Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (Ιδ΄, 16-24)

          Όταν ο Κύριος περιόδευε στα χωριά και τις πόλεις της Αγίας Γης, κηρύσσοντας και θαυματουργώντας, πολλές φορές τίμησε ανθρώπους που τον προσκαλούσαν να γευματίσει μαζί τους, αφού όλους τους αγκάλιαζε με την αγάπη Του. Δεν υποτιμούσε κανένα, όσο άσημος, παρακατιανός, αμαρτωλός κι αν ήταν. Σε μια τέτοια περίπτωση του δόθηκε η αφορμή να πει την παραβολή του μεγάλου Δείπνου, με την οποία, για άλλη μια φορά, προσκαλεί και μας, εντρυφώντας στο Λόγο Του, να γευτούμε την άπειρη φιλανθρωπία και τη θεϊκή Του σοφία.

Ο Οικοδεσπότης και οι καλεσμένοι

          Ρίχνοντας μια ματιά τριγύρω μας, στο θαυμαστό κόσμο που μας περιβάλλει, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε την ύπαρξη του μεγάλου Οικοδεσπότη. Του Ενός και μόνου Αληθινού Θεού, του Δημιουργού όλων των όντων, ορατών και αοράτων. Πολύ ωραία ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας λέει ότι όλους τους κάλεσε ο Θεός να τον γνωρίσουν με την τάξη και την αρμονία της φύσεως και με τους φυσικούς νόμους. Από την άλλη μεριά, είναι έμφυτη η τάση και ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίσει το Θεό και να ενωθεί μαζί Του, πιο έντονη κι από κείνους που, μια ολόκληρη ζωή αναζητούν μια ζωή τους που δε γνώρισαν, κι όταν τους βρουν, ποτάμια δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό τους. Γι’ αυτό και το φαινόμενο της θρησκευτικότητας, της λατρείας του Ανωτάτου Όντος, είναι παγκόσμιο, καθολικό, διαχρονικό. Επιβεβαιώνεται, μάλιστα, η θεϊκή μας καταγωγή, από τη μαρτυρία της συνειδήσεως, τον ένθεο ηθικό νόμο στα βάθη της υπάρξεώς μας. Όμως, ο Κύριος, που από το μηδέν μας κάλεσε στη ζωή, βλέποντας το δράμα και τη δυστυχία των ανθρώπων που βρίσκονταν μακριά Του, κάλεσε τους Ισραηλίτες, με τους Προφήτες και το Νόμο, για να προετοιμαστεί το ανθρώπινο γένος να δεχτεί το ευαγγέλιο της σωτηρίας. Ιδού, λοιπόν, το μεγάλο Δείπνο: η ενσάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού. Ο «Δούλος του Θεού», που οι προφήτες προανήγγελλαν τον ερχομό Του πριν πολλούς αιώνες, θα είναι, σύμφωνα με τη δική Του μαρτυρία, ο Άρτος της ζωής που κατεβαίνει από τον Ουρανό, για να χορτάσει την αιώνια πνευματική πείνα των ανθρώπων. Όμως, τί κρίμα! Οι άρχοντες του Ισραήλ, οι «επισήμως» προσκεκλημένοι, συνήχθησαν εναντίον Του. Προσμένοντας ένα κοσμικό βασιλιά, που θα απελευθέρωνε τον εβραϊκό λαό από τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, απέρριψαν το Χριστό, οδηγώντας τον, τελικά, στο μαρτυρικό Γολγοθά. Τυφλωμένοι από τον εγωισμό τους, έχασαν την ευκαιρία της συμμετοχής τους στο Δείπνο Του. Σύμφωνα με την παραβολή, ο οικοδεσπότης στέλνει τον υπηρέτη του στις πλατείες και τους δρόμους της πόλεως, καλώντας τους φτωχούς, τους ανάπηρους, τους χωλούς, τους τυφλούς, να έρθουν και να δειπνήσουν μαζί του. Και, πράγματι, αυτό συνέβη με τον Ιησού, καθώς, πλήθη κόσμου, που, συνεπαρμένα από τον ανεπανάληπτο, θεραπευτικό λόγο Του, συνέρρεαν όπου πήγαινε, για να λυτρωθούν από τον πόνο και τα δεσμά της αμαρτίας. Ας θυμηθούμε εδώ και τις χιλιάδες των Ιουδαίων που μετανόησαν κα βαπτίστηκαν την ημέρα της Πεντηκοστής, απαρτίζοντας την πρώτη  Εκκλησία. Στην τρίτη φάση της παραβολής, ο δούλος παίρνει εντολή να πάει έξω από την πόλη και να «αναγκάσει» όσους βρει να έλθουν, για να γεμίσει το σπίτι. Εδώ πρόκειται για τους ειδωλολάτρες, που, πάλι όπως λέει ο Άγιος Θεοφύλακτος, αυτοί ήταν ξένοι προς την Παλαιά Διαθήκη και άσχετοι με τη νομοθεσία του Χριστού, πλανεμένοι σε πολλούς «δρόμους» της ανομίας και «φραγμούς» της αμαρτίας. Προσθέτει δε ότι, αν και ο Χριστός δεν αναγκάζει κανένα να τον πιστέψει, οι εθνικοί «πιέστηκαν», κατά κάποιο τρόπο, με το κήρυγμα και τα θαύματα των Αποστόλων, ώστε να εγκαταλείψουν τα είδωλα και τις απολαύσεις.

Προς τη δεσποτική φιλοξενία

          Είναι ευνόητο, ότι ο Κύριος δεν είπε την παραβολή μονάχα για να δείξει την αχαριστία, την αδιαφορία και την τρομερή ανοησία της θρησκευτικής ηγεσίας των Εβραίων. Θα λέγαμε ότι εδώ «φωτογραφίζονται» όλες οι εποχές, και, βέβαια, η δική μας. Το ζητούμενο, δηλαδή, είναι να δούμε  γιατί αντιδρούν οι άνθρωποι στο κάλεσμα του Θεού στο Τραπέζι της Βασιλείας Του. Οι προσκεκλημένοι της παραβολής βρήκαν και πρόβαλαν καθένας τους  δικούς του λόγους. Ο πρώτος, λέει, γιατί «αγόρασε χωράφι» κι έπρεπε να το ιδεί. Ο δεύτερος, βόδια, κι ήθελε να τα δοκιμάσει. Και ο τρίτος, ήταν νιόπαντρος και δεν μπορούσε να προσέλθει στο δείπνο. Είχαν δηλαδή, πολλές ασχολίες, μέριμνες,  υποχρεώσεις-γεωργικές, εμπορικές, οικογενειακές. Όσο κι αν θέλομε, δεν μπορούμε να δικαιολογήσομε αυτή τη συμπεριφορά, που, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται από την πλειοψηφία των συνανθρώπων μας, με λυπηρές συνέπειες στη ζωή τους. Αδιαφορούν στο κάλεσμα του Χριστού, που συνεχώς απευθύνει δια μέσου της Εκκλησίας, που είναι το Σώμα Του,  «φυλακισμένοι», ως άλλοι «άφρονες πλούσιοι», στον «κόσμο τους», στις δουλειές, στις σχέσεις, στα αγαθά τους. Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, όλο και πιο πολύ αναβιώνουν μνήμες παλιές, μέρες ζεστασιάς, αγάπης, ευφροσύνης. Γιορτή οικογενειακή, μας προκαλεί συνειρμούς επιστροφής  στις χαμένες, ή ξεχασμένες, όμορφες, ζεστές εστίες. Πιάνουμε, σήμερα, «κομμάτια» της αγάπης και τα σμίγουμε-στις οικογένειες, στην καθημερινότητα, στην κοινωνία.  Αλλά, συνήθως, «στη σκιά του Νόμου». Αποστρέφοντας το πρόσωπο από τον Οικοδεσπότη μας. Το  Θεό της αγάπης. Ενώ, μόνο μέσα στη Χάρη Του μπορεί να ξαναφτιαχτεί ολόκληρο το χαμένο, ή αλλοιωμένο, «πορτραίτο» μας. Το «παζλ» της αληθινής Αγάπης. Η Εκκλησία μας, με τη σαρανταήμερη νηστεία, τις εορτές των Αγίων και πλήθος προεόρτιων ύμνων και αγιογραφικών κειμένων, φροντίζει  να μας προετοιμάσει για ένα γνήσιο και ουσιαστικό εορτασμό της Γεννήσεως του Χριστού. Οι πρώτοι προσκεκλημένοι στο μεγάλο Δείπνο απαξίωσαν τη χαρά και την τιμή του οικοδεσπότη. Εμείς, ας κάμομε τις καρδιές μας Σπήλαιο της Βηθλεέμ, για να φιλοξενήσουμε, όπως πρέπει, και να φιλοξενηθούμε από τον Κύριο, ακολουθώντας Τον και στην καθημερινή μας ζωή: Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης, εν πενιχρώ Σπηλαίω, ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί δεύτε απολαύσωμεν, σεσαρκωμένον Λόγον, απορρήτως μαθόντες, ον μεγαλύνομεν.

Ν.Σ.