Αναζητώντας τη σημασία της Αναλήψεως του Χριστού
Πέρασαν κιόλας οι σαράντα αναστάσιμες μέρες, με τα πασχάλια βιώματα να τονώνουν την πίστη, να πλουτίζουν τις σχέσεις, να ομορφαίνουν τη ζωή μας. Η απόδοση της Εορτής του Πάσχα έρχεται να επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά την πρωτοχριστιανική Πίστη, που αποτελεί το θεμέλιο της Εκκλησίας. Οι εμφανίσεις του αναστημένου Κυρίου, σε κείνες τις ανοιξιάτικες συντροφιές των μαθητών Του, κυοφορούσαν ολόκληρη την αιωνιότητα. Τα λόγια Του ήταν σπέρματα δυνάμεως, ικανής να αλλάξει ριζικά τη ζωή τους, όταν θα έφτανε ο καιρός να αναλάβουν τη συνέχιση του έργου Του, για όλη την Οικουμένη.
Ιδού λοιπόν τώρα μπροστά μας η Ανάληψη-το «κόσμημα των Δεσποτικών Εορτών»-που σημαίνει μια καινούργια, μοναδική και ανεπανάληπτη, αισιόδοξη προοπτική για τους πιστούς και τον κόσμο. Καθώς συμπίπτει με τη μετάβαση από την Άνοιξη στο Καλοκαίρι, αγαπήθηκε πάρα πολύ από το λαό μας, όπως φαίνεται κι από τα όμορφα πανηγύρια, με τις πλούσιες εκδηλώσεις, τα αναρίθμητα εποχιακά, ναυτικά, κτηνοτροφικά και άλλα έθιμα, τις παροιμίες, τις παραδόσεις. Ιδιαίτερα στις παραλιακές περιοχές, δημιουργήθηκαν διάφορες δοξασίες για τα θαυμαστά της νύχτας, σχετικές με τη θάλασσα, η οποία βέβαια προσφέρεται για τα γενικά μπάνια, ως ιδιαίτερα ευλογημένη από την Εορτή. Να επισημάνουμε όμως ότι-όπως συμβαίνει και με άλλες Γιορτές- πολλές δεισιδαιμονίες και προλήψεις έχουν επικρατήσει σε διάφορες περιοχές, εντελώς ασυμβίβαστες με τη χριστιανική Πίστη.
Τα γεγονότα της Αναλήψεως είναι λίγο πολύ γνωστά. Αλλά, ποιος μπορεί να συλλάβει το βαθύτερο νόημά τους; Μπορούμε να φανταστούμε εκείνες τις στιγμές στο ευλογημένο Όρος των Ελαιών, που ο Κύριος, ενώ μιλάει και ευλογεί τους μαθητές, απομακρύνεται σιγά σιγά και «χάνεται» στους Ουρανούς; Μάρτυρες της τελευταίας παρουσίας Του στη γη είναι οι εκατοντάδες συναγμένων ακολούθων Του, με τη Θεοτόκο περιστοιχισμένη από τους Μαθητές, που oι άγγελοι τους πληροφορούν ότι ο Ιησούς θα ξαναγυρίσει, όπως ανελήφθη στους ουρανούς. Ήταν πολύ σπουδαία όλα αυτά για τους Αποστόλους. Χαρά και λύπη ανάμικτες, αλλά και ελπίδα, πλημμύριζαν τις καρδιές τους, με τη διαβεβαίωση του Χριστού πως δεν θα τους εγκαταλείψει. Έτσι, μετά τα εκπληκτικά γεγονότα, επέστρεψαν γεμάτοι χαρά στην Αγία Πόλη. Εκεί θα περίμεναν την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, την ημέρα της Πεντηκοστής.
Γέννηση, Βάπτιση, Σταύρωση, Ανάσταση, Ανάληψη: ο κύκλος των επίγειων γεγονότων της ζωής του Χριστού φαίνεται να κλείνει, αλλά όλα τούτα δεν θα είχαν και μεγάλη αξία, αν δεν αφορούσαν άμεσα τον άνθρωπο. Αν δεν τον βοηθούσαν να βρει την ποθούμενη λύτρωση από τα δεινά του. Κι αυτό ίσως είναι το σπουδαιότερο μήνυμα της Αναλήψεως: ότι ανοίγει μια νέα σελίδα στις σχέσεις της ανθρωπότητας με το Θεό. Εκείνο το σώμα, που υπέφερε τόσα πολλά κι ήπιε το ποτήρι του θανάτου, τώρα «εξαφανίζεται», αλλά εντός της Εκκλησίας θα δίνεται «προς βρώσιν των πιστών, εις άφεσιν αμαρτιών». Είναι όμως ασύλληπτο και συνάμα μοναδικά ελπιδοφόρο ότι και τα δικά μας σώματα θα είναι παρομοίως «αποπνευματοποιημένα» μετά τη Δευτέρα Παρουσία και θα απολαμβάνομε τη δόξα και τη χαρά της Βασιλείας του Θεού!
Ωστόσο, δεν εξαντλείται εδώ η σημασία τούτης της μεγάλης Γιορτής. Η εντολή του Χριστού προς τους Μαθητές Του είναι σαφής: «Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος, διδάσκοντες τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν». Αυτό το έργο συνεχίζει η Εκκλησία μας, μεταδίδοντας τη Χάρη του Θεού. Ο Γεώργιος Πατρώνος σημειώνει: «Τώρα είναι καιρός για ανάνηψη, μετάνοια και επιστροφή όλων στην πίστη του Χριστού. Ο χρόνος μεταξύ της Ανάληψης και της Δευτέρας Παρουσίας είναι χρόνος δραστηριότητας της Εκκλησίας και άσκησης της ιεραποστολής για την επισυναγωγή των εθνών στην ποίμνη του Χριστού» («Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ»,σελ.536). Τούτη την ύψιστη αποστολή υπηρέτησε σε βαθμό αξιοθαύμαστο ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, αφήνοντας λαμπρή παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Μια από τις πιο συμπαθητικές εμφανίσεις του αναστημένου Κυρίου είναι εκείνη στο Λουκά και στον Κλεόπα, στην πορεία τους προς τους Εμμαούς. Απελπισμένοι μετά τη Σταύρωση, αδυνατούν να ερμηνεύσουν τις Γραφές, ώσπου ο «Μεγάλος Άγνωστος» να «ανοίξει» το νου τους, ώστε να τις κατανοήσουν. Ο καθηγητής Σωτήριος Δεσπότης σημειώνει: «Κάθε άνθρωπος που γεύεται τη χαρά της θέας του αναστημένου Ιησού αισθάνεται την ανάγκη μετάδοσης του μηνύματος αυτού στους αδελφούς Του και τον κόσμο». Μακάρι όλοι οι χριστιανοί να βιώνουν μια παρόμοια «πορεία» με συνοδίτη το Χριστό, που, όπως μάς διαβεβαίωσε ο Ίδιος, θα είναι για πάντα μαζί μας. Με αυτή τη βεβαιότητα οφείλομε να διαβαίνομε και μείς στη ζωή, διακονώντας το Θεό και τους συνανθρώπους μας, σύμφωνα με το δικό Του θέλημα και μέσα στο Σώμα Του-την Εκκλησία. Και μάλιστα στους «αποκαλυπτικούς» καιρούς μας, που οι «ψευδοπροφήτες» έχουν πληθύνει πολύ!
Νίκος Σιγανός
