ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ Τ. ΣΤΑΥΡΟΥ (Γαλ. β΄ 16-20)

«Σταυρέ του Χριστού, σώσον ημάς τη δυνάμει σου»

Όλη η Λατρεία της Εκκλησίας μας πηγάζει και νοηματοδοτείται από τη Σάρκωση, τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου. Μα οι χριστιανοί συχνά λησμονούν αυτή τη μοναδική πραγματικότητα, «ξεστρατίζουν» από το σωστό δρόμο κι ακολουθούν άλλα «μονοπάτια». Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα έρχεται ο Παύλος να μάς μιλήσει για τη γνήσια χριστιανική ζωή, που  ενεργείται με τη δύναμη του Σταυρού. Ας παρακολουθήσομε τις σκέψεις του, ώστε να φωτιστεί και ο δικός μας νους, καθώς  διάφοροι «τυφώνες» και «ανεμοστρόβιλοι» τον περιτριγυρίζουν, απειλώντας την πνευματική πορεία και ζωή μας.

To πρώτο ζήτημα που έχομε εδώ είναι η αντιπαράθεση των «έργων του νόμου» με την πίστη. Ξέρομε ότι, μετά την έξοδο από τον Παράδεισο, δημιουργήθηκαν πάμπολλες θρησκείες, με αμέτρητους κανόνες, θυσίες και τελετές, επιδιώκοντας την εξιλέωση, τη λύτρωση των ανθρώπων. Στην Παλαιά Διαθήκη κυριαρχούσε ο Μωσαϊκός Νόμος, που στην εποχή του Χριστού είχε καταντήσει αβάστακτο «φορτίο», που αδυνατούσαν να σηκώσουν οι πιστοί. Χρειάστηκε μάλιστα στην πρώτη Εκκλησία να γίνει η Αποστολική Σύνοδος, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα που είχαν δημιουργήσει με τις υπερβολές τους οι εξ Ιουδαίων χριστιανοί!

Λέει λοιπόν ο Απόστολος: «Ο άνθρωπος δεν μπορεί να σωθεί με την τήρηση των διατάξεων του νόμου»-δηλαδή, με τις νηστείες, τις προσευχές, τις «καλές πράξεις» του. «Αυτό-συνεχίζει- θα γίνει μόνο με την πίστη στον Ιησού Χριστό». Και θυμόμαστε εδώ το Φαρισαίο της Παραβολής, που, μ’ όλες τις…θαυμάσιες θρησκευτικές του δραστηριότητες, στο τέλος μένει «αδικαίωτος» ενώπιον του Θεού. Αντιθέτως, ο αμαρτωλός Τελώνης-όπως και ο Άσωτος γιος-σώζεται με τη Χάρη του Θεού, την ταπείνωση και την ειλικρινή μετάνοιά του. Αυτό που θέλει να τονίσει ο Παύλος είναι η δύναμη που έχει η πίστη, όχι βεβαίως ως μια τυπική αποδοχή δογμάτων και εντολών, ούτε γενικά και αόριστα πίστη σε  μια «Ανώτερη δύναμη»(!), σε ένα «Ανώτατο Ον», μακρινό, άγνωστο και «φοβερό». Ένα τέτοιο, απρόσωπο «θεό»-φάντασμα, μάλλον που δεν τον χρειαζόμαστε καθόλου. Κι όλες οι απίθανες τελετές των ειδωλολατρικών θρησκειών, όσο κι αν εντυπωσιάζουν, για ένα σοβαρό άνθρωπο του 21ου αιώνα μοιάζουν αστειότητες-«γελοιογραφίες» του Σατανά! Γι’ αυτό και είναι απαράδεκτη η εξίσωση και η ισοπέδωση των θρησκειών που επιχειρείται από την-καθόλου καινούρια- «Νέα Εποχή». Η πίστη για τον Απόστολο-αλλά και για όλους τους συνειδητούς χριστιανούς-σημαίνει ζωντανή σχέση με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, που είναι η Ανάσταση και η Ζωή.

Την προηγούμενη Κυριακή ο Απόστολος μιλούσε για τα «σημάδια» των παθημάτων και των διωγμών που για Εκείνον είχε υποστεί. Σήμερα, πάλι για τη «σταύρωσή» του μάς καλεί να συλλογιστούμε: «Έχω πεθάνει-λέει– στο σταυρό μαζί με το Χριστό. Και δε ζω πια εγώ, αλλά ζει στο  πρόσωπό μου ὁ Χριστός. Κι η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και πέθανε εκουσίως για χάρη μου»! Στο βάθος του ψυχικού του ορίζοντα, σαν από την κορυφή υψηλού βουνού, προβάλλει ολόφωτος ο Σταυρός. Το αίμα του Εσταυρωμένου ποτίζει το δέντρο της Εκκλησίας, για να καρποφορήσει την  πίστη, την ελπίδα, την αγάπη κι όλες τις άλλες δωρεές που παρέχονται με το Βάπτισμα και τη μυστηριακή ζωή στους πιστούς. Αποκαρδιωμένοι από δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, αλλά και στη ζωή μας γενικότερα, στρέφομε τα βλέμματα προς το Γολγοθά, από όπου πηγάζει η σωτήρια Χάρη του Κυρίου. Μόνον Αυτός μπορεί πια να λιγοστέψει τα δάκρυα τόσων δυστυχισμένων ανθρώπων!

Γιορτάζοντας, φίλοι μου, την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, παίρνομε το μήνυμα της θυσίας, της αλληλεγγύης, της Ανθρωπιάς, σε μια εποχή απίθανης σκληρότητας, βαρβαρότητας κι απανθρωπιάς. Τελειώνοντας, ας ακούσομε τον Άγιο Παΐσιο: «Ο Χριστός  σηκώνει το βάρος των σταυρών όλου του κόσμου και μας ελαφρώνει από τους πόνους των δοκιμασιών με την θεία Του βοήθεια και με την γλυκιά Του παρηγοριά. Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστεί, αλλά για να ανεβεί από τον σταυρό στον Ουρανό. Αν καταλάβουμε τί θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό, σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρόμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μάς έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώσει και τόκο». Αμήν!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος