ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  «Η εσωτερική καθαρότητα του αληθινού ανθρώπου, ομορφαίνει και το εξωτερικό του ανθρώπου».   Έξυπνος, είναι ο εξαγνισμένος άνθρωπος, ο καθαρισμένος από τα πάθη. Αν ο άνθρωπος δεν αξιοποιήσει την εξυπνάδα του για το καλό, την χρησιμοποιεί ο διάβολος για το κακό. Παλιά οι άνθρωποι είχαν, την απλότητα, και τον καλό λογισμό. Σήμερα οι άνθρωποι, τα βλέπουν όλα με πονηριά, γιατί τα μετρούν όλα με το μυαλό. Η γνώση όμως, δίχως θείο φωτισμό είναι καταστροφή. Όσο αξίζει η γνώση του εαυτού μας, δεν αξίζουν όλου του κόσμου οι γνώσεις. Αλλά δυστυχώς όλο το κακό ξεκινάει από το μυαλό, όταν αυτό γυρίζει μόνο γύρο από την επιστήμη, και είναι τελείως απομακρυσμένο από τον θεό. Αυτό ακριβώς είναι το παράξενο στην πνευματική ζωή, το οποίο η λογική  όσων διανοούμενων έχουν μέσα τους τον εαυτό τους, και όχι τον θεό, δεν το συλλαμβάνει, γιατί έχει την στείρα κοσμική γνώση, με την κοσμική πνευματική αρρώστια, και λείπει το Άγιο πνεύμα. Το Άγιο πνεύμα ,δεν κατεβαίνει με μηχανές. Ο λόγος του μυαλού αλλοίωση, δεν κάνει στις ψυχές, γιατί είναι σάρκα. Ο λόγος του θεού, που γεννιέται από το άγιο πνεύμα ,έχει τη θεία ενέργεια και αλλοιώνει τις ψυχές. Το άγιο πνεύμα κατεβαίνει μόνο του, όταν βρει τις πνευματικές προϋποθέσεις στον άνθρωπο. Η γνώση και η μόρφωση, είναι καλά πράγματα, αλλά εάν δεν είναι αγιασμένα, είναι πράγματα χαμένα. Η φυσική γνώση βοηθάει να αποκτήσουμε την πνευματική γνώση. Για όλα αυτά, όλη η βάση είναι η καλλιέργεια του εαυτού μας, η εσωτερική καλλιέργεια. Η εξωτερική μόρφωση τις περισσότερες φορές βλάπτει ,γιατί αναπτύσσει στον άνθρωπο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Για αυτό η γνώση, θα πρέπει να συμβαδίζει με την πράξη και το φόβο του θεού ,για να υπάρχει ισορροπία. Πρέπει το μυαλό μας να το δουλεύουμε σωστά. Το μυαλό το έδωσε ο θεός στον άνθρωπο, για να βρει τον δημιουργό του. Ο ταπεινός άνθρωπος συνήθως είναι πολυμαθείς, ενώ ο εγωιστής επειδή δεν ρωτά να μάθει ,δεν έχει γνώσεις. Το μυαλό του ο άνθρωπος, πρέπει να το δουλεύει σωστά. Να το δουλεύει, στο μεγαλείο του θεού για να βρει το θεό.  Όχι να κάνει το μυαλό του θεού. Όσοι έχουν μυαλό πρέπει να είναι προχωρημένοι πνευματικά. Άλλοι χρησιμοποιούν το μυαλό τους για καλό, και εφευρίσκουν καλά πράγματα, και άλλοι για καταστροφή. Η κοσμική λογική, δεν έχει καμία θέση στην πνευματική ζωή. Γιατί τα θαύματα δεν εξηγούνται με την λογική. Απλώς τα ζεις, και τα πιστεύεις. Αλλά επειδή ο άνθρωπος, προσπαθεί με την κοσμική λογική να ερμηνεύσει τα πράγματα, κλονίστηκε η πίστη του, και γέμισε με ερωτηματικά και αμφιβολίες. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να γνωρίσει τα μυστήρια του θεού, με την εξωτερική επιστημονική θεωρία και λογική, μοιάζει με ανόητο που θέλει να δει ,τον παράδεισο με τηλεσκόπιο. Η λογική κάνει πολύ κακό, όταν κανείς προσπαθεί με αυτή να εξετάσει τα θεία, τα μυστήρια, τα θαύματα. Γιατί η λογική σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι λογική αλλά υπερηφάνεια. Για αυτό όταν ένας πνευματικός άνθρωπος, έχει να αντιμετωπίσει ένα πειρασμό, ας κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν και ότι δεν καταφέρνει, ας το αφήσει στο θεό. Αλλά ακόμα και ο μοναχός ,για να τακτοποιεί σωστά το λογισμό του και να μη κουράζεται με τη λογική, πρέπει να το τακτοποιεί με τη πνευματική λογική, και όχι με τη κοσμική λογική. Γιατί η κοσμική λογική βασανίζει τον άνθρωπο. Κουράζει το μυαλό, και αποδυναμώνει τις σωματικές δυνάμεις. Περιορίζει τη καρδιά, ενώ η πνευματική λογική τις δίνει ευρύτητα. Η κοσμική λογική αλλοιώνει το πνευματικό αισθητήριο. Όταν στη μέση μπαίνει η λογική, δεν μπορεί να καταλάβει κανείς ούτε το Ευαγγέλιο ,ούτε του Αγίους Πατέρες. Αλλοιώνετε το πνευματικό αισθητήριο, και ο άνθρωπος με τη λογική του, βγάζει άχρηστα το Ευαγγέλιο και τα Άγια Πατερικά βιβλία. Γιατί το Ευαγγέλιο και η κοσμική λογική δεν συμβιβάζονται. Στο Ευαγγέλιο είναι η αγάπη. Στη λογική είναι το συμφέρον. Η λογική για την πνευματική πρόοδο, είναι εμπόδιο. Η λογική είναι η αρρώστια των διανοουμένων. Είναι στο μεδούλι τους. Και ενώ έχουν καρδιά, η λογική τους πάει πιο μπροστά από την καρδιά τους. Τώρα, όσον αφορά τη νέα γενιά. Στη νέα γενιά έχει λείψει το πνεύμα της θυσίας. Θεωρούν κατόρθωμα, όταν καταφέρνουν να πετύχουν κάτι χωρίς κόπο. Όλοι τώρα μικροί- μεγάλοι κοιτάζουν την ευκολία τους. Ακόμα και οι πνευματικοί άνθρωποι, κοιτάζουν πώς να αγιάσουν με λιγότερο κόπο. Ενώ οι κοσμικοί, πώς να βγάλουν περισσότερα χρήματα χωρίς να δουλέψουν. Οι νέοι πώς να περνούν στις εξετάσεις τους, χωρίς να διαβάζουν, πώς να πάρουν πτυχίο, χωρίς να φύγουν από την καφετερία. Αν είναι δυνατόν, να τους πάνε το πτυχίο στην καφετερία . Έχουν μάθει να τους ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός τους. Και όσο τους βοηθάς, αυτοί τόσο πιο πολύ χουζούρι κάνουν. Οι νέοι σήμερα μοιάζουν με καινούργιες μηχανές που όμως τα λάδια τους είναι παγωμένα. Πρέπει πρώτα να ζεσταθούν τα λάδια για να πάρουν μπροστά οι μηχανές. Αλλιώς δεν γίνετε. Βλέπεις σήμερα μερικά νέα παιδιά που κουράζονται και ξεκουράζονται με τη κούραση. Κάθονται και κουράζονται και που κάθονται. Και όμως η χαρά από τη θυσία γεννιέται. Η πραγματική χαρά βγαίνει από το φιλότιμο. Το βάσανο του ανθρώπου είναι ο εγωισμός και η φιλαυτία. Σήμερα όμως οι νέοι, στρίμωγμα δεν θέλουν καθόλου. Που να θυσιαστούν μετά; Αυτό που αχρηστεύει τα παιδιά στις μέρες μας, είναι η αδιάκριτη αγάπη από τα σπίτια τους. Ενώ είναι καλά παιδιά αχρηστεύονται. Δεν σκέφτονται. Έχουν μια αναισθησία. Τα χαλούν οι γονείς. Και αυτό επειδή οι γονείς πέρασαν δύσκολα χρόνια δεν θέλουν και τα παιδία τους να περάσουν τα ίδια. Έτσι με την αδιάκριτη καλοσύνη τους οι γονείς τα αποβλακώνουν. Έτσι όμως γίνονται τελείως άχρηστοι άνθρωποι. Βαριούνται μετά που ζουν. Ύστερα τα καημένα τα παιδιά τα καταστρέφουν σήμερα με διάφορες θεωρίες. Για αυτό είναι αναστατωμένα, ζαλισμένα. Βλέπεις μερικοί καθηγητές τάχα προοδευτικοί στο σχολείο λένε π.χ. «Για να έχετε πρωτοβουλία να μη σέβεστε, και να μην υποτάσσεστε σε κανένα. Είστε νέοι και η ζωή σας ανήκει». Μετά τα παιδιά δεν υποτάσσονται, ούτε στους ίδιους τους καθηγητές ,ούτε φυσικά και στους γονείς τους. Tα υποστηρίζει και το κράτος με λάθος τρόπο. Για αυτό σήμερα βλέπεις μικρά παιδιά αγριεμένα, με τους καφέδες και τα τσιγάρα στο χέρι. Για αυτό τα μάτια τους μοιάζουν, με εκείνα του χαλασμένου ψαριού. Μάτια θολά, αλλοιωμένα. Ο άνθρωπος καθρεπτίζετε στα μάτια. Τα σημερινά παιδιά τα πιάνει φόβος, άγχος,  αβεβαιότητα,  και μετά ξεσπούν στα ναρκωτικά. Δυστυχώς ,δεν ξέρουν τίποτα από την ορθοδοξία. Λένε την εκκλησία του Χριστού «κατεστημένο». Τι να πει κανείς. Και όλη αυτή την κατάσταση που ζουν, την ονομάζουν ελευθερία. Όμως τι να την κάνεις τέτοια ελευθερία; Είναι καταστροφή. Για αυτό και το κράτος πάει όπως πάει. Η ελευθερία όταν οι άνθρωποι, δεν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν στην πρόοδο είναι καταστροφή. Ο νέος έχει ανάγκη από έναν πνευματικό οδηγό, τον οποίο να συμβουλεύετε και να ακούει, για να πορεύετε με πνευματική ασφάλεια, χωρίς κινδύνους, φόβους και αδιέξοδα. Αλλιώς θα χάσει κα το δρόμο που πάει για το λεωφορείο, όχι το δρόμο που οδηγεί στον θεό! Ο πονηρός εκμεταλλεύεται την νεανική ηλικία των παιδιών , που έχουν επιπλέον και την σαρκική επανάσταση, και τα απομακρύνει αιώνια από τον θεό. Όμως όπως λέει και η λαϊκή ρήση «Ο ταβερνιάρης έχει φίλο του τον μπεκρή, αλλά ποτέ δεν τον κάνει γαμπρό του». Η αληθινή αγάπη όμως, πληροφορεί τους νέους. Πρέπει όλοι οι γονείς  να καταλάβουν, ότι τους νέους σήμερα, μόνο με την αγάπη μπορείς να τους πλησιάσεις. Αν υπάρχει αληθινή, αρχοντική αγάπη, οι νέοι το καταλαβαίνουν, και αμέσως αφοπλίζονται. Αν τα παιδιά όταν είναι μικρά βοηθηθούν, και να ξεφύγουν αργότερα λίγο, πάλι θα συνέλθουν. Αν ποτισθεί το ξύλο με λάδι, δεν σαπίζει. Λίγο αν ποτισθούν τα παιδιά με ευλάβεια, με φόβο θεού, δεν έχουν ανάγκη μετά. Η αληθινή αγάπη δεν γνωρίζει ντροπή. Γιατί έχει θάρρος, έχει ευλάβεια, σεβασμό μέσα της αυτή η αγάπη. Δεν έχει φόβο. Και όταν κάποιος νοιώθει, αυτή την αγάπη, αυτή την πνευματική συστολή, αισθάνεται χαρά. Αν όμως λείψει αυτή η αγάπη, αυτή η πνευματική συστολή, αυτός ο σεβασμός, τότε φθάνουμε στην παρρησία, στην αναίδεια. Κάτι που το σέβομαι όμως, το αγαπώ κιόλας, και κάτι που αγαπώ, το σέβομαι. Έτσι η γυναίκα σέβεται τον άνδρα, και ο άνδρας αγαπά την γυναίκα. Όταν κανείς σέβεται τον άλλο, σέβεται τον ίδιο τον εαυτό του. Έχει φιλότιμο ο σεβασμός προς τον άλλο. Και ειδικά ο σεβασμός, στους μεγαλύτερους ανθρώπους. Όταν υπάρχει σεβασμός, ο μικρός σέβεται τον μεγάλο, και ο μεγάλος, σέβεται τον μικρό. Μέσα στον σεβασμό είναι η αγάπη. Σήμερα όμως, ειδικά οι νέοι, φθάνουν στο σημείο να κρίνουν, ακόμα και τον θεό. Κρίνουν τους πάντες, και τα πάντα. Και αν τους πεις και τίποτα σου απαντάνε «Γιατί, την γνώμη μου λέω, δεν μπορώ να πω την γνώμη μου;». Όμως η αναίδεια, διώχνει την θεία χάρη. Χρειάζεται πολύ προσοχή, γιατί η άτακτη και απρόσεχτη συμπεριφορά είναι εμπόδιο της θείας χάρης. Η κοσμική ελευθερία έδιωξε όχι μόνο την ευλάβεια αλλά και την κοσμική ευγένεια. Τα περισσότερα παιδιά που είναι άγρια, είναι γιατί φέρονται με αναίδεια. Δυστυχώς σήμερα γίνεται κατάχρηση ελευθερίας από τα παιδιά. Αλλά και οι γονείς σήμερα, δεν καταλαβαίνουν τα παιδιά. Έχει δημιουργηθεί, αυτό που λέγεται χάσμα γενεών. Για να εξαλειφθεί, πρέπει οι γονείς να έρθουν στην θέση των παιδιών, και τα παιδιά στην θέση των γονιών. Σήμερα ακούς και βλέπεις  τα πιο παράξενα πράγματα. Είναι δύσκολο ακόμα – ακόμα, και να διακρίνεις αν οι νέοι είναι άνδρες η  γυναίκες. Την παλιά εποχή και από τα πεντακόσια μέτρα, μπορούσες να διακρίνεις αν ήταν άνδρας η γυναίκα. Τώρα, ούτε και από κοντά, δεν μπορείς μερικές φορές να ξεχωρίσεις τι είναι. Και  αυτό το φαινόμενο, αναφέρεται στην προφητεία. Ότι δηλαδή, θα έρθει εποχή, που δεν θα διακρίνονται οι άνθρωποι, αν είναι άνδρες η γυναίκες. Ευτυχώς που οι νέοι σήμερα, θέλουν  την απλότητα. Και σε αυτό όμως, εμείς οι μεγάλοι έχουμε κάνει λάθη. Τους έχουμε  δώσει λάθος πρότυπα. Οι μισοί με κοστούμια και γραβάτες, και οι άλλοι μισοί με γούνες και βαριά χρυσά δαχτυλίδια και καδένες. Γι ’αυτό χρειάζεται να κεντρίσει κανείς το φιλότιμο στους νέους και να τους συγκινήσεις  με την απλή ζωή του. Όταν οι νέοι βρουν την σεμνότητα, αλλά και την απλότητα και μια ειλικρίνεια, τότε προβληματίζονται. Γιατί οι νέοι καταλαβαίνουν αν πραγματικά τους πονάς η αν υποκρίνεσαι. Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή χριστιανό. Γι αυτό όχι κακία και υποκρισία αλλά αγάπη και ειλικρίνεια.