ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΠΡΟΠΑΤΟΡΕΣ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΑ

  «Χαίρε Ιωακείμ, και Άννα χαίρε- ότι, χαράς και σωτηρίας, την πρόξενον τω κόσμω, καρπογονείτε σήμερον»   Ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα στην Αγία Πόλη είναι η κατοικία των  αγίων Προπατόρων του Χριστού, Ιωακείμ και Άννας. Χιλιάδες προσκυνητές τηνεπισκέπτονται και αισθάνονται βαθιά συγκινημένοι, καθώς κατεβαίνουν  τα αγιασμένα σκαλοπάτια, για να βρεθούν εκεί, όπου γεννήθηκε η «πάντων γεννήσασα τον αίτιον», η Υπεραγία Θεοτόκος. Έχοντας τη μεγάλη ευλογία, να έχουν στερεωθεί  όλα τα ιερά κτίσματα της ενορίας μας πάνω και γύρω από το ναό και με τη δύναμη της Θεοπρομήτορος  Άννας, με άπειρη ευγνωμοσύνη  αφιερώνουμε τούτες τις γραμμές στο άγιο εκείνο ζευγάρι, που κλήθηκε από τον Κύριο να υπηρετήσει το προαιώνιο σχέδιό Του για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ο Ιωακείμ-που στα εβραϊκά σημαίνει «ο ανυψωμένος από το Θεό»- ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του Δαβίδ. Η Άννα, που, στα εβραϊκά σημαίνει εύνοια, χάρη, απόκτησε πραγματικά την ιδιαίτερη ευλογία του Θεού. Κόρη του ιερέα Μαθάν από τη φυλή Λευβί και της Μαρίας, είχε δύο αδελφές: τη Μαρία, μητέρα της Σαλώμης και τη Σοβή, μητέρα της Ελισάβετ, της μητέρας του τίμιου Προδρόμου. Το ευλογημένο ζευγάρι ζούσε στα Ιεροσόλυμα, κοντά στην Κολυμβήθρα της Βηθεσδά. Είχαν, λοιπόν, πολλές ευκαιρίες να συμμετέχουν στη λατρεία του Θεού στο ναό του Σολομώντα και ήταν προικισμένοι με πολλές αρετές: ευσέβεια, δικαιοσύνη, ταπεινοφροσύνη, υπακοή στο θέλημα του Θεού. Ωστόσο, περνούσαν μια σκληρή δοκιμασία. Σήκωναν υπομονετικά ένα μεγάλο σταυρό: της ατεκνίας το «όνειδος»- για την αρχαία εβραϊκή κοινωνία, μεγάλη ντροπή. Όμως, οι άνθρωποι του Θεού δεν απογοητεύτηκαν. «Πολιόρκησαν» με τις προσευχές τους το θρόνο του Θεού: Κύριε, ικέτευαν θερμά, τη μεγάλη λύπη «της καρδίας διάλυσον, και τους της μήτρας, καταρράκτας διάνοιξον, και την άκαρπον, καρποφόρον ανάδειξον- όπως το γεννησόμενον, δοτόν σοι προσάξωμεν, επευλογούντες, υμνούντες, και ομοφρόνως δοξάζοντες την σην ευσπλαχνίαν». Δηλαδή: αξίωσε μας να αποκτήσουμε  να αποκτήσουμε παιδί, κι εμείς θα το προσφέρουμε, ως αντίδωρο, σε Σένα! Με τέτοια λόγια παρακαλούν τον Κύριο. Κι όχι, βέβαια, για λίγο καιρό, αλλά, για μιαν ολόκληρη ζωή. Έτσι, τα χρόνια περνούν. Φτάνουν στα γεράματα. Και κάπου εκεί, ήρθε η έκπληξη-στο «δειλινό» της ζωής. Επί τέλους, οι προσευχές του ζεύγους εισακούονται. Σ’ ένα σπήλαιο της ερήμου, στο οποίο, επί σαράντα μέρες προσευχόταν ο Δίκαιος Ιωακείμ, πληροφορείται  το τέλος της ατεκνίας. Το θαύμα γίνεται! Με την επέμβαση του Θεού συλλαμβάνει η Άννα και γεννάει την πάναγνη Μητέρα Του.  Όπως λέει ο υμνωδός: «Κλίμαξ η θεία φυτεύεται-θρόνος ο μέγας, του Βασιλέως προετοιμάζεται- τόπος ευτρεπίζεται ο θεοβάδιστος- Μυροθήκη του αγιάσματος, ήδη πηγάζει, της στειρώσεως τους ποταμούς αναστέλλουσα, της θεόφρονος Άννης- ην πίστει μακαρίσωμεν». Όπως γνωρίζουμε, όταν η Παναγία μας έγινε τριών ετών, οι γονείς της, εκπληρώνοντας το παλιό τάμα τους, την οδήγησαν  στο Ναό του Σολομώντα και την αφιέρωσαν στον Κύριο. Ευτύχησαν να τη δουν για οκτώ χρόνια να τον υπηρετεί  και, μετά από μικρό διάστημα, σύμφωνα με την παράδοση, αναχώρησαν  για τους ουρανούς, ώστε να πρεσβεύουν από κει  και για μας, καθώς θα ζητούμε τη βοήθειά τους. Ο γνωστός μας Γέροντας Παΐσιος λέει: «Από μικρός είχα σε μεγάλη ευλάβεια τους Αγίους Θεοπροπάτορες…Πόσα οφείλουμε σ’ αυτούς! Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα είναι το απαθέστερο αντρόγυνο που υπήρξε ποτέ…Μόλις βρέθηκε ένα απαθές αντρόγυνο γεννήθηκε η Παναγία, αυτό το αγνό πλάσμα, και στη συνέχεια σαρκώθηκε ο Χριστός. Μου λέει ο λογισμός ότι θα κατέβαινε και νωρίτερα ο Χριστός στη γη, αν υπήρχε ένα αγνό ζευγάρι, όπως ήταν οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα». Η αγία μας Εκκλησία ανέκαθεν τιμάει εξαιρετικά τον Ιωακείμ και την Άννα. Στον εορταστικό κύκλο της, της αφιέρωσε τις εξής γιορτές: α) Στις 9 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον Ιωακείμ, τη σύναξή τους β) Στις 9 Δεκεμβρίου την σύλληψη της Υπεραγίας Θεοτόκου και γ) Στις 25 πέντε Ιουλίου την Κοίμηση της Αγίας Άννας. Στην Κωνσταντινούπολη, από τον Ιουστινιανό, περί το 550 μ. Χ., είχε κτιστεί περικαλλής ναός της. Σ’ όλη την Ελλάδα, στην Κύπρο κ. α., υπάρχουν ναοί, μονές και προσκυνήματα, αφιερωμένα στο όνομά της. Στο Άγιον Όρος σήμερα φυλάσσονται αδιάφθορα λείψανά της: στη Μονή Κουτλουμουσίου, στη Μονή Σταυρονικήτα, κ. α. Ωστόσο, υπάρχει ένας τόπος, ιδιαίτερα ευλογημένος: η ομώνυμη Σκήτη της, που είναι η μεγαλύτερη και αρχαιότερη στο Αγιώνυμο Όρος. Έχω, όμως, την εντύπωση, πως, όποιος δεν αξιώθηκε να την επισκεφτεί , δύσκολα μπορεί να φανταστεί τη χάρη που εκπέμπει η Αγία σ’ όλη την πανέμορφη εκείνη περιοχή, με τις αγιασμένες «καλύβες» (σπίτια), τα εκκλησάκια και τα ασκητήρια που ξεπροβάλλουν από τους λόφους, ή κρύβονται ανάμεσα στα δέντρα και τις ρεματιές της. Μόνο όποιος ανέβηκε από τον αρσανά της Σκήτης-και μάλιστα, καταμεσήμερο του καλοκαιριού-τα χίλια, περίπου, σκαλοπάτια, προς το Κυριακό, με το ναό της Αγίας να δεσπόζει, ως «φύλακας άγγελος»  ολόκληρης της περιοχής, προσκύνησε με δάκρια το πόδι της Θεοπρομήτορος που μοσχοβολά, άκουσε τους μοναχούς να ψάλλουν καρδιακά τους ύμνους της μέσα στη βαθιά νύχτα, φιλοξενήθηκε  σε κάποιο φτωχοκάλυβο, άκουσε κάποιο απλό γεροντάκι να του μιλάει για τα θαύματα και το άπειρο έλεος του Χριστού κι ατένισε από κει πάνω, σαν ατέλειωτο, το Αιγαίο Πέλαγος, αλλά, και τις τριγύρω, άγριες, μα, αγιασμένες, ψηλές βουνοκορφές, με τους γνωστούς και άγνωστους οσίους, μπορεί  να καταλάβει για ποια ευλογία και ποια μακραίωνη Παράδοση μιλάμε. Νιώθουμε  ιερό δέος, καθώς πληροφορούμαστε τα  θαύματα, και, μάλιστα, τις τεκνογονίες και τις πολλές ευεργεσίες που πηγάζουν και ενεργούνται στους πιστούς, τόσο από τη Σκήτη, όσο και από τους ιερούς ναούς της Αγίας Άννας στον «κόσμο». Όπως, όμως, ξέρουμε, τίποτα ωφέλιμο δεν έρχεται με τρόπο «μαγικό». Και, στην Ορθόδοξη πνευματικότητα, σημασία δεν έχει τόσο ο τόπος, όσο ο τρόπος της ζωής μας. Σε μια εποχή μεγάλης πνευματικής  «στειρότητας» και…υπερπαραγωγής ανήθικων πράξεων, ας προσευχηθούμε στην «γιαγιά» του Κυρίου-όπως χαϊδευτικά την αποκαλούν οι Αγιορείτες- μαζί με τον υμνογράφο: «Πλυΰμνητε Άννα και αξιάγαστε, η του Κυρίου προμήτορ, υπέρ ημών εκτενώς μη ελλίπης δυσωπούσα τον σον Έγγονον, ίνα τη χάριτι Αυτού εμπλησθώμεν αρετών οι στείροι εννόμων έργων και σωτηρίας ως θείον ημών τιμώμεν σε προοίμιον».

Του Νίκου Σιγανού-θεολόγου