ΑΓΑΠΗ, Η ΝΕΑ ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ
13,Dec
O σημερινός άνθρωπος έχει απολυτοποιήσει τη λογική του, πιστεύει ότι μόνο με τις λογικές κατηγορίες που έχουν Αριστοτελικές ρίζες μπορεί να αποκτήσει τη γνώση, έτσι όμως περιορίζεται υποχρεωτικά στον αισθητό κόσμο. Το Ευαγγέλιο όμως έρχεται και εγκαινιάζει ένα άλλο είδος γνωσιολογικής προσέγγισης του κόσμου, του ανθρώπου και του Θεού. Μέσα απ’ την εμπειρία των ασκητών της ερήμου κύριο γνωστικό εργαλείο γίνεται τώρα η «Αγάπη» χωρίς να απορρίπτεται η Ελληνική γνωσιολογία και σκέψη. Η εντολή της Αγάπης ανοίγει καινούργιους δρόμους και εγκαινιάζει μια άλλη Θεανθρώπινη ανθρωπολογία που ήρθε να συμπληρώσει την Ελληνική και Ιουδαϊκή σκέψη.
Η Αγάπη συνέχει όλη την ύπαρξη. Ο άνθρωπος μετέχει σ’ αυτήν ως όλον και όχι μερισμένος. Η γνώση δεν περιορίζεται πλέον σε έννοιες, αλλά γίνεται μετοχή, ταυτίζεται με την ζωή και την εμπειρία. Είναι αυτό που έλειπε απ’ τον αρχαίο κόσμο και ήρθε να συμπληρώσει ο Ευαγγελικός Λόγος, ο Χριστός. Η νέα γνωσιολογία βρήκε την εφαρμογή της στην ησυχαστική και ασκητική ζωή της εκκλησίας. Τώρα ο γνωρίζων και ο γνωριζόμενος κοινωνούν, γίνονται ένα, ταυτίζονται. Ο άνθρωπος όχι μόνο αγαπά, γίνεται αγάπη, ομοιάζει σε Εκείνον, στην Ενσαρκωμένη Αγάπη, στο Χριστό. Ο άνθρωπος εκ φύσεως δεν έχει τη δυνατότητα γνώσης του Θεού, μάλλον γνωρίζεται από Εκείνον και γνωριζόμενος γνωρίζει τον Κύριό Του. Ο Χριστός γνωρίζει το όμοιό
Του, το δημιούργημα του που αγαπά. Αυτή η αγάπη υπερβαίνει κάθε καταναγκασμό, οι σχέσεις 
που δημιουργεί είναι προϊόν άκρας ελευθερίας. Γι ‘αυτό ο Απόστολος μας λέει ότι παν απ’ όλα είναι η Αγάπη και αυτό το γνωρίζει καλά η Ορθόδοξη ασκητική εμπειρία και το αναφέρουν μέσα απ’ το βίωμά τους οι Πατέρες μας, αλλά δυστυχώς δεν τους γνωρίζουμε, δεν τους διαβάζουμε. Αυτή η Θεανθρώπινη γνωσιολογία θεωρείται μωρία για το σημερινό ¨λογικό¨ άνθρωπο. Απ’ την άλλη ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής έχει γράψει τέσσερις εκατοντάδες κεφάλαια περί Αγάπης. Ας πάρουμε μια ελάχιστη γεύση της νέας γνωσιολογικής οπτικής του μεγάλου Αγίου:
«Ο τέλειος εις την αγάπην , που έφθασε το άκρον της απαθείας, δεν βλέπει καμίαν διαφοράν μεταξύ τού εαυτού του και τού άλλου, μεταξύ της συζύγου του και της ξένης, μεταξύ πιστού και απίστου, δούλου και ελευθέρου, ανδρός και γυναικός. Επειδή έγινεν ανώτερος απο τα τυραννικά πάθη βλέπει την μίαν και ενιαίαν ανθρωπίνην φύσιν εις όλους. Δι΄ αυτό και όλους τους θεωρεί ίσους και ως ίσους συμπεριφέρεται. Εις τον απαθή δεν υπάρχει διάκρισις Έλληνος και Ιουδαίου, δεν υπάρχει «άρρεν και θήλυ, δούλος και ελεύθερος , αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ, γ 11)
Αναρτήθηκε από : STCHRONICOL
