Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ (Ματθ. Κε΄,31-46)

Πολλούς αιώνες πριν έρθει ο Χριστός,  ο Δανιήλ είχε προφητέψει   τα μελλούμενα. Εκτός από πολλά προφητικά κείμενα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, ο ίδιος ο Ιησούς αναφέρεται συχνά στα έσχατα, στη συντέλεια του κόσμου,  στην Κρίση. Κάνει λόγο για τον ένδοξο και αιφνίδιο ερχομό Του, σε χρόνο, δηλαδή, που κανείς  δε γνωρίζει, εκτός από το Θεό- Πατέρα. Για  να είμαστε, έτσι, έτοιμοι κάθε στιγμή, για την υποδοχή του Νυμφίου. Όμως, το ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής  φέρνει μπροστά στα μάτια μας τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου με μια ιδιαίτερη παραστατικότητα και μεγαλοπρέπεια.  Με τις δυνατές εικόνες και περιγραφές, μας καθηλώνει, μας παραξενεύει και μας προβληματίζει πολύ.  Μας δίνεται, λοιπόν, η ευκαιρία να δούμε πιο σοβαρά κάποια ζητήματα, που, σε πολλούς δημιουργούν σύγχυση και κίνδυνο για παρερμηνείες και λανθασμένες  αντιλήψεις. Χαρακτηριστικά της Δευτέρας Παρουσίας Ας δούμε, λοιπόν, κατ’ αρχήν, τα κυριότερα χαρακτηριστικά της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Πρώτο. Δε θα έχει καμία σχέση με την πρώτη, που τη χαρακτήριζε η «θεία κένωσις», η ταπείνωση, η «γυμνότητα» της θεότητας. Θα είναι ορατή σ’ ολόκληρο το Σύμπαν, καθώς ο Κύριος θα έλθει «μετά δυνάμεως και δόξης πολλής» και μαζί Του όλοι οι άγγελοι, «επισυνάγοντες πάντα τα έθνη».«Πάντες οι εν τοις μνημείοις μνημείοις ακούσονται της φωνής αυτού». Για τις αλλαγές που θα γίνουν τότε, στους αναστημένους και στους ζώντες, μας πληροφορεί ο Απόστολος Παύλος (Θεσ  Α΄, δ΄, 16-17 και Α΄Κορ. ΙΕ΄, 51-52). Δεύτερο. Όπως καταλαβαίνομε, τότε δεν θα υπάρχουν μυστικά.   Καμιά «ανεξάρτητη αρχή», καμιά δύναμη δε θα μπορεί να μας προστατέψει. Ούτε «συγγνώμες», ούτε αναβολές, ούτε μεσιτείες θα μπορούν να υπάρξουν!  Τότε, αλήθεια, «ποία ώρα και ημέρα φοβερά»! Κατά τους υμνογράφους, «πάντων τα κρυπτά φανερά παρίστανται» ενώπιον του Κριτού. Τότε, «βίβλοι ανοίγονται, και πράξεις ελέγχονται, και τα κρυπτά του σκότους δημοσιεύονται». Ποιος θα μπορέσει να αντέξει την απερίγραπτη δημοσιοποίηση εκείνης της ώρας, αν δεν έχει επίγειο βίο καθαρό, καθώς, «Άγγελοι παρίστανται, ελέγχοντες τας πράξεις, τας διανοίας, τας ενθυμήσεις, τα εν νυκτί και εν ημέρα; Ω, ποία ώρα τότε!» (Ιδιόμελα Κυριακής Απόκρεω). Τρίτο. Θα γίνει ένας οριστικός και αμετάκλητος διαχωρισμός των ανθρώπων, όπως των προβάτων από τα ερίφια που κάνει ο βοσκός. Τότε, όλα τα ανθρώπινα μέτρα συγκρίσεως και κρίσεως  θα εκλείψουν για πάντα. Τα πρόσκαιρα «κελιά» των κεκοιμημένων, για τα οποία κάνει λόγο ο μακαριστός  Παΐσιος, θα καταργηθούν. Η κατάταξη θα είναι οριστική και αμετάκλητη! Τέταρτο. Το πιο σημαντικό που θα πρέπει να κρατήσουμε από την Παραβολή είναι το κριτήριο της οριστικής αξιολόγησής μας. Και, δεν θα είναι, ούτε οι σοφίες, ούτε οι επιστήμες, ούτε οι επίγειες επιτυχίες μας, ούτε τα κούφια λόγια μας, ούτε οι τυπικές λατρευτικές μας εκδηλώσεις. Θα είναι  η γνήσια, έμπρακτη αγάπη. Εκείνος, βέβαια, που μας τη δίδαξε, δεν τη στερεί από τα πλάσματά Του. Μόνο που, η ενέργειά της θα είναι διπλή: θετική και σωστική για όσους τη βίωσαν στην επίγεια ζωή, αρνητική, όμως, και ελεγκτική για όσους την αρνήθηκαν από τους πάσχοντες συνανθρώπους τους, καθώς, στα πρόσωπά τους ενσαρκωνόταν ο Χριστός! Αυτό, δηλαδή, είναι το τελικό μήνυμα και η ουσία των ανθρωπομορφικών παραστάσεων αυτής της Παραβολής και των εκπληκτικών περιγραφών του θείου Λόγου.

Χριστιανοί και Εσχατολογία

 Οι άγιοι Πατέρες όρισαν αυτή την Κυριακή έτσι, ώστε, οι χριστιανοί να μην εφησυχάζουν και να μην πέσουν σε αμέλεια, ακούγοντας για τη συγχωρητικότητα και τη φιλανθρωπία του Θεού, που κηρύσσονται στις προηγούμενες. Όμως, παρατηρούμε στις ημέρες μας μιαν υπερβολική, μάλλον επικίνδυνη, «μελλοντολογία». Οφείλουμε, λοιπόν, να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί σε ζητήματα, στα οποία   και η Εκκλησία  τηρεί μια συγκρατημένη και «σιωπηρή» στάση. Τον κίνδυνο, άλλωστε, της παραπλανήσεως επεσήμανε ο ίδιος ο Κύριος και μας συμβουλεύει να προσέχομε, για να προφυλαχτούμε από τους ψευδοπροφήτες. Τελικά, στην Κόλαση θα βρεθούν οι αμετανόητοι. Όσοι υποτίμησαν το διαρκές προσκλητήριο της χριστοκεντρικής, λυτρωτικής αγάπης. Είναι φανερό ότι, από  τις επιλογές μας στη μια και μοναδική ζωή που μας δόθηκε και τις σχέσεις που οικοδομούμε με το Θεό και τους συνανθρώπους μας, θα εξαρτηθεί η θέση και η πορεία μας μετά την Κρίση. Μια πορεία, που δεν θα έχει τέλος. Έχοντας, λοιπόν, επίγνωση των ορίων μας  και σεβασμό στα μυστήρια του Θεού, ας είμαστε κοντά στη μητέρα μας Εκκλησία, που δεν παύει να μας διδάσκει  και να προσεύχεται για ζώντες και κεκοιμημένους. Για ολόκληρο το Σύμπαν. Αν ο Λόγος του Θεού μας καλεί σε συνεχή επαγρύπνηση, η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας ανοίγει νέους ορίζοντες για τους πιστούς. Αγωνιζόμενοι τον αγώνα της πίστεως και της ζωής μαζί με όλα τα μέλη της και, προπαντός, σε διαρκή μετάνοια, δε θα τρομοκρατούμαστε με την ιδέα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Ούτε θα γινόμαστε θύματα μιας παθιασμένης «προφητολογίας», που, αν δεν υποβάλλεται από το Διάβολο , πάντως, εξυπηρετεί τους ανθρωποκτόνους σκοπούς του. Θα προσδοκούμε την ανάσταση των νεκρών ανά πάσα στιγμή. Αναμένοντας την έλευση του Χριστού, στο «Ναι, έρχομαι ταχύ», θα απαντούμε: «Αμήν, ναι έρχου Κύριε Ιησού» (Αποκ. ΚΒ΄, 20). Ο Παύλος Ευδοκίμωφ μας μεταφέρει στην ευχαριστιακή προσδοκία των Εσχάτων, με τα εξής:  «Οι καθαρμένες ψυχές πορεύονται μυσταγωγούμενες προοδευτικά στο ουράνιο μυστήριο και πλησιάζουν το Ναό και το Αρνίον. Εκεί είναι το άγιον, όπου εισέρχεται ο Κύριος και όπου οι πληγωμένοι φίλοι του Νυμφίου συγκεντρώνονται σε κοινωνία αγίων, γύρω απ’ την αιμάσσουσα καρδία του Θεανθρώπου. Η ευχαριστία μας προετοιμάζει από τώρα γι’ αυτή τη στιγμή…Η ιστορία ως εσχατολογική τεσσαρακοστή είναι αγιοποίηση του παρόντος με την ενεργό συμμετοχή όλων, ζώντων, νεκρών και αγγέλων στο μοναδικό πεπρωμένο του εν Χριστώ ανθρώπου. Ο υπέρτατος σκοπός δεν είναι μόνο η ένωση με την Αγία Τριάδα, αλλά και η έκφραση της Αγίας Τριάδος» («Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ», σελ.442-443).

Ν.Σ.