ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ρωμ. ΙΕ΄,1-7)

«Ίνα ομοθυμαδόν δοξάζητε τον Θεόν»

Η Εκκλησία, καθώς γνωρίζουμε, δεν είναι οργάνωση, ούτε σωματείο, ούτε απλή ένωση ανθρώπων. Είναι Θεανθρώπινη κοινωνία, το Σώμα  του Χριστού, και τα μέλη Του, οι πιστοί. Είναι αυτονόητο λοιπόν να τους διακρίνει πνεύμα αγάπης, αλληλεγγύης, αδελφοσύνης. Στο σημερινό ανάγνωσμα έρχεται ο Απόστολος να μας παρακινήσει σε μια «επαναστατική» στάση ζωής. «Αδέλφια μου-λέει- εμείς οι δυνατοί οφείλομε να βαστάζουμε τις αδυναμίες των αδυνάτων και να  μην περιοριζόμαστε σε όσα είναι αρεστά στον εαυτό μας». Ποιοι λοιπόν είναι οι «δυνατοί» και ποιοι οι «αδύνατοι;

Κατά τη λογική του κόσμου, δυνατοί είναι όσοι διαθέτουν πλούτο, εξουσία, γνωριμίες, κοινωνικά αξιώματα κ. ά. Αλλά ο Κύριος διδάσκει να μην επιδιώκουν οι πιστοί την απόκτηση τέτοιας «δυνάμεως». Αντιθέτως, κήρυττε και εφάρμοζε πρώτος το πνεύμα διακονίας των ανθρώπων. Ο Παύλος εδώ εννοεί τους δυνατούς στην πίστη, που αγωνίζονται να τηρούν τις εντολές του Χριστού. Λοιπόν, οι χριστιανοί οφείλουν να φέρονται με καλοσύνη, καταδεκτικότητα, συμπάθεια. Να στηρίζουν και να βοηθούν τους άλλους. Έτσι, λέει, «ο καθένας από μας ας είναι αρεστός στον πλησίον για το καλό του και την οικοδομή του, διότι και ο Χριστός δεν ζήτησε εκείνα που ήταν αρεστά στον εαυτό Του»!

          Εδώ τώρα ερχόμαστε σε ένα άλλο επίπεδο, διαφορετικό από ό,τι συνηθίζει ο πολύς κόσμος. Όλες οι «αρετές», οι όποιες «καλές πράξεις» μας, αυτονομημένες από τη ζωοποιό Χάρη του Θεού, μπορεί να θεωρηθούν ως ανθρώπινα «κατορθώματα», οπότε εμφωλεύει ο κίνδυνος της αυταρέσκειας, της αυτοπροβολής, της κενοδοξίας. Από αυτήν ακριβώς την εγωιστική, εωσφορική «πλεκτάνη» έρχεται να μας προστατεύσει η κατά «Χριστόν ζωή», η ένωση μαζί Του. Ο καθηγητής Γ. Ματζαρίδης γράφει: «Η πρόσληψη στο Σώμα του Χριστού, ως κατανίκηση και υπέρβαση της φθοράς και του θανάτου, αίρει την αιτία της ιδιοτέλειας και θεμελιώνει τη δυνατότητα για την ανάπτυξη ανιδιοτελούς αγάπης και κοινωνίας. Η ολοκλήρωση της ζωής του προσώπου πραγματοποιείται με την υπέρβαση της ατομικής ζωής. Οι άλλοι γίνονται η ανάσταση και η περιοχή της αληθινής ζωής του καθενός…Ο Χριστιανός είναι ο κατεξοχήν κοινωνικός, γιατί στο Θεό και με το Θεό βρίσκει το πραγματικό νόημα της αγάπης και της κοινωνίας με τους ανθρώπους» («Χριστιανική Ηθική», σελ. 228-229).

          Η ενότητα και η συνεργασία των ανθρώπων αποτελούν διαχρονικά αιτήματα, που είναι πιο έντονα και επείγοντα στην εποχή μας. Οι προσδοκίες όμως και οι επιδιώξεις μας συχνά δυστυχώς ματαιώνονται, γιατί στηρίζονται σε καθαρά ανθρώπινα πλαίσια, με την άγνοια, την υποτίμηση και την απόρριψη του Θεού και του θελήματός Του. Ο Απόστολος μάς λέει ότι, «όσα αναφέρονται στην Αγία Γραφή, αποσκοπούν στη δική μας διδασκαλία, για να αντλούμε υπομονή, παρηγοριά κι ελπίδα». Και το γνωρίζουν αυτό όσοι ακούνε το Λόγο του Θεού και μάλιστα εκείνοι που τον μελετούν συστηματικά στη ζωή τους! Ας αναρωτηθούμε όμως, πόσοι είναι αυτοί, και πόσοι από μάς δε δυσανασχετούν την ιερή ώρα του κηρύγματος στη Θεία Λειτουργία!  Αλλά, συνεχίζοντας ο Παύλος, εύχεται να έχομε το ίδιο φρόνημα, την ενότητα «κατά Χριστόν», για να δοξάζουμε το Θεό με μια ψυχή και ένα στόμα.

Φανταστείτε τώρα, φίλοι μου, τις εξής δύο εικόνες και βρείτε το συμβολισμό τους: η μια, με τεράστιους ουρανοξύστες- δείγμα  επίδειξης πλούτου, ισχύος και ματαιότητας, αλλά και τόπος πνιγηρής μοναξιάς, αργού θανάτου-συνέπεια του άκρατου ατομικισμού και ωφελιμισμού της εποχής μας. Η δεύτερη: ένα τοπίο με απλά, παραδοσιακά, πανέμορφα σπίτια, με πράσινο τριγύρω, απεριόριστο οξυγόνο, με κελαηδήματα πουλιών και φωνές χαρωπές, θαρρείς βγαλμένα από κάποια γωνιά του Παραδείσου. Μάταιος ρομαντισμός, μνήμες από αλλοτινές εποχές, ή δείγμα πραγματικών ανθρώπινων κοινοτήτων; Αλήθεια, ποια εικόνα, φίλοι μου, σάς φαίνεται πιο κοντινή στο Ευαγγέλιο, στο κήρυγμα του Παύλου, στους βίους των Πατέρων, των Αγίων; Και τι θα επιλέγατε; Την απλότητα, τη γνησιότητα, την αδελφικότητα, ή το Φαρισαϊσμό, την ιδιοτέλεια και τη βαρβαρότητα στις ανθρώπινες σχέσεις;

Στο σύγχρονο τρόπο ζωής, με τόσα προβλήματα να μας τριγυρίζουν, έντονη προβάλλει η ανάγκη βιώσεως του Ορθοδόξου εκκλησιαστικού φρονήματος και ήθους. Ας μην αμφιβάλλομε ότι  μέσα στην Εκκλησία-παρά τις όποιες ανθρώπινες αδυναμίες, ελλείψεις, αμαρτίες- φωλιάζει, κυοφορείται και καρποφορεί η Χάρη του Θεού, άρα και η πλήρης, αληθινή κοινωνικότητα. Και οφείλομε, επί τέλους, να συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη διαφορά τής χριστοκεντρικής από την «κοσμική» φιλανθρωπία, καθώς και πολλές μορφές «αγάπης» διαφημίζονται, αλλά μόνο ο Θεός είναι η αληθινή, η ασύλληπτη, η κεντρομόλος και συνεκτική του Σύμπαντος Αγάπη! Ας ακούσομε λοιπόν την τελική προτροπή του Αποστόλου: «Να δέχεται ο ένας τον άλλο, όπως σας δέχτηκε ο Χριστός, προς δόξαν Θεού». Αμήν!