«Σήμερον ἔαρ μυρίζει, καὶ καινὴ κτίσις χορεύει»: μέσα στην ανθοφορούσα, καταστολισμένη φύση, φορτωμένος για μια ακόμα φορά ο λαός μας με ασήκωτα  βάρη, γιορτάζει το Πάσχα. Με όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, στο μυαλό μας έρχεται η εποχή της Τουρκοκρατίας, που οι ιεροκήρυκες μιλούσαν αλληγορικά για τη «σταύρωση» και την «ανάσταση» του Γένους. Πολλά πασχαλινά ελληνικά έθιμα διασώζουν μέχρι σήμερα τέτοια μηνύματα.  Εμείς ξεκινούμε ένα μικρό «οδοιπορικό» σ’ ένα πλουσιότατο  τοπίο με μια σπάνια πνευματική ανθοφορία, που εκπέμπεται από την εκκλησιαστική Λατρεία και τις εορτές αυτής της πανέμορφης περιόδου. Φέτος, το Πάσχα συνέπεσε με την Πρωτομαγιά, μέρα πολύ σπουδαία για τους αγώνες των εργαζομένων, αλλά και για τα πλούσια  λαογραφικά της στοιχεία . Άλλωστε, ολόκληρος ο Μάης φέρνει πολλά «μαγικά»: πανάρχαιες δεισιδαιμονίες, προλήψεις, δοξασίες, που έχουν περάσει και στην καθημερινή ζωή πολλών, υποτίθεται, πιστών χριστιανών! Αλλά, θα ξέφευγε από το σκοπό αυτού του άρθρου έστω και η απλή αναφορά τους. [audiotube id=”AAY2WJM6srs”]Τις ομορφιές της Ανοίξεως, που από την αρχαιότητα έχουν συνδεθεί με πολλούς συμβολισμούς, ας τις δούμε όπως ο Άγιος Μακάριος Αιγύπτου, ως υποδείγματα και εικόνες των σωζομένων και δοξασμένων δια της αναστάσεως των νεκρών, που οι χριστιανοί προσδοκούμε. Και, πράγματι, προσφέρεται για βαθύτερους υπαρξιακούς στοχασμούς η περίοδος που άρχισε από την Κυριακή και είναι γνωστή στην εκκλησιαστική γλώσσα ως «Αναστάσιμο Τριώδιο», ή «Τριώδιο των ρόδων». Για την Εκκλησία μας, ολόκληρη η Διακαινήσιμος Εβδομάδα  θεωρείται και πανηγυρίζεται ως μία πασχάλια ημέρα. Αυτές οι λατρευτικές εμπειρίες, με τη διαδοχική εναλλαγή όλων των ήχων και πολλών ευαγγελικών περικοπών, έχει αποκρυσταλλωθεί και στη σοφία του λαού μας, όπως δείχνουν έθιμα και αποφθέγματα, σαν και τούτο: «τρεις (μέρες γιορτινές) τα Γέννα, τρεις τα Φώτα, κι έξε την Ανάσταση». Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ημερών  αυτών, εκτός από τη «χαλάρωση» στις εργασίες των αγροτικών κοινωνιών, είναι οι απλές, κατανυκτικές λειτουργίες στους περιφερειακούς ναούς και στα γραφικά ξωκλήσια, με τις αναστάσιμες λιτανείες και δεήσεις, τα τραγούδια, τους χορούς και τα τοπικά νεκρικά έθιμα, τις ωραίες παραδόσεις. Ανάμεσα στις Εορτές, ξεχωρίζουν: του Αγίου Γεωργίου, από τους πιο λαοφιλείς, που σηματοδοτεί το πέρασμα προς το καλοκαίρι και το ανέβασμα των κοπαδιών στα πιο ψηλά. Του Αγίου Αθανασίου και του Ευαγγελιστή Μάρκου, των νεοφανών Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, Ειρήνης της Μεγαλομάρτυρος και της Ζωοδόχου Πηγής. Τούτη η τελευταία καθιερώθηκε με τα εγκαίνια του Ναού της Θεοτόκου στο Μπαλουκλί, το ιστορικό προσκύνημα στην Κωνσταντινούπολη: σπουδαίο λατρευτικό κέντρο, με  πάμπολλα ιστορικά γεγονότα,  περιπέτειες, θαύματα,  θρύλους,  παραδόσεις. Τη σπουδαιότητα της Εορτής αποδίδουν οι ωραιότατοι ύμνοι της, όπως ο εξής: «Χαίροις ἡ ζωοδόχος Πηγή, ἡ ἀενάως ἀναβλύζουσα χάριτας, ἡ βρύσις τῶν ἰαμάτων ἡ πᾶσαν νόσων ἰσχύν, ἀσθενῆ καὶ φαύλην ἀπελέγχουσα, τυφλῶν ἡ ἀνάβλεψις, καὶ λεπρῶν θεία κάθαρσις, ἡ πηγάζουσα, νοσημάτων πᾶν φάρμακον, ἅπασι τοῖς προστρέχουσι, πιστῶς τῷ τεμένει σου, μέγα κοινὸν ἰατρεῖον ἄμισθον ὄντως καὶ ἕτοιμον, Χριστοῦ Μῆτερ Λόγου, τοῦ πηγάζοντος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος». [audiotube id=”oI5bv6hNlcg”]Η ευλογημένη Εβδομάδα κλείνει με την Κυριακή του Θωμά, γνωστή και ως Αντίπασχα, που φέτος συμπίπτει με την Εορτή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και θεωρείται τύπος της Όγδοης Ημέρας του μέλλοντος, ατελεύτητου αιώνος! Η «καλή απιστία» του Θωμά, μας δίνει την ευκαιρία να στοχαστούμε στα θέματα της Πίστεως, που είναι «ανοιχτά» για όλους. Να αναρωτηθούμε αν ο Θεός θέλει άβουλα όντα, ή, αντιθέτως, υπεύθυνους ανθρώπους, προικισμένους με τα έξοχα χαρίσματα του αυτεξουσίου, της αγάπης, της δημιουργικότητας, της  κοινωνίας. Αν είναι σύμφωνες με την Ορθόδοξη Παράδοση ιδέες περί «ιδιωτικής» πίστεως, που οι φορείς της Παγκοσμιοποιήσεως προωθούν και θέλουν να μας επιβάλουν. Η απάντηση σ’ αυτά τα σπουδαιότατα ζητήματα νομίζω πως έρχεται από μια «ψηλάφηση» της Ελληνορθόδοξης Παραδόσεως, των Εορτών και του εκκλησιαστικού τρόπου ζωής. Για σαράντα μέρες ο Ιησούς εμφανιζόταν στους μαθητές Του, ώσπου ανελήφθη στους Ουρανούς. Ο πραγματικός χριστιανός δεν επαναπαύεται. Βρίσκεται διαρκώς «καθ’ οδόν», ακοίμητος «ταξιδιώτης», αναζητητής της πνευματικής ζωής, αλλά και «συνοδοιπόρος» του Κυρίου. Μακάρι κι εμείς να μοιάσουμε στο Λουκά και στον Κλεόπα, που η καρδιά τους «καιγόταν», καθώς πορεύονταν προς τους Εμμαούς και ανυποψίαστοι μιλούσαν μαζί Του. Κι Εκείνος, όπως τους είχε υποσχεθεί, αποκαλύπτεται  αναστημένος και δοξαζόμενος στην Εκκλησία Του, στους αιώνες των αιώνων!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Τα γεγονότα της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού,  είναι αυτά τα δύο μοναδικά γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία που γίνονται η αιτία να αλλάξει ο άνθρωπος πορεία. Να ξαναγίνει ανθρώπινος και να δει τον εαυτό του μέσα από τον Κενό Τάφο του Χριστού. Εκεί όπου όλες οι απορίες, όλα τα ερωτήματα θα λάβουν απάντηση. Εκεί, μέσα στον Κενό Τάφο η ανθρώπινη οντότητα ξαναγεννιέται, αποκτά καινούργια σάρκα, αγιασμένη κι αναστάσιμη αυτή τη φορά. Μα για να ενδυθεί την καινούργια σάρκα θα πρέπει να έχει θανατώσει την παλαιά του. Ο Σταυρός του Χριστού μας δείχνει το δρόμο. Γιατί ο θάνατος του Χριστού φανερώνει, ταυτόχρονα, την Ανάστασή Του. Και αν δεν δούμε το γεγονός του θανάτου μέσα από αυτή την αναστάσιμη προοπτική, τότε η ζωή μας θα περιφέρεται από δυστυχία σε δυστυχία. Ο θάνατος του Χριστού εκμηδενίζει τον θάνατο του ανθρώπου. Πλέον δεν είναι ένα μοναδικό και αξεπέραστο γεγονός στην ιστορία του. Πλέον ο θάνατος γίνεται μία άνω τελεία στη ζωή και στην πορεία του. Τη θέση του λαμβάνει η ζωή, όχι απρόσωπα και φιλοσοφικά, αλλά μέσα από ένα μοναδικό και αξεπέραστο γεγονός, αυτό της Ανάστασης του Χριστού. Γεγονότα για κάποιους ακατανόητα. Πώς γίνεται ο Θεός να πεθαίνει; Πώς συμβαίνει η Ανάσταση; Πώς ο Ιησούς νίκησε τον θάνατο, αφού και ο ίδιος πέθανε; Η ανθρώπινη νόηση αδυνατεί να κατανοήσει γεγονότα που υπερβαίνουν τη λογική. Αδυνατεί να δεχθεί καταστάσεις που είναι ξένες προς τη φύση της. Κι, όμως, η λογική δεν έχει καμία δύναμη να εξηγήσει όλα αυτά τα μυστήρια. Εδώ κυριαρχεί η εμπιστοσύνη και η σχέση του κάθε ανθρώπου με τα γεγονότα του Χριστού. Και εδώ είναι και το μεγαλείο τoυ ανθρώπου. Να καταφέρει να υπερβεί την ύπαρξή του, και να αναζητήσει τη ζωή του μέσα από ένα γεγονός θανάτου που είναι η Σταύρωση, αλλά και μέσα από ένα γεγονός ζωής που είναι η Ανάσταση. Πάνω στον Σταυρό του Κυρίου η ανθρώπινη ύπαρξη κυοφορείται. Ο Σταυρός γίνεται η μήτρα όπου ο άνθρωπος ανδρώνεται. Γίνεται ο ομφάλιος λώρος που ξαναγεννά την πνοή της ζωής στο πρόσωπο του ανθρώπου. Και ο Κενός Τάφος του Χριστού, γεννάει τον άνθρωπο στην πραγματική ζωή. Είναι ο τόπος της αναγέννησης του ανθρώπου. Από εκεί λαμβάνει τις πρώτες του ανάσες. Εκεί βυζαίνει το πρώτο του το γάλα, εκείνο που τον καθιστά ύπαρξη, οντότητα. Γιατί η Ανάσταση του Χριστού επανατοποθετεί τον άνθρωπο μέσα στην ιστορία, του φανερώνει την πορεία του, μα κυρίως το τέλος του δρόμου, που δεν είναι κάτι άλλο παρά μία συμπόρευση, μία αποδοχή, ένα μεγάλο ναι σε όλα αυτά τα μεγαλειώδη και αξεπέραστα γεγονότα του Χριστού. Το ζητούμενο, πλέον, είναι εμείς τι θέση λαμβάνουμε σε αυτά τα γεγονότα. Δεχόμαστε να γίνουμε κοινωνοί ή θα προτιμήσουμε να γίνουμε αρνητές; Θα αποδεχθούμε αυτή την πρόταση του Χριστού ή θα αρνηθούμε, ουσιαστικά, την ύπαρξή μας; Σε εμάς, πλέον, επαφίεται το αποτέλεσμα. Γιατί το γεγονός του Χριστού είναι μία αλήθεια που αποκαλύπτεται. Ένα γεγονός που καλείται ο άνθρωπος να το δεχθεί ή να το απορρίψει και ανάλογα τη στάση του, ανάλογη θα είναι και η πορεία του στο στίβο της ζωής. Δεν είναι μια αλήθεια υποκειμενική, αλλά ένα αντικειμενικό γεγονός. Ορατό από τους πάντες, κατανοητό από λίγους…

                                                                                  Ανδρέας Φαρσάρης

                                                                                            Θεολόγος

 

«Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια… Ξύπνα Λάζαρε και μην κοιμάσαι, ήρθε η μέρα σου και η χαρά σου»! Με τη δύναμη του Θεού, διαβήκαμε το μεγαλύτερο μέρος της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής, σαν να «ξεναγούμαστε» σ’ έναν ορθόδοξο ναό, μπαίνοντας από το Νάρθηκα στον Κυρίως ναό και οδεύοντας προς το Άγιο Βήμα. Πορευόμαστε προς το Άγιο Πάσχα, αίροντας τους «σταυρούς» μας: πίκρες, στεναχώριες, θλίψεις, πειρασμούς, δοκιμασίες της ζωής. Όμως, όσοι δεν προσκολλώνται υπερβολικά στα γήινα και στο «Εγώ» τους, αλλά ανοίγονται στο Φως του Ουρανού, αισθάνονται τον Κύριο να προπορεύεται στον ανηφορικό δρόμο και συγχρόνως να συμπάσχει μαζί τους, οπότε και ο «ζυγός» τους γίνεται πιο ελαφρός. Έτσι, και οι αγώνες τους αποκτούν αληθινό νόημα, βαθύτερο σκοπό. [audiotube id=”OMUNRMQLE7A”]  Η έκτη εβδομάδα της Σαρακοστής σωστά έχει πάρει το όνομα του Αγίου Λαζάρου, αφού όλες τις ημέρες της, στις εκκλησιαστικές Ακολουθίες, κυριαρχούν τα δρώμενα  στη Βηθανία:  η αρρώστια, ο θάνατος, ο θρήνος των συγγενών και τέλος η ανάσταση του φίλου του Χριστού. Κι ενώ τα Ευαγγέλια μάς πληροφορούν για όλα όσα συμβαίνουν, καθώς ο Χριστός πορεύεται με τους μαθητές Του προς το εκούσιον Πάθος, οι υμνογράφοι, με καταπληκτικά λογοτεχνικά σχήματα, μας παρακινούν να συμμετάσχουμε  στα γεγονότα, σα να συμβαίνουν σήμερα, τούτες τις στιγμές, και για μας προσωπικά. Η ανθρώπινη καρδιά παρομοιάζεται με τάφο, καθώς έχει νεκρωθεί από τα πάθη, τα σφάλματα, τις αδυναμίες μας, σαν ένας λίθος βαρύς κι ασήκωτος  απογνώσεως να την έχει σκεπάσει, χωρίς ίχνος ελπίδας και ζωής. Όμως, εμείς παρακαλούμε τον Κύριο να αναστήσει  τη νεκρωμένη μας ψυχή. Και τότε, όπως τα παιδιά, φέροντας «κλάδους αγαθοεργίας», μετάνοιας, αγάπης, θα τον υποδεχτούμε στην Ιερουσαλήμ της καρδιάς μας! «Εν τη πόλει Βηθανία, Μάρθα κλαίει και Μαρία, Λάζαρον τον αδερφό τους,  τον γλυκύ και καρδιακό τους»: Η ανάσταση του Λαζάρου έχει συγκινήσει πολλούς λαούς, και ιδιαίτερα, το δικό μας. Αμέτρητα είναι τα ήθη και τα έθιμα, τα κάλαντα, τα τραγούδια, οι παροιμίες, οι παραδόσεις, σ’ όλες τις περιοχές του Ελληνισμού, που είναι δεμένα με αυτά τα γεγονότα. Ακόμα και σήμερα, μ’ όλες τις αρνητικές συνθήκες και τον «πόλεμο» που δέχεται η Ελληνορθόδοξη Παράδοση, από τη λαίλαπα της Παγκοσμιοποίησης, πολλά στοιχεία της αναβιώνουν, πολύ αγαπητά, όχι μόνο στα παιδιά, που τα αναπαράγουν στα σχολεία, ή  και σε κάποιες γειτονιές, αλλά και στους μεγάλους, που κάνουν φιλότιμες προσπάθειες για τη διατήρησή τους. Ειδικά στους λαϊκούς θρήνους και τα Κάλαντα του Λαζάρου, μπορούμε να εντοπίσουμε μεγάλα υπαρξιακά, διαχρονικά ερωτήματα, για το θάνατο, την αιώνια ζωή, την κατάσταση των νεκρών κ. κ. π. Πέρα από τα ανθρώπινα συναισθήματα και τις κοσμικές αντιλήψεις, οφείλομε να δούμε τη νέα προοπτική που ανοίγεται με την παρουσία και τη φιλάνθρωπη δράση του Χριστού. Να προσέξουμε ιδιαιτέρως ότι, ως άνθρωπος, συγκινήθηκε κι έκλαψε για τον αγαπημένο φίλο Του. Όμως, ως Θεός, τον ανασταίνει, όχι μόνο για να χαρούν οι αδελφές και οι συγγενείς τους, αλλά και για να αποδείξει ότι Εκείνος, όπως είπε, είναι «η Ανάστασις και η Ζωή». Συγχρόνως, δίνει το μήνυμα της αναστάσεως όλων των ανθρώπων κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Η χαρά που ανέβλυσε από τον τάφο του Λαζάρου, πολύ γρήγορα διαχύθηκε σ’ όλη την περιοχή. Κι ενώ πυροδότησε το μίσος τη Ιουδαϊκής ηγεσίας κατά του Χριστού, ενέπνευσε τον ενθουσιασμό στο πλήθος, που βγήκε να τον υποδεχτεί πανηγυρικά κατά την είσοδό Του στην Αγία Πόλη. Είναι γνωστές οι διηγήσεις των ευαγγελίων. Εκπληκτικές οι περιγραφές των εκκλησιαστικών ύμνων. Μεγάλη η λαμπρότητα της Εορτής, που, όπως κι οι υπόλοιπες, έχει επηρεάσει βαθύτατα τις συνήθειες του λαού μας, από το γενικό εκκλησιασμό και τα βάγια, μέχρι το γεύμα της ημέρας: «Βάγια, Βάγια των βαγιών, τρώνε ψάρι και κολιό, κι ως την άλλη Κυριακή, με το κόκκινο αυγό ! Από το βράδυ της ερχόμενης της Κυριακής, το σκηνικό στους ναούς αλλάζει ριζικά. Στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα θα βιώσουμε το μεγαλείο της Λατρείας μας, με τα Άχραντα Πάθη του Κυρίου. Δυστυχώς, όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας βιώνουν τραγικές καταστάσεις, βάσανα πολλά, πόνο βαρύ. Για μια ακόμα φορά, ο λαός μας ανεβαίνει το δικό του Γολγοθά. Μακάρι να μας ενδυναμώνει  Εκείνος που σταυρώθηκε κι αναστήθηκε, για να μας χαρίσει τη θέωση, την αναστάσιμη ελπίδα, τη Ζωή. Τελειώνουμε, με το Απολυτίκιο, που συνοψίζει το βαθύτερο νόημα της αναστάσεως του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαΐων: «Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου».

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

   

Πρωτ. Γεωργίου Μαρνέλλου, Δρα Θεολογίας, διευθυντή-σχολάρχου του Ινστιτούτου Ελληνικής, Ρωσικής Γλώσσας, Ορθοδόξου Θεολογίας και Πολιτισμού.   «ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣ ΟΥΡΑΝΟΘΕΝ ΕΠΕΜΦΘΗ ΕΙΠΕΙΝ ΤΗ ΘΕΟΤΟΚΩ…» «ΤΟ ΧΑΙΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕΤΑ ΣΟΥ»   Με αυτή την ιστορική μαρτυρία αρχίζει η Α΄ στάση των Χαιρετισμών της Παναγίας. Μετά την επίκληση της χάρης της Παναγίας, της Υπεραγίας Θεοτόκου, για να δεχτεί την προσφορά των ύμνων και να μας λυτρώσει από την «ενεστώσα» ανάγκη και από κάθε συμφορά, ο ιερεύς επισφραγίζει το θεομητορικό υμνολόγημα και πάλιν, με την ίδια μαρτυρία της ενσαρκώσεως του Θεού και Λόγου: «Ω πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα των πάντων Αγίων Αγιώτατον Λόγον… τους σοι βοώντας Αλληλούια», «Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη ειπείν τη Θεοτόκω το, Χαίρε… Χαίρε, δι΄ ής νεουργείται η κτίσις. Χαίρε, δι΄ής βρεφουργείται ο Κτίστης ».   ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ: 1. ΔΙΑΣΑΦΗΣΗ ΛΕΞΕΩΝ, ΦΡΑΣΕΩΝ (με βάση το Λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη) ΧΑΙΡΩ= Χαίρε, χαίρετε, ως επίσημη προσφώνηση χαιρετισμού. «Χαίρετε και αγαλλιάσθε», ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. 5,12) Όμόρριζα χαρ-ά, χάρις, χάρ-μα… ΧΑΡΑ = συναίσθημα ή κατάσταση μεγάλης ευχαρίστησης και ικανοποίησης. Φράση χαρά μου! ως προσφώνηση αγάπης ή οικειότητας. Η εικόνα της Ευαγγελίστριας ονομάζεται εικόνα της χαράς! ΧΑΡΟΠΟΙΟΣ Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ, προξενεί χαρά, κάνει την Μαριάμ χαρούμενη ενώ αντίθετα ο δαίμονας Δαίμων και ο Χάρος (ο θάνατος, ο μαυροφορεμένος, κουκουλοφόρος καβαλάρης, που παίρνει τις ψυχές) δεν χαροποιούν τον άνθρωπο, τον λυπούν, τον θλίβουν, τον στενοχωρούν. ΚΕ-ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ Η χάρη= 1. Η κομψότητα και λεπτότητα, το να γίνεται κάτι με ωραίο και ευχάριστο τρόπο. π.χ. Περπατούσε με χάρη, χαμογελούσε με χάρη 2. Η κομψή ομορφιά 3. Κάθε ξεχωριστό προτέρημα, χάρισμα. Άνθρωπος με πολλές χάρες.

4. Εκκλ. Η εκδήλωση της ελεύθερης και ανιδιοτελούς αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο για τη σωτηρία του, στην οποία μετέχουν οι άγιοι, και όσοι πιστοί αγωνίζονται για την πνευματική τους τελείωση.

ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΟΣ = αυτός που έχει χάρη, κομψότητα //άχαρος  

2. Η ΣΚΟΠΟΘΕΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΟΜΙΛΙΑΣ»: ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑΜ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ: «ΓΛΩΣΣΑΝ ΗΝ ΟΥΚ ΕΓΝΩΜΕΝ».

Αν και λάλησε και λαλεί, ήχησε και ηχεί ακατάπαυστα, στα ώτα μας ο λόγος του Θεού, τα «άρρητα ρήματα», τα «Λόγια», το ιερόν ευαγγέλιον, πρόκειται για μια γλώσσα ουράνια, την οποία εύκολα και χωρίς προσπάθεια πνευματική δεν μπορούμε οι χριστιανοί που ζούμε στην εκκοσμίκευση των κοινωνιών της Δύσης, να ερμηνεύσομε και να κατανοήσομε. Για να υπάρξει κάποια προσέγγιση στα ουράνια και «άρρητα» ακούσματα απαιτούνται πνευματικές προϋποθέσεις, πάνω από όλα, αυτό που είπα, στους Αγίους Αναργύρους της πόλεως μας, καλωσορίζοντας τον Σεβασμ. Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κ. Ειρηναίον: «ΣΥΓΧΟΡΔΙΑ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ ΚΑΙ ΕΚΛΕΠΤΥΝΣΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ». ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ, ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΣΥΧΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα στην υλιστική και καταναλωτική εποχή μας. Η απουσία αίσθησης της παρουσίας του Θεού και των Αγίων στον κόσμο και στη ζωή της Εκκλησίας, η μη κατανόηση της ορθόδοξης ευχαριστιακής εκκλησιολογίας και της πνευματικότητας που απορρέει από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και όχι από την όποια δική μας ασκητική προσπάθεια και «υπομονή» στην μακρά σε έκταση υμνολογία. Διότι «Ύμνος άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων τω πλήθει των πολλών οικτιρμών σου. ισαρίθμους γαρ τη ψάμμω ωδάς αν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεύ Άγιε, ουδέν τελούμεν άξιον, ών δέδωκας ημίν…». Η παρουσία του Χριστού, ευσεβείς χριστιανοί, έρχεται αθόρυβα, αβίαστα και απρόσμενα, «ως αύρα λεπτή», μας χαϊδεύει το πρόσωπο, μας θωπεύει το νου και την καρδιά, εναρμονίζει τον εσωτερικό μας κόσμο, τον ομορφαίνει, αποδυναμώνει και εκτοπίζει την δική μας την εξουσία, την υπεροψία, την πολυπραγμοσύνη και την όποια καύχηση μας δια τις πολλές μας τις αρετές, τις πολλές μας νηστείες, τις ολονύχτιες προσευχές και τις μεγάλες μετάνοιες.   Α΄ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΝ ΧΡΟΝΩ, ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ.   ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΘΕΤΙΚΕΣ: ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΕΣΜΙΞΑΝ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΓΗ. Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο ΑΙΣΘΗΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ. Ο ΘΕΟΣ,Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΗ. Η ΠΙΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ. Η ΥΛΗ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ. ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ. Ο ΝΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ. Ο ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ, ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΜΕ ΤΟΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ. ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ: «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ ΗΓΓΙΚΕΝ ΓΑΡ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟ ΝΑΖΑΡΕΤ με το «Μετανοείτε. Ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 4,17). «Περιήγεν όλην την Γαλιλαίαν ο Ιησούς κηρύσσων το ευαγγέλιον της βασιλείας και θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν ασθένειαν εν τω λαώ» (4,23).   Είναι πολύ συμβολική η εικόνα που ακολούθησε του κηρύγματος του ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ: «Και προσήνεγκαν αυτώ πάντας τους κακώς έχοντας ποικίλαις νόσοις και βασάνοις συνεχομένους, και δαιμονιζομένους και σεληνιαζομένους και παραλυτικούς, και εθεράπευσεν αυτούς» (Ματθ., ίδιο).   Αποτέλεσμα του κηρύγματος του Ιησού, το οποίο συνοδευόταν από δεκάδες θαυμάτων ήταν, οι όχλοι να ακολουθήσουν τον Χριστόν στην πορεία του προς το όρος στο οποίο εκφώνησε την επί του Όρους Ομιλία Του (Ματθ. 5, 1-37). Στη συνέχεια στο όρος Θαβώρ, στο λόφο του Γολγοθά, στο «ανεωγμένο» μνημείο και στο «Υπερώον» της Πεντηκοστής, όπου το Πνεύμα το Άγιον εγκαινίασε το ορατό σχήμα, της εν τω κόσμω Εκκλησίας. «Και ηκολούθησαν αυτώ όχλοι πολλοί από της Γαλιλαίας και Δεκαπόλεως και Ιεροσολύμων και Ιουδαίας και πέραν του Ιορδάνου» ( Ματθ. 5,25). Και όλοι αυτοί οι όχλοι, όταν άκουσαν, τους ουράνιους λόγους, τα «άρρητα ρήματα», συμπυκνωμένους στους Μακαρισμούς, δηλαδή το «ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ», όπως η Μαριάμ στο, «ΧΑΙΡΕ, ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕΤΑ ΣΟΥ. ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΣΥ ΕΝ ΓΥΝΑΙΞΙΝ» «διεταράχθη επί τω λόγω αυτού…», έτσι και οι μαγνητισμένοι, μεταρσιωμένοι και «μεθυσμένοι» εκ πνεύματος Αγίου, πεζοπόροι της Γαλιλαίας, εξεπλάγησαν σφόδρα, προγευόμενοι της βασιλείας του Θεού. «Και εγένετο ότε συνετέλεσεν ο Ιησούς τους λόγους τούτους, εξεπλήσσοντο οι όχλοι επί τη διδαχή αυτού» (Ματθ., 7,28).   Ποιό ήταν, το περιεχόμενο των ουρανίων αυτών μηνυμάτων προς τους όχλους της Γαλιλαίας, που έγινε στη συνέχεια στη ζωή της Εκκλησίας μας και το δικό μας το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ και ο δικός μας τρόπος ζωής, δηλαδή το ορθόδοξο χριστιανικό μας ήθος, το δικό μας το φρόνημα και το βίωμα;   Ακούστε το, προσεχτικά, μαθητές και μαθήτριες, νέοι και νέες της Ενορίας και του Πνευματικού Κέντρου της Ευαγγελίστριας, με σύντομα παραγγέλματα:   «Οι πτωχοί τω πνεύματι, οι πενθούντες, οι πραείς, οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, οι ελεήμονες, οι καθαροί τη καρδία, οι ειρηνοποιοί, οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, οι περιφρονημένοι και καταφρονημένοι, οι φιλαλήθεις, οι αγαπώντες τον πλησίον, ακόμα και τους εχθρούς των, οι προσευχόμενοι εν τω κρυπτώ,  με την αίσθηση της παρουσίας του Θεού και Πατρός εν μέσω αυτών, οι αγιάζοντες το πανάγιο όνομα του ουρανίου Πατέρα και πράττοντες, κατά το άγιο θέλημά του, οι συγχωρούντες τα παραπτώματα των άλλων, οι θησαυρίζοντες θησαυρούς εν ουρανώ, οι εργαζόμενοι δια τον Θεόν και όχι οι υπηρέτες του διαβόλου, οι μη κατακρίνοντες τον συνάνθρωπο τους…».  Επίσης, οι κλείνοντες την πόρτα τους και την ψυχή τους, στους προβατόσχημους λύκους που κάθε τόσο και στην πόλη μας και στις διάφορες ανά την ορθόδοξη Ελλάδα, φιλήσυχες παραδοσιακές κοινωνίες, ξενόφερτες και ύποπτης προέλευσης οργανώσεις, τις αυτοαποκαλούμενες, φιλανθρωπικές, τις τάχα τε και ελεήμονες, μας κτυπούν μεθοδικά, πειθαναγκαστικά ή εκβιαστικά για να μας προσηλυτίσουν στο ψέμα, στην πλάνη, στην αίρεση και στις σκοπιμότητες ξένων συμφερόντων. Τέλος, «οι ποιούντες το θέλημα του ουρανίου πατρός», «οι φρόνιμοι άνδρες που έχουν οικοδομήσει την «κατ΄οίκον εκκλησίαν» επί την πέτρα της πίστεως και όχι πάνω στην άμμο», όλοι αυτοί, που έχουν συνέπεια λόγων και έργων, θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού, αυτοί θα ζήσουν αιώνια στην χαρά και τη δόξα της Βασιλείας του Θεού.   ΠΡΟΤΡΟΠΗ: ΑΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΩΔΕΙΣ ΛΟΓΟΥΣ, ΜΕ ΘΕΜΑ:  

1. ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΗ ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΝΑΖΑΡΕΤ, ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ «ΧΑΙΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ» ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΪΚΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ.
2.  ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ «ΧΑΙΡΕ» ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ (προς τους ένδεκα Ιω. 20, 19-23, τον Απόστολο Θωμάν 20, 24-29), ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΤΗ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ: «Μαρία… λέγει αυτή ο Ιησούς. Μη μου άπτου» (Ιω.20, 15-16).
3. ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ «ΕΣΚΗΝΩΣΕΝ ΕΝ ΗΜΙΝ», ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.
4. ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΤΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΑΚΤΙΣΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΜΕ ΤΟ ΑΫΛΟ, ΤΟΥ ΦΘΑΡΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ, ΤΟΥ ΘΝΗΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ, ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΑΙΡΟΥ ΜΕ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ, ΤΟΥ ΝΟΕΡΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΟΞΑΣΜΕΝΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

  Με αισθήματα ιερού δέους και ευγνωμοσύνης, ας αναφωνήσομε αυτή την ιερή στιγμή της Δ΄ στάσης των Χαιρετισμών στον περίλαμπρο ναό της Ευαγγελίστριας της πόλεως του Αγίου Νικολάου Λασιθίου, στον οποίο αξιωθήκαμε να δούμε παλαιότερα, ως υψηλό επισκέπτη, ιερουργούντα τον Μητροπολίτη Σαμάρας και Συζράν κ. Σέργιον: «ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣ ΟΥΡΑΝΟΘΕΝ ΕΠΕΜΦΘΗ ΕΙΠΕΙΝ ΤΗ ΘΕΟΤΟΚΩ ΤΟ ΧΑΙΡΕ…» και το «ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΥ»-ΕΠΑΝΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΥ ΓΗ, ΧΑΡΑΝ ΜΕΓΑΛΗΝ-ΑΙΝΕΙΤΕ ΟΥΡΑΝΟΙ ΘΕΟΥ ΤΗΝ ΔΟΞΑΝ». Ας βιώσομε αυτή τη θεανδρική πραγματικότητα, την εγκατάσταση της Βασιλείας του Θεού μέσα στον κόσμο, τον σύνδεσμο ουρανού και γης, το περιεχόμενο και το μήνυμα του Επανευαγγελισμού «εις πάντα τα έθνη», με τα παρακάτω σοφά λόγια του Αγίου Υμνογράφου: «Ως δώρα προεόρτια, προσφέρομεν σοι Πάναγνε, φιλοπτωχείας τον πλούτον, αγνείαν και σωφροσύνην, ύμνους ευχάς και δάκρυα, νηστείαν και ταπείνωσιν, εφ΄οίς συμπράττεις Δέσποινα, και άπαντας εποπτεύεις, ευσπλάγχνως, ώ Θεομήτορ» (Εξαποστειλάριον ΚΔ ΄Μαρτίου).   ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ   Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, αγαπημένοι μας Ορθόδοξοι φοιτητές και φοιτήτριες, καθηγητές και καθηγήτριες που διακονείτε το Ιερόν Ευαγγέλιον και την ιερουργία της θείας Ευχαριστίας, στην οποία σμίγουν ο ουρανός και σύμπασα η γη, από τα μαρτυρικά Βαλκάνια μέχρι τη μακρινή, παγωμένη και κατηχούμενη Σιβηρία, Όσα αναλύθηκαν μέχρι τώρα, σε ένα γεγονός κατατείνουν:

1. Στο μυστήριο της δημιουργίας του κόσμου, ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Τριαδικόν Θεόν «καλώς λίαν».
2. Στην άπειρη αγάπη και πρόνοια του Θεού, ο οποίος δημιούργησε τον κόσμο, τον «μεγαλόκοσμο» άνθρωπο και τον παράδεισο.
3. Στην κτιστή και άκτιστη δημιουργία, του ορατού και αοράτου κόσμου, στη δημιουργία της Εκκλησίας, προ πάντων των αιώνων και στη συμφιλίωση και επανασύνδεση του Ανθρώπου με τον Θεόν, όπως αυτή εκφράζεται στο σεπτό πρόσωπο της Πλατυτέρας των Ουρανών στην κόγχη των βυζαντινών Εκκλησιών και στο μυστήριο της θείας λειτουργίας.

  Μέσα από το μυστήριο της συνάντησης του Αρχαγγέλου Γαβριήλ και της Μαριάμ, της Θεομήτορος, ξετυλίγεται όλο το νήμα που συνδέει τη γη με τον ουρανό. Καταργείται το μεσότοιχο, το καταπέτασμα, το διαχωριστικό κάλυμμα, που χωρίζει τον ουρανό από τη γη, καταργείται ο χώρος και ο χρόνος της Ιστορίας, το «εδώ» και το «επέκεινα», το παρελθόν και τα έσχατα και γίνονται ένα διαρκές παρόν. Το παρόν της σωτηρίας, κατά το «ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού ημέρα σωτηρίας». Ο χώρος και ο κόσμος ολόκληρος γίνεται μια απέραντη Εκκλησία, ο άνθρωπος με το βάπτισμα του, γίνεται «ναός του Αγίου Πνεύματος» (συνεπώς δεν επιτρέπεται το μυρωμένο σώμα του να δοθεί στην πυρά και στον αφανισμό) και εισοδεύει από την ώρα εκείνη, την ύπαρξη του στην «Γαλιλαία των Εθνών», και δια μέσου αυτής, με μαρτυρικό τρόπο, δάκρυα και πόνο, στη ζωή της Εκκλησίας, στον παράδεισο, στη Βασιλεία του Θεού. Ο χρόνος (ο αριθμητικός, ο ποσοτικός, εκείνος των άστρων) γίνεται «διάρκεια», ψυχολογικός, υπαρξιακός, άρα ποιοτικός. Από βέβηλος, γίνεται αγιασμένος,  από χρόνος της ιστορίας, χρόνος ιερός. Χρόνος της σωτηρίας. Αυτό το πέρασμα καταδεικνύεται και με το, «Τας θύρας, τας θύρας, εν σοφία πρόσχωμεν» (έγραφε ο αείμνηστος καθηγητής μου Παύλος Ευδοκίμωφ, ότι τότε, «κλείνονται οι θύρες της κοσμικής ιστορίας και ανοίγονται διάπλατα, οι πύλες της Βασιλείας»).   Με τη θεία λειτουργία, καταργείται, όπως είπαμε, το μεσότοιχο του φραγμού, ανάμεσα στο ουράνιο και το επίγειο, το κοσμικό και το ιερό, τα οποία από τότε, που «εφάνη ο Θεός στους ανθρώπους» , μέχρι σήμερα και στο διηνεκές, θα συνυπάρχουν ΘΕΟΣ, ΚΟΣΜΟΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ύλη και πνεύμα, ουρανός και γη, κτιστή και άκτιστη δημιουργία, κτιστό και άκτιστο φως, άνθρωποι και Άγιοι, στη «Βασιλεία του Αγίου Πνεύματος» (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης), «ασυγχύτως, αχωρίστως αδιαιρέτως» και ας μην το καταλαβαίνομε, ας μην το βιώνομε αυτό, όλοι οι χριστιανοί. Αντικειμενικά. οι δυο πραγματικότητες θεία και ανθρώπινη, υφίστανται, το γεγονός της θεανδρικής συνεργασίας, μας το ερμηνεύουν ο όρος «ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ», τα μυστήρια της Εκκλησίας και οι Άγιοι με την συνεχή παρουσία και τα θαύματά τους.   «ΑΡΡΗΤΑ ΡΗΜΑΤΑ», «ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ» ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΑ ΣΥΝΕΠΩΣ, ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΚΛΑΙ ΤΑ ΙΕΡΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ.   ΑΝΑΓΚΗ ΛΟΙΠΟΝ, ΓΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΟΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΚΟΗΣ «Άρρητα ρήματα», «ουράνια μηνύματα» ακατάπαυστα ακούγονται! Ο Χριστός «υπάγει και έρχεται», όλα συνυπάρχουν αρμονικά σε μια πνευματική «συγχορδία». Χρειαζόμαστε επειγόντως, καλλιέργεια της αίσθησης της θεϊκής παρουσίας. «Να αποκτήσομε» αγαπητοί μου, «εδώ και τώρα», χωρίς καμιά άλλη αναβολή, την αίσθηση της παρουσίας του Θεού και των Αγίων, εν μέσω ημών». Αυτό λείπει σήμερα, ακόμα και από τους ανθρώπους της Εκκλησίας, ίσως και εξαιτίας της έλλειψης σοβαρής και επαρκούς κατηχήσεως, χριστοκεντρικών επιστημονικών συνεδρίων και γνησίων πνευματικών και λειτουργικών συνάξεων, αυθεντικού ορθόδοξου ήθους και εκκλησιαστικού φρονήματος. Οι περισσότεροι από εμάς, τους βαπτισμένους ορθόδοξους χριστιανούς, για διάφορους λόγους, «εκουσίως ή ακουσίως, εν γνώσει ή εν αγνοία», έχομε μείνει στο στάδιο των δοκίμων μοναχών, ως «μοναχοί αμόναχοι», όπως υπέγραφε ο γραμματεύς του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ο Ιερομόναχος Κύριλλος Καστανοφύλλης. Προσκλαίοντες στον «πρόναο» έξωθεν του «ναού του Αγίου Πνεύματος», δηλαδή, έξωθεν του υποκειμένου, του εαυτού μας, ως οι κατηχούμενοι ή οι φωτιζόμενοι της αρχαίας Εκκλησίας που ανέμεναν με κατάνυξη και δάκρυα, την κατήχηση των αληθειών της πίστεως, τον ευαγγελισμό, το βάπτισμα και το χρίσμα. Η περίοδος της Αγίας Τεσσαρακοστής εξάλλου, είναι περίοδος για επιστροφή στις ρίζες του βαπτίσματος και «μυρώματος» με έλαιο και χάρη, όλων των μελών του σώματός μας, ψυχής και σώματος. Προϋπόθεση για αλλαγή πλεύσης, είναι να κάνομε πραγματικότητα το ρήμα «μύρομαι», που σημαίνει χύνω δάκρυα, εκδηλώνω τη θλίψη μου με δάκρυα, κλαίω, θρηνώ και οδύρομαι. Σε ό,τι αφορά εμάς τους ιερείς, που συνήθως, διαχωρίζομε τους εαυτούς μας από τους λαϊκούς, πολλάκις αποσυνδεόμαστε δια λόγων και πράξεων από το πλήρωμα της ιερωσύνης του Χριστού, του «μόνου ιερέως εις τον αιώνα…». Καλούμαστε να συνδεθούμε και πάλιν, με τον ιερουργούντα Κύριον και να συνειδητοποιήσομε ότι είμαστε Εκείνου «συνιερουργοί», υπηρέτες και διάκονοι (Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος).   «ΓΛΩΣΣΑΝ ΗΝ ΟΥΚ ΕΓΝΩΜΕΝ…». Την ουράνια γλώσσα, μέσα στην οποία κωδικοποιούνται τα ουράνια μηνύματα, μας καλεί η Παναγία Μητέρα του Θεού και των ανθρώπων, να αγωνισθούμε με άκρα ταπείνωση και υπακοή στο θέλημα του Πατρός, να την αποκτήσομε τάχιστα. Τον τρόπο και τη μέθοδο την κατέχει η Εκκλησία. Αυτό είναι το ζητούμενο σήμερα για την «Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν» και το χριστεπώνυμο πλήρωμα: κλήρο και λαό του Θεού. «Τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν» κάτω από το Ιερό Ευαγγέλιον του Ιησού Χριστού και καταντικρύ του ιερού θυσιαστηρίου.   Με άλλα λόγια, χρειάζεται επειγόντως, επιστροφή στο αποστολικό και αγιοπατερικό και λειτουργικό ήθος, στους λόγους και τους τρόπους, στο φρόνημα των Νεομαρτύρων, επιστροφή στην ταπείνωση, στη μετάνοια, στην πτωχεία, την απλότητα και λιτότητα, στην ελευθερία και στην εκούσια υπακοή… Αυτό σημαίνει απλά: παραδίδομαι άνευ όρων, θυσιάζοντας το δικό μου το θέλημα στο γράμμα και το πνεύμα των ιερών ακολουθιών και των κανόνων του Τριωδίου της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.   Στην περίοδο αυτή της μετάνοιας, ιδιαίτερα στην Ελλάδα της κρίσης, και της μεγάλης ανεργίας, παρέχεται ο χρόνος και η δυνατότητα για να αναζητήσομε με τη βοήθεια ενός έμπειρου πνευματικού πατρός και διδασκάλου να βρούμε τις απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματά μας ή καλύτερα, την μια και αληθινή απάντηση: ότι δηλαδή, «ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός» (Μέγας Αθανάσιος).   «ΓΛΩΣΣΑΝ ΗΝ ΟΥΚ ΕΓΝΩΜΕΝ…» Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Αυτή τη γλώσσα την οποία ως άνθρωπος δεν γνώριζε η Μαριάμ «ήκουσε» εκ του στόματος του Αγγέλου και αμέσως, αφού κατανόησε το μυστήριο της οικονομίας, έσπευσε να απαντήσει με άκρα ταπείνωση και υπακοή: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι, κατά το ρήμα σου».   «ΓΛΩΣΣΑΝ ΗΝ ΟΥΚ ΕΓΝΩ, ΗΚΟΥΣΕΝ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ. ΕΛΑΛΕΙ ΓΑΡ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗΝ Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ, ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ…» (Δοξαστικό αίνων 24 Μαρτίου). Και εμείς, οι ορθόδοξοι χριστιανοί, ευλαβώς ποιούντες, εύχομαι ολόψυχα, με τις ευχές του Αγίου Επισκόπου μας, Μητροπολίτου κ. Γερασίμου και των αγαπημένων, εν Χριστώ Αδελφών και Πατέρων του ναού της Ευαγγελίστριας, να κάμομε από τώρα, έργο ζωής, τρόπο ζωής, συνήθεια και συνεπώς βίωμα μας, ώστε με την εκούσια υπακοή στο θέλημα του Θεού και τη συχνή συμμετοχή μας στη θεία κοινωνία, να κάμομε την υπέρβαση μας από την «παραμόρφωση» στην «μεταμόρφωση» και στην πρόγευση των αγαθών της Βασιλείας του Θεού.