε στο έργο Του, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά σ’ Εκείνον και υπέστη όλα όσα είδαμε παραπάνω για τον Τιμόθεο. Αλλά, τώρα πια, αισθάνεται ότι πλησιάζει το τέλος της ζωής του. Κι όπως οι αρχαίοι έκαναν «σπονδές» στους θεούς τους, έτσι κι αυτός θα χύσει το αίμα του για τον αγαπημένο του Ιησού! Αυτός-λέει- διεξήγαγε τον καλό αγώνα, έφτασε στο τέλος του δρόμου της τηρήσεως των εντολών του Θεού, διαφύλαξε ανόθευτη σαν το καθαρό χρυσάφι την πίστη. Κι ύστερα, τί την ήθελε τη ζωή, αν απαρνούνταν το Νυμφίο της ψυχής του; Εκείνος ήταν το «οξυγόνο» του, η «ανάσα» του, η ζωή του!
Πολλοί αγωνίζονται για ωραίες ιδέες, «αξίες» και «ιδανικά», για την «πρόοδο» της ανθρωπότητας-χωρίς το Χριστό, και μάλιστα, καταπατώντας τις εντολές Του! Αλλά, δεν πρέπει να συμβαίνει έτσι με τους χριστιανούς, γιατί αυτοί δε ζουν χωρίς ελπίδα. Δεν πορεύονται στο «σκοτάδι». Άραγε, είμαστε «ελεύθεροι», όπως πολλοί νομίζουν, μετά το θάνατο; Δεχόμαστε, λοιπόν, τόσο ανόητα, ότι η ζωή μας τελειώνει στον τάφο; Ο Παύλος, λέει ότι, αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, η πίστη μας είναι μάταιη. Άρα, οι κόποι, οι αγώνες και οι θυσίες μας, είναι όλα χαμένα; Όχι βέβαια. Εδώ λοιπόν διακηρύσσει ξανά την πίστη της Εκκλησίας στην ανάσταση των νεκρών, που θα γίνει στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Κι όπως οι αρχαίοι στεφάνωναν στα στάδια τους αθλητές, έτσι κι ο Απόστολος θα «στεφανωθεί» από τον δίκαιο Κριτή της Οικουμένης.
Στο κατώφλι του Καινούργιου Χρόνου, αναπολούμε το παρελθόν. Στοχαζόμαστε. Ονειρευόμαστε το μέλλον. Ελπίζομε, φίλοι μου, ότι, προσεγγίζοντας όλον αυτό τον καιρό τα Αποστολικά Αναγνώσματα, δεχτήκαμε τη Χάρη του Θεού, που πρωτίστως εκπέμπεται με τη συμμετοχή μας στη Λατρεία. Λίγες μέρες πριν από τα Άγια Θεοφάνια, κι ενώ ακόμα ψάλλομε τους ύμνους της Γεννήσεως, οι θεοφόροι Πατέρες επέλεξαν αυτό το χαρακτηριστικό κείμενο, για να στρέψουν το ενδιαφέρον μας προς την ερχόμενη μεγάλη Γιορτή. Μακάρι να πληθαίνει τις ευλογίες Του ο Κύριος στους κήρυκες και στους ακροατές του Λόγου Του, μα και σ’ όλο τον ταραγμένο κόσμο. Παράδειγμα και οδηγός μας ας είναι ο Παύλος, ώστε να επαληθεύεται ο λόγος του για το δοξασμό όσων αγαπούν το Χριστό και προσδοκούν την ένδοξη «επιφάνειά» Του!
Θερμά «Ευχαριστώ» και πολλές ευχές για ένα-συν Θεώ- ευλογημένο Νέον Έτος.
Νίκος Σιγανός , θεολόγος
