ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ ( Β΄ Κορ. ΙΣΤ΄ 16, Ζ’ 1 )
«Άγια ζωή με φόβο Θεού»
«Ο άνθρωπος πλάστηκε από το Θεό σαν ναός του Θεού: μια θεόμορφη ψυχή τοποθετήθηκε στο σώμα του, ώστε ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου να υπηρετεί το Θεό, με μια λαχτάρα να προσεύχεται στο Θεό. Κοντά σ’ αυτά σαν τόπος κατοικίας του δόθηκε ο παράδεισος, ένας κόσμος που ο ίδιος από μόνος του αποτελούσε ένα μεγαλειώδη ναό του Θεού» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς).
Αν, αγαπητοί μου, αληθεύουν αυτά, κι εφ’ όσον απωλέσαμε τον Παράδεισο, τότε, μήπως είμαστε «καταδικασμένοι» να ψευτοζούμε ανάμεσα στα σύγχρονα είδωλα, στη μοναξιά, στην «κακομοιριά»; Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, αν και μικρό, πιστεύω να μας βοηθήσει να απαντήσομε σε τέτοια διαχρονικά και πανανθρώπινα ερωτήματα, πολύ σημαντικά για τη ζωή μας. Ιδού λοιπόν τι μας λέει: «Αδελφοί, εσείς είστε ναός του ζωντανού Θεού, όπως ο ίδιος είπε: θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους, θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου… Θα είμαι για σας ο Πατέρας, κι εσείς θα είστε γιοι και θυγατέρες μου, λέει ακόμα ο παντοκράτορας Κύριος».
Για να κατανοήσουμε τις θέσεις του Παύλου, πρέπει να έχομε υπόψη μας ότι γράφει προς τους χριστιανούς της Κορίνθου με έντονα συναισθήματα και προβληματισμένος από τους κινδύνους που διέτρεχαν στις καθημερινές συναναστροφές τους. Γι’ αυτό στους προηγούμενους στίχους τούς παροτρύνει να προσέχουν τις σχέσεις τους με άπιστους και ειδωλολάτρες. Βέβαια, σε κάποιους συνανθρώπους μας τέτοιες απόψεις μπορεί να φαίνονται «αναχρονιστικές», «ακραίες». Κι όχι γιατί οι Ορθόδοξοι είμαστε μισαλλόδοξοι και ρατσιστές, αλλά γιατί σήμερα υπάρχει μεγάλη σύγχυση περί την Πίστη, και στο πνεύμα της Παγκοσμιοποίησης, κυκλοφορεί η τρομερή πλάνη, ότι «όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο». Κι όμως, ο πνευματοφόρος Απόστολος, ο πρώην φανατικός της Ιουδαϊκής θρησκείας, με την πλουσιότατη ελληνική παιδεία, με τις μοναδικές αποκαλύψεις, τις «αναβάσεις έως τρίτου Ουρανού» και τις μεγάλες περιπέτειες ανάμεσα σε τόσα έθνη και πολιτισμούς, σαφώς διαχωρίζει τη δικαιοσύνη από την ανομία, το φως από το σκοτάδι, την πίστη από την απιστία, το Χριστό από το διάβολο!
Κι έρχεται ύστερα να αναρωτηθεί: πώς μπορεί να συνυπάρξει ο «ναός του Θεού» με το «ναό των ειδώλων», και να διακηρύξει-όχι για πρώτη φορά- ότι οι χριστιανοί είναι «ναός Θεού ζώντος»; Τι ωραία φράση! Πόσο βάθος σοφίας θεϊκής! Μοιάζει απίστευτο το πόσο εξυψώνεται ο άνθρωπος, που οι άθεοι τον θέλουν να «είναι ό,τι τρώει» και τον εξισώνουν με τα ζώα, διακηρύσσοντας την καταγωγή και το τέλος της ζωής, με την επάνοδό μας στη σχεδόν θεοποιημένη «Μητέρα Γη», η οποία, αν και πηγή αγαθών, πλούτου και ζωής, χωρίς την πίστη στο Θεό Πατέρα μας δεν είναι τίποτε περισσότερο, παρά ένας σκοτεινός, αραχνιασμένος Τάφος!
Κατά τη χριστιανική Πίστη, το σώμα και η ψυχή του ανθρώπου είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους, χωρίς υποτίμηση του ενός. Οι Άγιοι αναπτύσσουν τη θαυμαστή θεολογία τους για την τιμή και τον εξαγιασμό του ανθρωπίνου σώματος με το Βάπτισμα, το Χρίσμα και όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας, με κέντρο τροφοδότησης και ζωοποίησης τη Θεία Ευχαριστία. Εδώ, ο «έσω άνθρωπος»-που οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι προσπαθούν να εξιχνιάσουν και να γιατρέψουν τις ασθένειές του- ασκείται στη «μυστική θεία λειτουργία του νοός» και της συντετριμμένης και διαρκώς αναγεννώμενης καρδίας, η οποία, από «σπήλαιο ληστών» (παθών, λογισμών, «δαιμονίων»), γίνεται τόπος λατρείας του Θεού!. Έτσι αποκαθίσταται η απολεσθείσα ενότητα Θεού-ανθρώπου και Δημιουργίας. Ο Παύλος διευκρινίζει ακόμα περισσότερο τις συνέπειες της νέας εν Χριστώ ζωής. Ο Θεός, λέει, υποσχέθηκε ότι θα είναι μαζί μας, κι εμείς, ο «λαός» Του. Πρόκειται για την «πνευματική υιοθεσία», στην οποία, κατά τον Άγιο Νεκτάριο, περιλαμβάνονται «εκείνοι που εργάζονται τίμια τη διδασκαλία και τις εντολές του Θεού, μέσα στο αμπέλι της Εκκλησίας».
Μετά απ’ αυτά, φίλοι μου, ας αναρωτηθούμε: νιώθουμε άραγε κοντά μας το Θεό-Πατέρα μας, ή μόνοι, περιμένοντας, με απίθανη αφέλεια, «σημάδια» και «βοήθεια» από το αχανές και άψυχο Σύμπαν, εκτεθειμένοι σε απίθανες δεισιδαιμονίες, προλήψεις και ειδωλολατρικές αντιλήψεις; Δικαιολογούμαστε να ζούμε μέσα στην πνευματική μαυρίλα και στην απελπισία, σαν «άθεοι», ή μήπως οφείλομε να αντιστεκόμαστε στην «πλημμυρίδα» του Κακού, στην απιστία και στην απερίγραπτη βαρβαρότητα της εποχής μας; Λοιπόν, οι Άγιοι έχουν απαντήσει. Ας ακούσομε, τελειώνοντας, τον Άγιο Λουκά, Αρχιεπίσκοπο Κριμαίας και Συμφερουπόλεως: «Η οδός-λέει- που εμείς ακολουθούμε πρέπει να είναι ιερή και καθαρή, γεμάτη από εκούσια παθήματα για τον Χριστό, οδός που να οδηγεί στην Βασιλεία του Θεού…Να ακολουθείτε, με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, την δύσκολη αυτή οδό και να μην αποκλίνετε πουθενά. Πορεύεστε και η χάρη του Αγίου Πνεύματος να είναι πάντα μαζί σας. Αμήν».
Νίκος Σιγανός, θεολόγος
