ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ MΑΤΘΑΙΟΥ (Ρωμ. Ε΄,1-10)
Η δικαίωση και η καύχησή μας εν Χριστώ
«Δικαιωθέντες οὖνἐκ πίστεως εἰρήνηνἔχομενπρὸςτὸνΘεὸνδιὰτοῦ Κυρίου ἡμῶνἸησοῦΧριστοῦ, δι᾿ οὗκαὶτὴνπροσαγωγὴνἐσχήκαμεντῇπίστειεἰςτὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν…καὶ καυχώμεθα ἐνταῖςθλίψεσιν… εἰδότεςὅτι ἡ ἀγάπητοῦΘεοῦἐκκέχυταιἐνταῖςκαρδίαις ἡμῶνδιὰ Πνεύματος Ἁγίουτοῦ δοθέντος ἡμῖν».
Κατά την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, στη Λατρείαμας προβάλλονται με ζωηρά χρώματα δύο χαρακτηριστικοίανθρώπινοι τύποι, πουμας βοηθούν να κατανοήσουμε το περιεχόμενο του σημερινού αποστολικού αναγνώσματος. Σε κείνη την Παραβολή, ο Κύριος «κατέκρινε» τον ένα, γιατί καυχιότανε για τα «σπουδαία» έργα του, ενώ «δικαίωσε» τον άλλο, που δεν είχε τίποτα «καλό» να παρουσιάσει στο Θεό, εκτός από την ειλικρινή μετάνοιά του! Ας προσπαθήσομε λοιπόν να «ξετυλίξομε» το κουβάρι των σκέψεων του Παύλου, κι έχομε να ωφεληθούμε πολλά.
Να σημειώσουμε από την αρχή ότι σ’ αυτή την Επιστολή γίνεται συχνή αναφορά στην ανάγκη της σωτηρίας που παρέχεται δια της πίστεως στον Ιησού Χριστό. Ως αποτέλεσμα της «δικαιώσεώς» μας ενώπιον του Θεού έρχεται η ειρήνευσημαζί Του. Με την πίστη, ο Χριστός μάς έχει φέρει στην κατάσταση της Χάρης και καυχόμαστε, ελπίζοντας ότι θα απολαύσουμε τη δόξα Του. Πότε όμως; Στη Δευτέρα Παρουσία, με τηνκαθολική ανάσταση των νεκρών, την ανακαίνιση του Σύμπαντος, στην αιώνια ζωή και στην κοινωνία του Τριαδικού Θεού!Αλλά, ο Παύλος προχωρεί παρακάτω.Αυτός ο πολύπαθος, ο μονίμως ασθενών, σαν άλλος Ιώβ δε γογγύζει, δε διαμαρτύρεται, δε δυσανασχετεί. Αυτός που υπέφερε μαζί με τους συνανθρώπους του και παρακινούσε να συμμετέχομε στις χαρές και στις λύπες τους, φρονεί ότι οι χριστιανοί μπορούν να καυχώνται και για τις θλίψεις τους, γνωρίζοντας ότι η θλίψη μάς εξασκεί στην υπομονή, η υπομονή μάς κάνει δόκιμους και σταθερούς, η σταθερότητα γεννά την ελπίδα, κι αυτή ποτέ δε μας ντροπιάζει, γιατί η αγάπη του Θεού ξεχύθηκε και πλημμύρισε τις καρδιές μας με το Άγιο Πνεύμα που σαν αρραβώνας, μάς έχει δοθεί !
Παρόμοιαπροβλήματα ολοένα και περισσότερο πληθαίνουν στην εποχή μας: θλίψεις, ασθένειες, δοκιμασίες, στερήσεις, δράματα-πόνος πολύς. Κι ακόμα: διχόνοιες, διενέξεις, συκοφαντίες, κατασπίλωση προσώπων και θεσμών, οργιάζουντούτο τον καιρό. Λες και εξαφανίστηκε οδρόμος της τιμιότητας, της ανθρωπιάς, της Ηθικής! Ο Ιησούς έλεγε, «ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν»: ένα ανεκτίμητο και δυσεύρετο αγαθό, που συνήθως σκεπάζουν διάφορες σκοπιμότητες, συμφέροντα, πάθηαισχρά. Μα ο Απόστολος μιλάει για την καύχησή του «εν Κυρίω», «εν τω Σαυρώ» του Χριστού. Στην υπέρτατη θυσία του Γολγοθά θεμελιώνονται όλες οι δωρεές, όλα τα πνευματικά μας αγαθά.Τα πάντα φωτίζονται μέσα στην ασύλληπτη αγάπη Του, υπό το φως της Αναστάσεως και με την εναπόθεση της ζωής μας σ’ Αυτόν.
Στην Παλαιά Διαθήκη επαινούνται πάρα πολύ οι «Δίκαιοι», γιατί υπάκουαν στο θέλημα του Θεού. Στην αρχαία Ελλάδα η «δικαιοσύνη», η «καλοσύνη» κι άλλες αρετές βρίσκονταν πολύ ψηλά. Ανάλογες αξίες και ιδανικά θα συναντήσει κανείς και σε πολλές άλλες κοινωνίες. Όμως, η διδασκαλία του Χριστού φέρνει μεγάλες «ανατροπές»: ούτε οι «καλές πράξεις, όσες κι αν είναι, αρκούν να μας σώσουν, ούτε οι πολλές αμαρτίες προδικάζουν την «απώλειά» μας. Η μεγάλη διαφοράτης Αγίας μας Εκκλησίας από τις θρησκείες, φιλοσοφίες και ιδεολογίες βρίσκεται στην πίστη και στη ζωντανή σχέση μας με τον Ιησού Χριστό: το πρόσωπο που αξίζει να αγαπηθεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αφού η Ενανθρώπηση και όλο το έργο Του εδώ ακριβώς στοχεύουν: στην πραγματική λύτρωσή μας από τα δεινά, και προπαντός, από την αμαρτία, το διάβολο και τον πνευματικό θάνατο. Μ’ άλλα λόγια,εγγυώνται την είσοδό μαςστη Βασιλεία των Ουρανών!
Θα τελειώσουμε, φίλοι μου, με τις σκέψεις τουΑγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, νιώθοντας σαν να τις γράφει για τον καθένα μας προσωπικά:«Υπάρχουνκαι ανάμεσά μας χριστιανοί, οι οποίοι με αποστολική χαρά υπομένουν τα βάσανα της ζωής. Τι είδους άνθρωπος θα ήταν εκείνος, που την εποχή του δριμύτατου χειμώνα δεν θα πίστευε στον ερχομό της άνοιξης; Η δυνατή παγωνιά θα ήταν διπλάσια δυνατότερη…Και στη δική σου ζωή θα στείλει ο Δημιουργός σου την άνοιξη μετά από τις τωρινές σκυθρωπές μέρες σου. Κι εσύ θα χαίρεσαι και θα γιορτάζεις. Και θα θυμώνεις με τον εαυτό σου, που κάποια φορά είχες ξεπέσει στην πίστη και την ελπίδα. Γι’ αυτό: μην χάνεις το θάρρος σου. Μην σκέφτεσαι το κακό. Ο Δημιουργός σου βρίσκεται κοντά σου. Ο χειμώνας περνά και η άνοιξη είναι στην πόρτα» ( «Δεν φτάνει μόνο η πίστη», σελ.188).
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
