ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ

O λαός μας τις τελευταίες δεκαετίες αρεσκόταν σ’ έναν ευδαιμονιστικό τρόπο ζωής, μια ζωή δίχως πόνο, με ανέσεις και ευκολίες. Το πολιτικό σύστημα είχε γίνει ο πάροχος αυτού του βίου, αποστερώντας ταυτόχρονα απ’ τους  ‘Έλληνες κάθε τι πνευματικό, αποκόπτοντάς τους απ’ τις ρίζες τους, τη γλώσσα και φυσικά την εκκλησία ως κάτι οπισθοδρομικό, παρωχημένο και στην καλύτερη περίπτωση γραφικό. Τώρα οι πολίτες αυτού του τόπου καλούνται να προσέλθουν πάλι στις κάλπες, ενώ «τα’ χουν χαμένα», αποκαμωμένοι και αποκαρδιωμένοι από ένα σύστημα στο οποίο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες και τα όνειρά τους. Έτσι λοιπόν αναποφάσιστοι καθώς είναι, καλούνται να δώσουν την ψήφο τους σε εκείνους που τα τελευταία χρόνιαΕδώ βρίσκεται η ελπίδα να ωριμάσει αυτός ο ευλογημένος λαός, να βρει τον εαυτό του, δυστυχώς μέσα απ’ τον πόνο. Πάντα έτσι γινόταν και έτσι θα γίνεται. Οι λαοί, ακόμα και οι αυτοκρατορίες που αρκέσθηκαν «σε άρτο και θεάματα», χάθηκαν και ξαναγεννήθηκαν μέσα απ’ τις στάχτες τους. Να θυμηθούμε την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, το ένδοξο Βυζάντιο, αλλά και το Ελληνικό έθνος που ανασυστάθηκε κυριολεκτικά μέσα απ’ τα αποκαΐδια του μετά τετρακόσια χρόνια φοβερής σκλαβιάς. διέψευσαν τα όνειρά τους και τους άφησαν «πτωχούς τω πνεύματι», αλλά και με άδειο πορτοφόλι. Όμως η ιστορία δεν έχει τέλος εδώ, θεωρώ πως τώρα ξεκινά, και επωδός της θα είναι ο πόνος, ο πολύς πόνος και ελπίδα μας πάλι το ίδιο: ο πόνος. Ο πόνος ανοίγει νέους δρόμους, είναι ο τρόπος να έλθουμε πάλι στον εαυτό μας, είναι η πρόταση που κάνει ο Χριστός στην παραβολή του «ασώτου υιού», ο πόνος έκανε τον άσωτο να βρει την αλήθεια του, «εις εαυτόν δε ελθών…».