ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ (Εβρ. ΙΑ΄ 9-10, 32-40)

«Χριστός γεννάται, δοξάσατε»

Φτάσαμε, αγαπητοί μου, στη μεγαλύτερη Γιορτή της Χριστιανοσύνης, με τα φώτα της επικαιρότητας και όλης της Οικουμένης να είναι στραμμένα σ’ αυτήν. Το πρόσωπο του  Χριστού πρωταγωνιστεί σ’ ολόκληρη την προς Εβραίους Επιστολή. Στη σημερινή περικοπή ο Παύλος προβάλλει την πίστη πολύ έντονα, ως την κινητήρια δύναμη των Δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, που τους συνδέει με τους Αγίους τής μετά Χριστόν εποχής-της Καινής Διαθήκης. Έχομε λοιπόν τον μεγαλειώδη ύμνο της πίστης, που-όπως ελπίζω να φανεί- αφορά κι όλους τους πιστούς, για την ύψιστη θέση και τιμή που έχει ετοιμάσει γι’ αυτούς ο Θεός.

Ήδη στα προηγούμενα  ο Απόστολος εκθειάζει την πίστη προσώπων από τις αρχές της ανθρώπινης ιστορίας. Προχωρώντας, εστιάζει ιδιαιτέρως τη σκέψη του στον γενάρχη του εβραϊκού γένους: «Πίστει παρῴκησεν Ἀβραάμ εἰς τήν γῆν τῆς ἐπαγγελίας». Είναι όντως αξιοθαύμαστη η πίστη του Αβραάμ, μοναδική στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας: πώς δηλαδή, υπακούοντας στο κάλεσμα του Θεού, αποφάσισε να εγκαταλείψει την ήσυχη ζωή στην πατρική του γη ( Χαρράν) και να ακολουθήσει μια περιπετειώδη πορεία προς άγνωστους τόπους-με «όπλο» την ελπίδα! Πίστη λοιπόν, δοσμένη από το Θεό ως δυνατότητα, όχι όμως θεωρητική, εγκεφαλική, αλλά έμπρακτη: απόλυτη εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια, κατά τις ανεξιχνίαστες βουλές Του. Πρόκειται για την απρόβλεπτη δύναμη, που ο Κύριος  εξυμνούσε πολλές φορές και που δεν θαυματουργεί τόσο εξωτερικά, όσο εσωτερικά, στα βάθη της υπάρξεως, στα «άδυτα» της ψυχής μας.

 Ήταν, άραγε, η έλξη της υπόσχεσης, του Θεού πως θα ευλογούσε τον Αβραάμ και τους απογόνους του τόσο δυνατή, ή ήταν κάτι βαθύτερο, που τον συγκλόνισε και τον «αιχμαλώτισε», ώστε να πορευτεί σε μακρινούς, άγνωστους τόπους; Την απάντηση μάς τη δίνει ο Παύλος: «ἐξεδέχετο γὰρ τὴν τοὺς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός».Δηλαδή: «περίμενε να κατοικήσει στην επουράνια πόλη, που έχει στέρεα θεμέλια και που αρχιτέκτονας και δημιουργός της είναι ο Θεός»! Πόσο όμορφη, στ’ αλήθεια, εικόνα! Την προβάλλει ο Απόστολος, που είχε «ανεβεί», «έως τρίτου ουρανού». Αλλά, πού ήξερε ο Αβραάμ; Ένας απλός, αγράμματος άνθρωπος, αφήνοντας πίσω του τις πιο απίθανες ειδωλολατρικές αντιλήψεις και τελετές, πήρε πάνω του όλη την ευθύνη του πνευματικού «γενάρχη» χιλιάδων πνευματικών «απογόνων» του, που θα τους καμάρωνε από τα «θεωρεία» της ουράνιας πολιτείας, περιμένοντάς τους με ανοιχτή την «αγκαλιά» του, εκεί- στην ‘Άνω Ιερουσαλήμ, στη Βασιλεία του Θεού!  

Και τώρα ακολουθεί η αναφορά προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης με θαυμαστά κατορθώματα: σκληρές νίκες απέναντι σε βασιλιάδες, λιοντάρια, φωτιές, σφαγές, εχθρούς, θανάτους, βασανισμούς, εξευτελισμούς, φυλακίσεις, λιθοβολισμούς, μαχαιρώματα, περιπλανήσεις, στερήσεις, θλίψεις, ασθένειες, κακουχίες, αφάνταστους πειρασμούς! Λοιπόν-συνεχίζει-δεν ήταν άξιος να έχει τέτοιους ανθρώπους ο κόσμος της φθοράς και της Πτώσης! Θαυμάζομε βέβαια όλο αυτό το «νέφος» των Δικαίων. Ο Απόστολος όμως συνδέει όλα τα απίστευτα μαρτύρια και ανδραγαθήματά τους, με τη νέα εποχή και κατάσταση που κομίζει η έλευση του Θεού στη γη, λέγοντας: «Καὶ οὗτοι πάντες, οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι»! Μ’ άλλα λόγια, δεν ολοκληρώθηκε η δική τους σωτηρία, γιατί ο Θεός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για εμάς: να μη χαίρονται τελείως χωρίς εμάς, τους χριστιανούς! Είμαστε, λοιπόν, εμείς «προνομιούχοι», πιότερο ευλογημένοι από κείνους τους γενναίους, γιατί ο Θεός μάς αξιώνει με περίσσεια Χάρη στην Εκκλησία. Μάλιστα, κατά την ερμηνεία των Αγίων Πατέρων, Εκείνος έχει ετοιμάσει για εμάς την τέλεια απόλαυση της Βασιλείας Του, που θα έλθει μετά την καθολική ανάσταση των νεκρών. Τότε, όλοι μαζί, ζώντες και κεκοιμημένοι, μέλη της Αγίας μας Εκκλησίας, θα ενωθούμε ως ένα Σώμα, με κεφαλή τον Ιησού Χριστό! Δεν είναι εκπληκτικό; Όμως, πόσοι από μάς το σκέφτονται; Πόσο μάς απασχολεί η «άλλη», η όντως Ζωή;

  Μέγα και ανεξιχνίαστο, φίλοι μου, το μυστήριο της πίστης στο Θεό. Μα συνηθίσαμε να βλέπομε τα πράγματα τυπικά, επιφανειακά, χωρίς να εμβαθύνομε στην ουσία, στο σκοπό, στο περιεχόμενο της Πίστεως, της Λατρείας, των Εορτών. Η πίστη των περισσοτέρων από μάς είναι «χλιαρή». Η ζωή μας, «πεζή», υλιστική. Πού είναι ο θείος ζήλος, πού η αυταπάρνηση, πού η ταπεινοφροσύνη, πού το περίσσευμα της αγάπης των Αγίων; «Εκτός του Χριστού, άνευ του Χριστού, δεν υπάρχει λύσις εις την τραγωδίαν της επιγείου ιστορίας της ανθρωπότητος», λέει ο Άγιος Σωφρόνιος. Ας λάβομε, λοιπόν, το «μήνυμα», έστω και λίγες ώρες πριν τη μεγάλη Γιορτή της Γεννήσεως. Είναι πολλές οι «προσκλήσεις» του Δείπνου, που ιδιαιτέρως τούτες τις Άγιες ημέρες μάς στέλνει ο Κύριος από το Σπήλαιο της Βηθλεέμ. Και ασφαλώς είναι έτοιμος να μας καλοδεχτεί!