ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ

       Φεύγοντας ο Σεπτέμβρης, μας άφησε βροχές, που τόσο πολύ τις περιμέναμε όλοι. Κι ήρθε ο Οκτώβρης, κομίζοντας, κι αυτός, πολλές όμορφες γιορτές, με πιο χαρακτηριστικές, του Αγίου Δημητρίου και την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Παντού οι βροχές δροσίζουν και ζωογονούν τη γη, τα ζώα, τους ανθρώπους. Στις τροπικές περιοχές  τις  δέχονται ως άμεση ευλογία του Θεού, καθώς, πολλές φορές, τους γλυτώνουν από το θάνατο, που, έτσι κι αλλιώς καραδοκεί, με τις ασθένειες, τους πολέμους, τις επιδημίες, την πείνα. [audiotube id=”ANkNcWEuzj0″] Παλιότερα,  κύριο μέλημα των αγροτών στον τόπο μας ήταν το όργωμα και η σπορά, που μόνο σε λίγες ορεινές περιοχές συνεχίζονται ακόμα. Σύνεργα, όπως το αλέτρι, στην αρχαιότητα είχαν ιερή σημασία. Και ο Κύριος, ζώντας μέχρι τα τριάντα χρόνια Του στην όμορφη και ήσυχη Ναζαρέτ, ερχόμενος σε καθημερινή σχέση με τους κατοίκους της, χρησιμοποιούσε πολλές εικόνες από τη γεωργική ζωή. Έτσι, έλεγε ότι, όταν ο γεωργός βάλει μπροστά του το άροτρο, δεν πρέπει να κοιτάζει πίσω. Κι εμείς, δηλαδή, εφ’ όσον αναλάβομε κάτι σημαντικό, και, μάλιστα, χρήσιμο για τους πολλούς, δεν πρέπει να κοιτάζομε εμπόδια. Να μη πτοούμαστε στην πραγματοποίηση των στόχων και της αποστολής μας. Πολύτιμοι «βοηθοί» του ζευγά ήταν τα ζώα-κυρίως τα βόδια- σε σημείο, που να θεωρούνται κι αυτά σχεδόν «μέλη» της οικογένειας, ώστε να τυγχάνουν, όπως ήταν φυσικό, ιδιαίτερης μεταχείρισης. Πολλοί από τους μεγαλύτερους, που μεγάλωσαν σε χωριά, έχουν τέτοιες εμπειρίες και αναμνήσεις. Αλλά, και οι  επισκέπτες παλιών σπιτιών-μουσείων (όπως στο Οροπέδιο Λασιθίου), έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν την παράξενη, αλλά, αναγκαία «συμβίωση» ανθρώπων και ζώων, εντελώς άσχετη, βέβαια, με τις ανόητες επιλογές και συμπεριφορές πολλών στην εποχή μας, απέναντι σε ζώα αχρείαστα,  που τα βλέπομε συχνά να περιπλανώνται στους δρόμους και στις γειτονιές, θύματα της ασυνειδησίας των ίδιων των αφεντικών τους. Βέβαια, καλό θα ήταν να σεβόμασταν την τάξη, στην οποία ο Δημιουργός έθεσε τα πάντα, με κορωνίδα τον άνθρωπο. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον βλέπομε να αποκαθίσταται σε απίστευτο βαθμό στη ζωή των Αγίων, από τις παλιότερες εποχές, με ασκητές των δασών και της ερήμου, μέχρι τους Γέροντες της εποχής μας. Έτσι, ενώ αγαπούν και φροντίζουν πολύ τα ζώα, θεωρούν αμαρτία το να προσκολλούμαστε σ’ αυτά και να λησμονούμε το Θεό ή τους πάσχοντες συνανθρώπους μας. Πόσο μάλλον, η ιεροποίηση των ζώων, με την πίστη στη μετενσάρκωση, είναι απαράδεκτη, προσβλητική,  αταίριαστη προς τη μοναδικότητα του «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Θεού» πλασμένου ανθρώπου. Δεμένος, λοιπόν, με την ευλογημένη γη, ο άνθρωπος της αγροτικής ζωής, περιμένει τις βροχές του Οκτώβρη, για να σπείρει και να οργώσει. Το δείχνουν και παροιμίες, σαν ετούτη: «Αν βρέξει ο Οκτώβρης και χορτάσει η γη, πούλησε το σιτάρι σου κι αγόρασε βόδια». Στην αντίθετη περίπτωση, λέει, «πούλησε τα βόδια σου κι αγόρασε σιτάρι»! Αν όλα πάνε καλά με τον καιρό, στο τέλος του μήνα θα έρθει το «ψιμοκαλόκαιρο», με τα χρυσάνθεμα, ή   «αγιοδημητριάτικα», ως εγγύησή του. Κι έρχεται ο Χριστός, με την όμορφη Παραβολή του Σπορέα,  να μας μιλήσει για το λόγο του Ευαγγελίου, που, όπως ο σπόρος, σπέρνεται, αλλά δε φυτρώνει και δεν καρποφορεί παντού. Τα ζιζάνια του Διαβόλου, η σκληρότητα των καρδιών μας και οι κακόβουλοι άνθρωποι, εμποδίζουν την ανάπτυξη του ευαγγελικού μηνύματος στη ζωή μας. Όμως, ας σκεφτούμε ότι θα δώσουμε λόγο στο Θεό για την υποτίμηση και παραμέληση του θελήματός Του. Στο εορτολόγιο προβάλλουν φωτοστεφανωμένοι δεκάδες άγιοι: Απόστολοι, Προφήτες, Μάρτυρες, Όσιοι, Πατέρες. Κι είναι να θαυμάζει κανείς την πίστη του λαού μας και τις πολύ ζωντανές σχέσεις του με τους Αγίους. Όμως, βλέπουμε να επιβιώνουν και πολλές πλάνες, δεισιδαιμονίες και προλήψεις, ασυμβίβαστες με τη χριστιανική διδασκαλία. Σε μια εποχή συγχύσεως και αλλοτριώσεως, ιδιαίτερα για τα παιδιά, που «βομβαρδίζονται» με απίθανους ξενόφερτους μύθους με «τέρατα», «μάγισσες» και «ξωτικά» κι εξοικειώνονται από πολύ νωρίς με ήρωες και δράσεις βίας, διαφθοράς και φονικών, η «γνωριμία» με τους Αγίους και την Παράδοσή μας, θα ήταν το καλύτερο «αντίδοτο». Μα, γιατί όχι για όλους μας, σ’ αυτή την «εκστρατεία» αποχαύνωσης, απελπισίας και βαρβαρότητας, που διαλύει  τον κοινωνικό ιστό κι απειλεί τη ζωή μας; Να ευχηθούμε, βέβαια, «καλό μήνα», με τόσα   προβλήματα  τριγύρω μας, μπροστά μας. Όμως, στην περίοδο της καλλιέργειας και σποράς, που άρχισε για τους γεωργούς, την Εκκλησία, και όχι μόνο, ας ακούσομε τι είπε ο Απόστολος Παύλος: «Ούτε ο φυτεύων εστί τι ούτε ο ποτίζων, αλλ’ ο αυξάνων Θεός» (Α΄ Κορ. Ε΄, 6-7).

Νίκος Σιγανός, θεολόγος