ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Χαναναίας) (Β΄Κορ. στ΄16-ζ΄1)
Το θυσιαστήριο της καρδιάς
«Ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω…Ταῦτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ».
Από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι την εποχή μας οι άνθρωποι ακολουθούν διάφορους δρόμους, ποθώντας την «ηθική τελειότητα», τη «λύτρωση» από τα δεινά. Από τη μια μεριά, θρησκείες, φιλοσοφίες, μυστικισμοί, υποβάλλουν τους οπαδούς τους σε απίθανους κανόνες, εντολές, θυσίες και τελετές «εξαγνισμού», σε ομαδικές υστερίες, ακόμα και αυτομαστιγώσεις. Από την άλλη, ο Υλισμός με τη σαρκολατρία, τις άκρατες υλικές απολαύσεις και καταχρήσεις, τον καταναλωτισμό, τις εξαντλητικές διατροφές, τις αθλητικές υπερβολές, τη «θεά»-μόδα. Κι έρχονται τα ασύλληπτα δράματα βίας, τα αμέτρητα φονικά, αυτοκτονίες, εκτρώσεις: ο πλήρης εξευτελισμός του ανθρώπινου προσώπου. Στη σημερινή περικοπή ο Παύλος μάς δείχνει έναν άλλο δρόμο, καταξιώνοντας και ανυψώνοντάς τον άνθρωπο ως τη θέωσή του. Διαβάστε περισσότερα…
