(Στον Εσπερινό του πανηγυρίζοντος Ιερού ναού  Παναγίας της Ευαγγελιστρίας Αγίου Νικολάου)

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Ευαγγέλου Γ. Παχυγιαννάκη

Μέσα στην ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα, γεμάτη  φως και ζωή, ουρανός, με τη φωνή του Αρχαγγέλου, στέλνει το μήνυμα της χαράς. Η εορτή του Ευαγγελισμού είναι η εορτή της άνοιξης όχι μόνο της φύσεως αλλά κυρίως του ανθρώπου, που απεργάζεται τη λύτρωση και σωτηρία και του ανθρώπου και τη της φύσεως, γιατί και η φύσις  γιορτάζει την ελευθέρωσή της από τους συστεναγμούς με τον αποστάτη άνθρωπο. Πριν από τόσους αιώνες εκεί στη μακρινή ασήμαντη Ναζαρέτ, έσμιξαν το «Χαῖρε» του ουρανού με το «γένοιτό μοι» του ανθρώπου και μια στιγμή μοναδική γεννήθηκε μέσα στην αιωνιότητα, που το μυστήριο και το μεγαλείο της μονάχα η απόλυτη σιωπή μπορεί να μελουργήσει. Από την καταθλιπτική, χειμωνιάτικη συννεφιά ξεπροβάλλει σαν εαρινό εκατοντάφυλλο ρόδο η Παναγία μας, η γεννήσασα «Ῥόδον το αμάραντο». Και από την ευλογημένη εκείνη ώρα η πανάσπιλη μορφή της  ρίχνει άπλετο φως αισιοδοξίας και χαράς στις καρδιές των ανθρώπων. Διαβάστε περισσότερα…

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, αυτό το μέγα μυστήριο, το γεγονός που ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να αντιληφθεί, σηματοδοτεί την αφετηρία για το τέλος της φθοράς του θανάτου στη ζωή του ανθρώπου. Είναι η απαρχή της νέας ζωής, το δώρο του Τριαδικού Θεού για την αθανασία και θέωση του ανθρώπου. Κι αυτό το γεγονός λαμβάνει χώρα μέσα στην ιστορία, μέσα από τη φθαρτή και θνητή φύση του ανθρώπου, μέσα σε ένα αβέβαιο παρόν που σηματοδοτεί ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Το γεγονός του Ευαγγελισμού είναι η αιτία για όσα θα συμβούν στην ιστορία με το άλλο, μέγιστο και αξεπέραστο, γεγονός του Χριστού. Το γεγονός του Ευαγγελισμού έχει αρχή, αλλά και τέρμα. Η ολοκλήρωση δεν είναι κάποιο αόριστο γεγονός, κάποια ανθρώπινη φαντασίωση, αλλά ένας τάφος, ο Κενός Τάφος του Ιησού Χριστού. Εκεί, μέσα σε ένα μνημείο ταφικό, ολοκληρώνεται το γεγονός του Ευαγγελισμού. Και αυτός είναι και ο σκοπός του. Η Ανάσταση. Χωρίς αυτήν τίποτε δεν θα ολοκληρωνόταν. Χωρίς αυτήν, όλα θα ήταν, όχι απλώς μισά, αλλά σαν να μην έγιναν. Διαβάστε περισσότερα…

Evangelizing great joy on earth The greatest message ever to be passed in the world was that, the son and word of God was going to become human, so humans could in turn become God. The profits of the old testament had received this information and had conveyed it in preparation of Gods people to receive the Messiah and Savior. The most select of all generations Mariam the daughter of Jochacim and Anna, was called upon by the triune God via Archangel Gabriel to become the bridge between heaven and earth, God and Man. Mariam hesitantly responded positively to this calling of God via angel Gabriel posing the question “How will this happen to me as I don’t know any man” and instantly received the response from Gabriel that the Holy Ghost is upon her. Mariam humbly said the great “yes” for the savior of the world. Διαβάστε περισσότερα…

 

Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία στον ύστερο Ελληνισμό.

Η βάση για τον ακριβή εντοπισμό της διακρίσεως

μεταξύ «Βυζαντινής Φιλοσοφίας» και Χριστιανικού δόγματος[1]

 

Δρ. Ιωάννης Ν. Λίλης

 Λέκτορας της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής

Ακαδημίας Ηρακλείου Κρήτης

  Η «Βυζαντινή Φιλοσοφία» είναι ο σύγχρονος ερευνητικός χώρος που μελετά την ενασχόληση των βυζαντινών σοφών με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, η οποία παρατηρείται στον ελληνόφωνο χώρο της βυζαντινής αυτοκρατορίας από τον 9^ο μέχρι τον 15^ο αιώνα μ.Χ., επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όμως διατήρησε έντονη τη διαφοροποίηση και την αυτονομία του σε σχέση με αυτήν, καθώς το κέντρο του συγκεκριμένου χώρου παρέμενε πάντοτε η χριστιανική θεολογία και όχι κάποια αρχαία φιλοσοφική σχολή της αρχαίας Αθήνας. Διαβάστε περισσότερα…

«Ἡμέρα χαρμόσυνος, καὶ εὐφροσύνης ἀνάπλεως, πεφανέρωται σήμερον…» Πρώτη Κυριακή των Νηστειών, ή Κυριακή της Ορθοδοξίας. Πανηγυρικότατο το κλίμα της, καθώς με τους ωραιότατους ύμνους, την περιφορά των εικόνων, τη διακήρυξη της Πίστεως, προκαλεί βαθιά συγκίνηση, ιερά συναισθήματα στους πιστούς. Έτσι διατρανώνεται η νίκη της Ορθοδοξίας εναντίον των εικονομάχων, αλλά και όλων των αιρετικών, που πολεμούν την Εκκλησία. Γνώριζαν οι Πατέρες ότι ο αγώνας για τις εικόνες ήταν αγώνας για τη διάσωση της πίστης στη θεανθρώπινη φύση του Χριστού, το θεμέλιο, δηλαδή, της σωτηρίας μας. Αντιθέτως, η άρνηση της προσκυνήσεως των εικόνων σήμαινε την απόρριψη της φύσεώς Του, άρα, και της δυνατότητας θεώσεως του ανθρώπου. Διαβάστε περισσότερα…