Β΄ΜΕΡΟΣ
5. ᾨδὴ ς’
Σπλάγχνων Ἰωνᾶν, ἔμβρυον ἀπήμεσεν ἐνάλιος θήρ οἷον ἐδέξατο· τῇ Παρθένῳ δέ, ἐνοικήσας ὁ Λόγος καὶ σάρκα λαβὼν διελήλυθε φυλάξας ἀδιάφθορον· ἧς γὰρ οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως, τὴν τεκοῦσαν κατέσχεν ἀπήμαντον.
Να προχωρήσουμε τώρα στις δύο επόμενες Ωδές, που αναφέρονται σε μια θαυμαστή και πολύ λαοφιλή ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης.Η στ΄ Ωδή, στην Π. Διαθήκη αναφερόταν στον Προφήτη Ιωνά. Εδώ, η περιπέτειά του παρομοιάζεται με τη Σάρκωση του Θεού Λόγου. Όπως εκείνος βγήκε από την κοιλιά του κήτους αβλαβής, έτσι και ο Χριστός εισήλθε στη μήτρα της Παρθένου και πέρασε κατά τρόπο θαυμαστό, αφήνοντάς την άθικτη. Από τα σπουδαιότατα σχόλια των Αγίων, ας προσέξουμε Συμεών του Νέου Θεολόγου, που παρομοιάζει την εκ της Παρθένου γέννηση του Χριστού με τη δημιουργία της Εύας από την πλευρά του Αδάμ, για την ανάπλασή του. Καταλαβαίνομε ότι «ου φέρει το μυστήριον έρευναν». Προσεγγίζεται μόνο πίστη αληθινή, όπως την παρέλαβαν και την παρέδωσαν οι Απόστολοι και οι Πατέρες κι όχι όπως έχουν καταντήσει οι αιρετικοί και, δυστυχώς, πολλοί συνάνθρωποί μας, στην άγνοιά τους, ακολουθούν, φτάνοντας σε απίθανες πλάνες.
Διαβάστε περισσότερα…