(Θαυμαστά γεγονότα)

Εφόσον ἡ ζωή μας κινείται μέσα στα πλαίσια πού όρισε ὁ Θεός, τότε είναι σίγουρο πώς και έναν Γέροντα θα βρούμε, την κατάλληλη στιγμή, για να μας καθοδηγήσει πιο γρήγορα και πιο σίγουρα στον Χριστό, και θαυμαστά γεγονότα θα βιώσουμε, σαν αυτά που η Ορθοδοξία μας γνωρίζει πλήθος. Οι μαρτυρίες πού ακολουθούν, μια επιλογή από τις πάρα πολλές πού συγκεντρώσαμε, δηλώνουν αρκετά για το πρόσωπο του Πατέρα Αμβρόσιου και τα χαρίσματα πού τον αξίωσε ὁ Κύριος. Καθώς τα διαβάζουμε, ασφαλώς και θα θαυμάσουμε, όμως ας μη μείνουμε σε αυτά. Ο ίδιος ο Γέροντας μιλούσε για τον εαυτό του με λόγια περιφρονητικά, ένα προϊόν μεγάλης ταπείνωσης: – Τί να κάνω, παιδί μου; Έρχονται σ’ έναν μπούφο Δευτέρας Δημοτικού να τούς πω τί; Εκείνοι είναι μορφωμένοι, εγώ τί να πω; Μερικοί είχαν ρωτήσει τη Γερόντισσα Παρθενία: – Γερόντισσα, μήπως είσαι κι εσύ προορατική; – Όχι, δεν είμαι εγώ, απαντούσε εκείνη λιγάκι απότομα, μολονότι ήταν πολύ εργένικη και λεπτή ψυχή. Ὁ Γέροντας είναι.   Κάι κρυβόταν, όπως κρυβόταν επίσης και ὁ Γέροντας. Γνώριζαν την αξία της ταπείνωσης και βίωναν μυστικά τα αγαθά της, θυμίζοντας άλλους Αγίους της Εκκλησίας μας, όπως τη διά Χριστόν σαλή Ταρσώ, πού μάλωνε ένα πνευματικό της παιδί και του έλεγε: « Όταν μιλάς για μένα, κλέβεις από μένα». Έτσι, τόνιζαν πάντοτε: – Αφήστε τα προορατικά και τα λοιπά. Κοιτάξτε τις εντολές του Θεού! Κρυφά έλεγε ὁ Γέροντας: – Βλέπετε τη Γερόντισσα, τί υπομονή κάνει; Ἡ Γερόντισσα έλεγε, και εκείνη κρυφά: – Βλέπετε την υπομονή του Γέροντα, την απέραντη ταπείνωση πού έχει, πώς ζει αητός ὁ άνθρωπος, με πόση προσευχή; Τον Γέροντα να ακολουθείτε. Και οι άνθρωποι καταλάβαιναν. Μια μοναχή, πού δεν είχε γνωρίσει τον Γέροντα, είπε κάποτε τα εξής σοφά λόγια: «Θέλω να βιώνω τον πνευματικό μου πατέρα ή την πνευματική μου μητέρα στον κόπο, στο κλάμα, στον στεναγμό της ανορθώσεως, ώστε να βοηθηθώ και εγώ το ίδιο, δηλαδή με τον ίδιο τρόπο να μπορώ να ανορθώνομαι. Διότι ανά πάσα στιγμή πέφτουμε και ανά πάσα στιγμή οφείλουμε να σηκωνόμαστε. Αυτό είναι ἡ ζωή μας». Ὁ Γέροντας Αμβρόσιος γνώριζε τις αδυναμίες πού είχε ως άνθρωπος, και τις πλέον αδιόρατες, ζητούσε μετάνοια και προσευχόταν συνεχώς. Δεν έδινε την πρώτη σημασία στα ουράνια δώρα πού λάβαινε, τα οποία βέβαια δεν βασίζονταν στους νόμους της φύσης ή τούς νόμους της λογικής. Ήξερε πώς ήταν για τη βοήθεια τον συνανθρώπων του και μόνο, για τη διακονία της Εκκλησίας. Πολλοί άνθρωποι αξιολογούν συνήθως το προορατικό χάρισμα ως μέγιστο. Αυτό όμως δεν πρέπει να αποτελεί την κυρίαρχη επιθυμία μας, αλλά να επιδιώκουμε χαρίσματα πού μας ανοίγουν τον δρόμο προς τον Θεό, όπως αυτό της προσευχής, και μάλιστα όσον αφορά στον τρόπο της επίκλησης του Ονόματος του Θεού, την τέχνη αυτή, στην οποία ὁ Γέροντας ήταν πρωτομάστορας. Και ας θυμόμαστε τα λόγια του, μέσα στα οποία κρύβεται όλη η αλήθεια της Ορθοδοξίας, άρα και όλη η ζωή του: – Θα πιστεύεις στον Χριστό! Θα πιστεύεις στον Χριστό πού σταυρώθηκε στη γη! Θα πιστεύεις σε Αυτόν και ας μην Τον είδες ποτέ σου και ας μην Τον άκουσες ποτέ σου! Θα τηρείς τις εντολές Του! Οι μαρτυρίες πού ακολουθούν ας μαρτυρούν ένα και βασικό, ότι τίποτε δεν μας ανήκει, ούτε και ο αυτός μας ή τα δημιουργήματά μας. Ανήκουμε, εμείς και τα πάντα, στον Θεό. Και ότι, με αυτά πού μαθαίνουμε και με αυτά πού πιστεύουμε, στόχος και προορισμός μας δεν μπορεί να είναι παρά ένας: ἡ αγκαλιά Του, ἡ αγάπη Του, το Φώς Του.   Κάποτε ζήτησε ένα πνευματικό παιδί του Πατέρα Αμβρόσιου από τη Γερόντισσα Παρθενία να του αποκαλύψει «κάτι δυνατό» με τον Γέροντα. Εκείνη δεν του χάλασε το χατίρι και του είπε τα εξής: – Μια φορά πού ήμασταν στο Μοναστήρι, ακούσαμε να χτυπούν δυνατά την κεντρική πόρτα. Ήταν τρεις με τέσσερις ἡ ώρα τα ξημερώματα. Ανησυχήσαμε, φοβηθήκαμε κιόλας, αλλά μας είπε ὁ Γέροντας και ανοίξαμε. Είδαμε ένα νέο παλικάρι, περίπου είκοσι με είκοσι πέντε ετών, στο κρεβάτι παράλυτο. Το συνόδευαν ὁ πατέρας του, ἡ μητέρα του, ὁ θείος του και κάποιος ακόμη. « Ήρθαμε, είπαν, να σας παρακαλέσουμε να κάνετε προσευχή για εμάς, γιατί πιστεύουμε ότι ὁ Θεός θα βοηθήσει το παιδί μας». Άνοιξε ὁ Γέροντας την εκκλησία, μπήκανε μέσα. Έπειτα από κάποια ώρα, είδαν τον νέο να σηκώνεται, να παίρνει το κρεβάτι του και να περπατά όπως διαβάζουμε στην Αγία Γραφή το περιστατικό με τον παραλυτικό πού έκανε καλά ὁ Κύριος. Έπειτα, προσκύνησαν την Παναγία ευχαριστώντας Την μπροστά στη θαυματουργική εικόνα Της, ευχαρίστησαν και τον Γέροντα, πήραν την ευχή του και έφυγαν.