Φωτογραφίες / Βίντεο


Άγιοι της Ενορίας μας


Άρθρα / Ομιλίες


Μουσικά αρχεία


Εξορμήσεις


Επίκαιρα θέματα


Τοπικές ειδήσεις


Βήμα νέων


 

synaxaritis

 

gerontes

 

radio

 

 

 

τυπικο

 

 

 

 

 

Stats 

 

Τοπικοί σύνδεσμοι

 

BioAroma

 

ανατολη

impeh

 

agios nikolaos

 

 

Άλλοι σύνδεσμοι

(Εκκλησιαστικές ειδήσεις)

Ρομφαία

Amen.gr

Αγιορείτικο βήμα

(Βυζαντινή μουσική)

Αναλόγιον

Ιεροψάλτης

Ψαλτολόγιο

 

Ενορία Ευαγγελίστριας Αγίου Νικολάου

 

 

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ

Η δράση του    Ο οραματισμός    Η απήχηση

 Ο άγιος Κοσμάς ονομάστηκε «ο μεγαλύτερος μετά την άλωση Έλληνας» και πατέρας του νεοελληνικού Έθνους. Υπήρξε πρότυπο νεοελληνικού ήθους και αναστηλωτής του αυθεντικού ελληνορθόδοξου ιδεώδους.
Γεννήθηκε το 1714 στο Μέγα Δένδρο, της επαρχίας Αποκούρου της Αιτωλίας.
Το 1759 έγινε μοναχός στη μονή Φιλόθεου. Στα τέλη του 1760, πιθανότατα, να άρχισε το ιεραποστολικό του έργο, το οποίο συνέχισε για μια περίπου εικοσαετία και το επισφράγισε με το μαρτύριο του. Η μνήμη του τιμάται στις 24 Αυγούστου, μέρα του μαρτυρίου του.
 Η δράση του
Ο Άγιος Κοσμάς επέλεξε τον αποστολικό τρόπο δράσης. Πρωταρχικός στόχος του ήταν η ανάσχεση των εξισλαμισμών, που είχαν πυκνωθεί τον 18ο αιώνα και η ενίσχυση της λαϊκής ενότητας μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση, που ήταν και εθνική. Η ευρύτερη θεματική των ομιλιών του είχε στόχο την ανταπόκριση στις άμεσες ανάγκες και στους προβληματισμούς του Γένους. Θα μπορούσαν να διακριθούν εδώ τρεις άξονες:
α) Η ορθόδοξη πίστη και παράδοση
Απέβλεπε στην αναζωπύρωση του πατερικού φρονήματος, για την επανεύρεση των υπαρκτικών θεμελίων του Γένους. Για αυτό έκανε συνεχώς έκκληση στην ορθόδοξη συνείδηση του λαού. Το κήρυγμα του δεν ήταν άχρωμη ηθικολογία, αλλά θεολογία, πατερικό στην ουσία του και δογματικό παρά την απλότητα του. Ζητούσε καθαρότητα της καρδιάς, για να μπορεί να βλαστήσει ο Θείος σπόρος. Γι' αυτό έστηνε έναν ξύλινο σταυρό και δίδασκε στη σκιά του, καλώντας τον λαό στα μυστήρια (Eυχέλαιο, Eξομολόγηση, Θεία Ευχαριστία). Από την ορθόδοξη παράδοση προχωρούσε στο ορθόδοξο ήθος, προβάλλοντας την τριάδα των αρετών: ταπείνωση, συγχωρητικότητα, αγάπη, ως θεμέλιο της εκκλησιαστικής κοινωνικότητας. 
β) Η γνήσια παιδεία
Η παιδεία που διέδιδε ο Πατροκοσμάς απέβλεπε στην αναγέννηση του Έθνους.
Υπήρξε απόστολος όχι μόνο της Ορθόδοξης πίστης, αλλά και της Ελληνικής παιδείας. Την παιδεία συνδύαζε με τον φωτισμό του ανθρώπου και γι' αυτό θεωρούσε αμάρτημα την αδιαφορία απέναντι της: «Άμαρτάνετε πολύ να τα αφήνετε (=τα παιδιά) αγράμματα και τυφλά. Καλύτερα να τα αφήσετε φτωχά και γραμματισμένα, παρά πλούσια και αγράμματα». Η παιδεία όμως, που αυτός συνιστά, είναι η παιδεία του Γένους, Ελληνική. Μιλεί για την παιδεία των Πατέρων, την οποία προτείνει ως γνήσια ζήτηση της αλήθειας (φιλοσοφίας).  Πάνω σε παρόμοιες θέσεις του Πατροκοσμά, φαίνεται, στηρίχθηκε η άποψη ότι γκρέμισε στη Χειμάρρα εκκλησίες, για να γίνουν σχολεία. Ίδρυσε 10 ελληνικά σχολεία και 200 για τα κοινά γράμματα (δημοτικά), στις 30 επαρχίες που είχε επισκεφθεί.
 γ) Ορθόδοξη κοινωνικότητα
Ο Πατροκοσμάς απέβλεπε με το κήρυγμα όχι μόνο στην αναγέννηση του ανθρώπινου προσώπου, αλλά και σύνολης της κοινωνίας. Κήρυττε ισότητα και αδελφότητα όλων των ανθρώπων. Η υπερφυλετική παναδελφοσύνη του θεμελιωνόταν όχι στο όμαιμο, αλλά στο ομόπιστο, στο ομόδοξο. Παράλληλα όμως κήρυττε την ισότητα ανδρών και γυναικών και την ιερότητα του γάμου, μέσα όμως στη λειτουργική ιδιαιτερότητα των φύλων και της αποστολής τους στο κοινωνικό σώμα. Συνιστούσε την πρακτική δικαιοσύνη, την αποφυγή «της αρπαγής και αδικίας» και να δίνεται «το άδικον οπίσω», σ' όποιον και αν είχε γίνει η αδικία. Ιδιαίτερα εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ο Πατροκοσμάς έδειχνε σημαντικό ενδιαφέρον για τη συλλογική -κοινωνική συμπεριφορά, οργάνωση και σύμπραξη. Όριζε εκλογή των υπευθύνων με βάση δημοκρατική («με τη γνώμη όλων των χριστιανών»). Την κοινωνική ενότητα στήριζε στον αλληλοσεβασμό «αρχόντων και αρχομένων». Συνιστούσε στον λαό νομιμοφροσύνη, αλλ' όχι δουλικότητα.Υπακοή σε όσα «δεν αντιστέκονται στο Ευαγγέλιο».
 Ο οραματισμός
Απέβλεπε στον αναβαπτισμό του Έθνους στην πατερική παράδοση, όπως αυτή σώζεται στην πραγματικότητα της Εκκλησίας. Οραματιζόταν μια ελληνική κοινωνία «κατοικία του Θεού, κατοικία των αγγέλων». Μια αταξική αδελφοποιία, μέσα στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη.
Προσπαθούσε να εμπνεύσει στις ψυχές των υποδούλων τον πόθο της παλιγγενεσίας και να συντηρήσει την ελπίδα για την έλευση του «ποθούμενου». Και ως μόνο μέσο γι' αυτή την ενδυνάμωση της συλλογικής συνείδησης θεωρούσε την εμμονή στην πίστη: «Το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν· τα πράγματα σας ας τα πάρουν, μη σας μέλλει. Δώσατε τα. Δεν είναι δικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται.

Η απήχηση
Το κήρυγμα του Πατροκοσμά είχε τεράστια απήχηση στον λαό. Σε κάθε τόπο, που επισκεπτόταν, προκαλούσε σεισμό στις συνειδήσεις, συνοδευόμενο από μετάνοια. Εχθροί συμφιλιώνονταν, κλέπτες επέστρεφαν τα κλοπιμαία, ληστές μεταβάλλονταν, πλούσιες γυναίκες πρόσφεραν τα χρυσάφια τους για έργα φιλανθρωπίας. Ιδιαίτερη εκτίμηση έτρεφε για τον άγιο ο διαβόητος Αλή πασάς των Ιωαννίνων, του οποίου το μέλλον είχε προφητεύσει ο Κοσμάς. Γι' αυτό και ανήγειρε μεγαλοπρεπή ναό στον τόπο της ταφής του αγίου. Διέταξε ακόμη να κατασκευάσουν αργυρά θήκη για την κάρα του, την οποία πολλές φορές έφερε στα Γιάννινα, για να την προσκυνήσει. Όταν κάποιοι τον χλεύασαν για την πράξη του αυτή, απάντησε με οργή: «Φέρετε μου ένα Μουσουλμάνο σαν κι αυτόν τον Χριστιανό και να του φιλήσω και τα πόδια».
Ο Πατροκοσμάς είχε και το χάρισμα της θαυματουργίας, ευρύτατα γνωστό στον λαό. Δείγματα της αγιότητας του ήταν και οι προφητείες του, πολλές από τις οποίες βρήκαν την πραγμάτωση τους. Έλεγε λ.χ. «το ποθούμενο θα γίνει στην τρίτη γενεά. Θα το δουν τα εγγόνια σας». Πράγματι, η γενεά του 1821 ήταν η τρίτη από την εποχή του Κοσμά.
      Σήμερα χρειαζόμαστε μορφές αγίου Κοσμά του Αιτωλού, όχι για να μας προσδιορίσουν και προφητεύσουν τον χρόνο του ποθούμενου, της αναγέννησης του Ελληνικού Έθνους, αλλά για να μας εμπνεύσουν και να μας προσανατολίσουν προς αυτήν. Ο Άγιος Κοσμά ανακηρύχτηκε το 2005 προστάτης των Ελληνικών Σχολείων.
Η Ενορία της Ευαγγελίστριας τιμά τον Άγιο και έχει αφιερώσει το ένα απ’ κλίτη του Ναού της, στη χάρη του. Ευλογία, τιμή αλλά και πηγή έμπνευσης για όλους μας και ιδιαίτερα για τα σχολεία μας, που τον έχουν γείτονα και πρεσβευτή, σε μια εποχή που όλο το Έθνος στηρίζει την ανάστασή του, στην Παιδεία. Αφιερώνει την ημέρα της γιορτής του στους μαθητές, φοιτητές και αποφοίτους και εύχεται να τους συνοδεύει η ευχή του Αγίου Κοσμά στο νέο ξεκίνημα της ζωής τους .

(Ενορία Ευαγγελίστριας)

 


 

Άγιος Δημήτριος

 

Άγιος Δημήτριος

 

 

Καταγωγή και μόρφωση

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 - 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ. Από την παιδική του ηλικία διακρίθηκε στις επιδόσεις. Ευφυής και με την στήριξη των γονέων του πέτυχε να γίνει κάτοχος όχι μόνο της κοσμικής αλλά και της θείας γνώσης. Καθώς μεγάλωνε γινόταν χαριτωμένος στη μορφή, ακόμα πιο χαριτωμένος στην ψυχή, ευχάριστος στην ομιλία, πιο ευχάριστος στη συμπεριφορά, γλυκός στα λόγια ακόμα πιο γλυκός στο χαρακτήρα του, όπως αναφέρουν οι βιογράφοι του.

 

Αξιώματα και δράση

Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού».  Παράλληλα με το στρατιωτικό του αξίωμα στη ρωμαϊκή ιεραρχία είχε λάβει και το διακόνημα του διδασκάλου. Έτσι είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.


Νέστορας και Λυαίος

Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, Νέστορας και Δημήτριος.

 

Θαυματουργός και μυροβλύτης

Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.

Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο να πατά τον άπιστο Λυαίο.

Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης.

Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου είναι και το εξής. Το 1823 μ.Χ. οι Τούρκοι που ήταν αμπαρωμένοι στην Ακρόπολη της Αθήνας ετοίμαζαν τα πυρομαχικά τους για να χτυπήσουν με τα κανόνια τους, τους Έλληνες που βρισκόντουσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μα ο Άγιος Δημήτριος έκανε το θαύμα του για να σωθούν οι Χριστιανοί και η πυρίτιδα έσκασε στα χέρια των Τούρκων καταστρέφοντας και τμήμα του μνημείου του Παρθενώνα. Για να θυμούνται αυτό το θαύμα, ο ναός λέγεται από τότε Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, από την λουμπάρδα δηλαδή το κανόνι των Τούρκων που καταστράφηκε.

Οι χριστιανοί που τόσο πολύ υμνούν και τιμούν το γενναίο μαρτύριο του με ναούς, παρεκκλήσια, προσκυνητάρια όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες δε θα πάψουν πότε να ικετεύουν:

«Φύλαττε τοὺς δούλους σου ἀθλητά, μάρτυς μυροβλύτα τοὺς ὑμνοῦντάς σε εὐσεβῶς, καὶ ρῦσαι κινδύνων καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, Δημήτριε τρισμάκαρ ταῖς ἱκεσίαις σου». (Μεγαλυνάριον)

 

Σπαθαράκη Μαρία (Θεολόγος)

 


 

 

 

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΠΡΟΠΑΤΟΡΕΣ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΑ

ioakim

«Χαίρε Ιωακείμ, και Άννα χαίρε- ότι, χαράς και σωτηρίας, την πρόξενον τω κόσμω, καρπογονείτε σήμερον»    

 

            Ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα στην Αγία Πόλη είναι η κατοικία των  αγίων Προπατόρων του Χριστού, Ιωακείμ και Άννας. Χιλιάδες προσκυνητές τηνεπισκέπτονται και αισθάνονται βαθιά συγκινημένοι, καθώς κατεβαίνουν  τα αγιασμένα σκαλοπάτια, για να βρεθούν εκεί, όπου γεννήθηκε η «πάντων γεννήσασα τον αίτιον», η Υπεραγία Θεοτόκος.

            Έχοντας τη μεγάλη ευλογία, να έχουν στερεωθεί  όλα τα ιερά κτίσματα της ενορίας μας πάνω και γύρω από το ναό και με τη δύναμη της Θεοπρομήτορος  Άννας, με άπειρη ευγνωμοσύνη  αφιερώνουμε τούτες τις γραμμές στο άγιο εκείνο ζευγάρι, που κλήθηκε από τον Κύριο να υπηρετήσει το προαιώνιο σχέδιό Του για τη σωτηρία των ανθρώπων.

            Ο Ιωακείμ-που στα εβραϊκά σημαίνει «ο ανυψωμένος από το Θεό»- ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του Δαβίδ. Η Άννα, που, στα εβραϊκά σημαίνει εύνοια, χάρη, απόκτησε πραγματικά την ιδιαίτερη ευλογία του Θεού. Κόρη του ιερέα Μαθάν από τη φυλή Λευβί και της Μαρίας, είχε δύο αδελφές: τη Μαρία, μητέρα της Σαλώμης και τη Σοβή, μητέρα της Ελισάβετ, της μητέρας του τίμιου Προδρόμου.

            Το ευλογημένο ζευγάρι ζούσε στα Ιεροσόλυμα, κοντά στην Κολυμβήθρα της Βηθεσδά. Είχαν, λοιπόν, πολλές ευκαιρίες να συμμετέχουν στη λατρεία του Θεού στο ναό του Σολομώντα και ήταν προικισμένοι με πολλές αρετές: ευσέβεια, δικαιοσύνη, ταπεινοφροσύνη, υπακοή στο θέλημα του Θεού. Ωστόσο, περνούσαν μια σκληρή δοκιμασία. Σήκωναν υπομονετικά ένα μεγάλο σταυρό: της ατεκνίας το «όνειδος»- για την αρχαία εβραϊκή κοινωνία, μεγάλη ντροπή. Όμως, οι άνθρωποι του Θεού δεν απογοητεύτηκαν. «Πολιόρκησαν» με τις προσευχές τους το θρόνο του Θεού: Κύριε, ικέτευαν θερμά, τη μεγάλη λύπη «της καρδίας διάλυσον, και τους της μήτρας, καταρράκτας διάνοιξον, και την άκαρπον, καρποφόρον ανάδειξον- όπως το γεννησόμενον, δοτόν σοι προσάξωμεν, επευλογούντες, υμνούντες, και ομοφρόνως δοξάζοντες την σην ευσπλαχνίαν». Δηλαδή: αξίωσε μας να αποκτήσουμε  να αποκτήσουμε παιδί, κι εμείς θα το προσφέρουμε, ως αντίδωρο, σε Σένα!                                                                                                                                             

             Με τέτοια λόγια παρακαλούν τον Κύριο. Κι όχι, βέβαια, για λίγο καιρό, αλλά, για μιαν ολόκληρη ζωή. Έτσι, τα χρόνια περνούν. Φτάνουν στα γεράματα. Και κάπου εκεί, ήρθε η έκπληξη-στο «δειλινό» της ζωής. Επί τέλους, οι προσευχές του ζεύγους εισακούονται. Σ’ ένα σπήλαιο της ερήμου, στο οποίο, επί σαράντα μέρες προσευχόταν ο Δίκαιος Ιωακείμ, πληροφορείται  το τέλος της ατεκνίας. Το θαύμα γίνεται! Με την επέμβαση του Θεού συλλαμβάνει η Άννα και γεννάει την πάναγνη Μητέρα Του.  Όπως λέει ο υμνωδός: «Κλίμαξ η θεία φυτεύεται-θρόνος ο μέγας, του Βασιλέως προετοιμάζεται- τόπος ευτρεπίζεται ο θεοβάδιστος- Μυροθήκη του αγιάσματος, ήδη πηγάζει, της στειρώσεως τους ποταμούς αναστέλλουσα, της θεόφρονος Άννης- ην πίστει μακαρίσωμεν».

            Όπως γνωρίζουμε, όταν η Παναγία μας έγινε τριών ετών, οι γονείς της, εκπληρώνοντας το παλιό τάμα τους, την οδήγησαν  στο Ναό του Σολομώντα και την αφιέρωσαν στον Κύριο. Ευτύχησαν να τη δουν για οκτώ χρόνια να τον υπηρετεί  και, μετά από μικρό διάστημα, σύμφωνα με την παράδοση, αναχώρησαν  για τους ουρανούς, ώστε να πρεσβεύουν από κει  και για μας, καθώς θα ζητούμε τη βοήθειά τους.

            Ο γνωστός μας Γέροντας Παΐσιος λέει:

            «Από μικρός είχα σε μεγάλη ευλάβεια τους Αγίους Θεοπροπάτορες…Πόσα οφείλουμε σ’ αυτούς! Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα είναι το απαθέστερο αντρόγυνο που υπήρξε ποτέ…Μόλις βρέθηκε ένα απαθές αντρόγυνο γεννήθηκε η Παναγία, αυτό το αγνό πλάσμα, και στη συνέχεια σαρκώθηκε ο Χριστός. Μου λέει ο λογισμός ότι θα κατέβαινε και νωρίτερα ο Χριστός στη γη, αν υπήρχε ένα αγνό ζευγάρι, όπως ήταν οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα».

            Η αγία μας Εκκλησία ανέκαθεν τιμάει εξαιρετικά τον Ιωακείμ και την Άννα. Στον εορταστικό κύκλο της, της αφιέρωσε τις εξής γιορτές: α) Στις 9 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον Ιωακείμ, τη σύναξή τους β) Στις 9 Δεκεμβρίου την σύλληψη της Υπεραγίας Θεοτόκου και γ) Στις 25 πέντε Ιουλίου την Κοίμηση της Αγίας Άννας. Στην Κωνσταντινούπολη, από τον Ιουστινιανό, περί το 550 μ. Χ., είχε κτιστεί περικαλλής ναός της. Σ’ όλη την Ελλάδα, στην Κύπρο κ. α., υπάρχουν ναοί, μονές και προσκυνήματα, αφιερωμένα στο όνομά της. Στο Άγιον Όρος σήμερα φυλάσσονται αδιάφθορα λείψανά της: στη Μονή Κουτλουμουσίου, στη Μονή Σταυρονικήτα, κ. α.

            Ωστόσο, υπάρχει ένας τόπος, ιδιαίτερα ευλογημένος: η ομώνυμη Σκήτη της, που είναι η μεγαλύτερη και αρχαιότερη στο Αγιώνυμο Όρος. Έχω, όμως, την εντύπωση, πως, όποιος δεν αξιώθηκε να την επισκεφτεί , δύσκολα μπορεί να φανταστεί τη χάρη που εκπέμπει η Αγία σ’ όλη την πανέμορφη εκείνη περιοχή, με τις αγιασμένες «καλύβες» (σπίτια), τα εκκλησάκια και τα ασκητήρια που ξεπροβάλλουν από τους λόφους, ή κρύβονται ανάμεσα στα δέντρα και τις ρεματιές της. Μόνο όποιος ανέβηκε από τον αρσανά της Σκήτης-και μάλιστα, καταμεσήμερο του καλοκαιριού-τα χίλια, περίπου, σκαλοπάτια, προς το Κυριακό, με το ναό της Αγίας να δεσπόζει, ως «φύλακας άγγελος»  ολόκληρης της περιοχής, προσκύνησε με δάκρια το πόδι της Θεοπρομήτορος που μοσχοβολά, άκουσε τους μοναχούς να ψάλλουν καρδιακά τους ύμνους της μέσα στη βαθιά νύχτα, φιλοξενήθηκε  σε κάποιο φτωχοκάλυβο, άκουσε κάποιο απλό γεροντάκι να του μιλάει για τα θαύματα και το άπειρο έλεος του Χριστού κι ατένισε από κει πάνω, σαν ατέλειωτο, το Αιγαίο Πέλαγος, αλλά, και τις τριγύρω, άγριες, μα, αγιασμένες, ψηλές βουνοκορφές, με τους γνωστούς και άγνωστους οσίους, μπορεί  να καταλάβει για ποια ευλογία και ποια μακραίωνη Παράδοση μιλάμε.

             Νιώθουμε  ιερό δέος, καθώς πληροφορούμαστε τα  θαύματα, και, μάλιστα, τις τεκνογονίες και τις πολλές ευεργεσίες που πηγάζουν και ενεργούνται στους πιστούς, τόσο από τη Σκήτη, όσο και από τους ιερούς ναούς της Αγίας Άννας στον «κόσμο». Όπως, όμως, ξέρουμε, τίποτα ωφέλιμο δεν έρχεται με τρόπο «μαγικό». Και, στην Ορθόδοξη πνευματικότητα, σημασία δεν έχει τόσο ο τόπος, όσο ο τρόπος της ζωής μας. Σε μια εποχή μεγάλης πνευματικής  «στειρότητας» και…υπερπαραγωγής ανήθικων πράξεων, ας προσευχηθούμε στην «γιαγιά» του Κυρίου-όπως χαϊδευτικά την αποκαλούν οι Αγιορείτες- μαζί με τον υμνογράφο:

            «Πλυΰμνητε Άννα και αξιάγαστε, η του Κυρίου προμήτορ, υπέρ ημών εκτενώς μη ελλίπης δυσωπούσα τον σον Έγγονον, ίνα τη χάριτι Αυτού εμπλησθώμεν αρετών οι στείροι εννόμων έργων και σωτηρίας ως θείον ημών τιμώμεν σε προοίμιον».

Του Νίκου Σιγανού-θεολόγου