ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Μάρκ. Η΄, 34-38,Θ΄,1)

19,Σεπ

Προς το ξέφωτο της Βασιλείας του Θεού

          Γιορτάσαμε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια. Τον υψώσαμε στο κέντρο των ναών, ψάλλοντας  ωραίους ύμνους. Τον προσκυνούμε καθημερινώς. Ατενίζοντάς τον παίρνομε δύναμη και παρηγοριά στον καθημερινό μας αγώνα, που φαίνεται να δυσκολεύει ολοένα και πιο πολύ. Ωστόσο, ένα κρίσιμο ερώτημα εγείρεται μπροστά μας: τί σημαίνει να είναι κανείς «μαθητής του Χριστού»; Όποιος αρκείται στην τυπολατρία,  μάλλον δεν έχει εισχωρήσει καθόλου στο νόημα της χριστιανικής ζωής. Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής, ο Ιησούς απαντά με σαφήνεια στο ερώτημα και μας καλεί να πάρομε σημαντικές αποφάσεις.

          Πριν προχωρήσουμε, θεωρούμε αναγκαίο να ανατρέξουμε στα προηγούμενα γεγονότα. Ο Κύριος, συζητώντας με τους μαθητές, τους ρωτάει ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είναι και τι πιστεύουν αυτοί, και ο Πέτρος ομολογεί ότι είναι ο Μεσσίας. Τότε ο Ιησούς θα αναφερθεί στα Πάθη, στο θάνατο και στην Ανάστασή Του. Ο Πέτρος τον «μαλώνει» κι Εκείνος, αγανακτισμένος, τον επιτιμά αυστηρά, γιατί έχει το «φρόνημα» των ανθρώπων κι όχι του Θεού. Έτσι βρίσκει αφορμή να δώσει τούτο το ωραίο μάθημα, όχι μόνο στους Αποστόλους, αλλά και σ’ εμάς.

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι», λέει, εκπέμποντας το υπερουράνιο κάλεσμά Του στους ανθρώπους, στο στίβο των μεγάλων αγωνισμάτων. Εξ αρχής είναι ολοφάνερο ότι σέβεται το αυτεξούσιο  του ανθρώπου, το  ύψιστο αγαθό της ελευθερίας της βουλήσεως, με την οποία τον έχει προικίσει.  Ποιον όμως «εαυτό» να απαρνηθεί και ποιο «σταυρό» να σηκώσει ο άνθρωπος; Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς σημειώνει: «Πρέπει να απαρνηθούμε την εγκοσμιότητα που έχει αντικαταστήσει την πνευματικότητά μας, τα πάθη, τον ταπεινό φόβο, το γογγυσμό εναντίον του Θεού, τη λατρεία της φύσης και του σώματός μας. Με λίγα λόγια, πρέπει να απαρνηθούμε όλα εκείνα που παραπέμπουν στο εγώ μας, και που στην πραγματικότητα είναι ο πονηρός κι η αμαρτία, η απάτη, ο θάνατος» («σελ.145).

Πρώτος θα σηκώσει εκουσίως το Σταυρό Του ο Χριστός, δείχνοντας και σε μας το παράδειγμα της θυσίας στο όνομά Του. Οι αρρώστιες, οι θλίψεις, οι πειρασμοί, οι δοκιμασίες, όλα αποκτούν αληθινό νόημα, γίνονται «φάρμακα» στη θεραπεία της αρρωστημένης φύσης μας, όταν απαρνηθούμε τον παλιό, αμαρτωλό εαυτό μας-τα πάθη, τις κακές συνήθειες και επιθυμίες-εντασσόμαστε στο Σώμα του Χριστού και τον ακολουθούμε, αγωνιζόμενοι τον καλό αγώνα. Και, πάνω απ’ όλα, ελπίζοντας στη Χάρη του Θεού. Αυτός είναι ο δρόμος, για τον οποίο προετοίμαζε τους μαθητές Του ο Ιησούς, και που τον ακολούθησαν οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι Πατέρες-όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας.

Στην εποχή μας, οι περισσότεροι άνθρωποι σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο και τις δυνάμεις τους για πράγματα εφήμερα, προσωρινά, πέρα από την κάλυψη των βιοτικών αναγκών. Στα μάτια τους «φαντάζουν» και τους συνεπαίρνουν: η καλοπέραση, η ηδονοθηρία, τα πλούτη, η φήμη, η δόξα των ανθρώπων. Αλλά, ο Κύριος λέει: «όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, θα τη χάσει. ΄Οποιος όμως τη χάσει εξαιτίας μου και του Ευαγγελίου μου, θα τη σώσει». Και στη συνέχεια αναρωτιέται: «Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του; Ή, τι θα δώσει ο άνθρωπος ως αντάλλαγμα της ψυχής του»;

Ποιος, αλήθεια, μπορεί να αποτιμήσει τούτη τη ζωή, μα και την Άλλη, την «αληθινή»; Κέρδος, απώλεια, αντάλλαγμα: λέξεις και έννοιες στις καθημερινές μας «συναλλαγές», ιδιαιτέρως στην εποχή μας, είναι σε προτεραιότητα και συχνή χρήση. Πολλοί νομίζουν ότι μπορούν να εξαγοράσουν τα πάντα με το χρήμα, αλλά κάνουν τραγικό λάθος. Γιατί, ποιος είπε ότι πωλούνται κι αγοράζονται, η συνείδηση, η «ανθρωπιά», η αξιοπρέπεια, η πίστη; Πόσο μάλλον η ψυχή, δοσμένη από το Θεό στον άνθρωπο ως δώρο βασιλικό, κατ’ εικόνα Του, με προορισμό να ενωθεί μαζί Του; Ωφέλεια, λοιπόν, πραγματική, είναι η θυσία της ζωής μας για χάρη του Χριστού, ή, αν θέλετε, η προτεραιότητα του Χριστού και του Ευαγγελίου Του, η ένταξη στην Εκκλησία, η τήρηση του θελήματός Του.

Όμως, Εκείνος προχωρεί ακόμα περισσότερο, στις αποκαλύψεις των ουσιωδών της ζωής μας. Τοποθετεί τα πάντα και μας καλεί να τα ιδούμε και να κάνομε τις επιλογές μας με «φόντο» την αιωνιότητα, τα Έσχατα, τη Μέλλουσα Κρίση. Φαντάζει, ίσως, εντυπωσιακό, μα είναι και δικαιολογημένο, το «παράπονο» του Ιησού, για τη «ντροπή», την υποτίμηση, την απαξίωση από μέρους των ανθρώπων  του προσώπου και του Ευαγγελίου Του. Και, το πιο τραγικό και αδιανόητο είναι να εισπράττει αυτή τη σκληρότητα, την αχάριστη-μάλλον αχαρακτήριστη- συμπεριφορά από χριστιανούς, που έχουν λάβει και τις πλουσιότερες δωρεές Του!

Όπως προέβλεψε ο Κύριος, πολλοί Απόστολοι, αλλά και άλλοι Άγιοι, είδαν τη δόξα Του ήδη σε τούτη τη ζωή. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή ρίχνει φως στο δρόμο μας, που μπορεί να  βγάλει και μάς στο «ξέφωτο» της Βασιλείας Του, αρκεί να δεχτούμε ελεύθερα τον τρόπο ζωής που μας προτείνει, με  τη δύναμη και τη χάρη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Αμήν!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ο “Χερουβικός Ύμνος” όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3195851

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 24/10/2020 εορτάζουν:Άγιος Αρέθας ο Μεγαλομάρτυρας και οι «σὺν αὐτῶ»Αγία ΣεβαστιανήΑγία Γυναίκα και το Άγιο Βρέφος τηςΆγιοι Μάρκος, Σωτήριχος και ΟυαλεντίνοςΆγιος Ακάκιος ο ΠρεσβύτεροςΆγιος ΝέρδωνΌσιος Αρέθας «ὁ ἐν τῷ Σπηλαίῳ»Άγιος Maglorious του SarkΆγιος Σενώχ της Τουρώνης ο ΙαματικόςΠεριττώς αναφέρεται από ορισμένους συναξαριστές η μνήμη του Aγίου Πρόκλου Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως (βλέπε 20 Νοεμβρίου).ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ […]
Go To Top