Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

και η αμαρτία που εξαγιάζει.

Η εκκλησία μας λίγο πριν το Πάσχα, την Ε Κυριακή των νηστειών, εορτάζει, καθόλου τυχαία, την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, και μάλιστα ακριβώς μετά την ακολουθία του Μεγάλου Κανόνος. Με αυτό τον τρόπο σηματοδοτεί την εσωτερική πορεία της ψυχής προς το «εκούσιον πάθος». Πρώτα με τον Μεγάλο Κανόνα μας βοηθά να κάνουμε μια κατάδυση στον εσώτερο εαυτό μας, να έχουμε μια ειλικρινή συνομιλία με την ψυχή μας και να φτάσουμε στα δυνατά για τον καθένα μας μέτρα αυτογνωσίας. Μετά από αυτή τη συνειδητή αλλά και πολές φορές ασυνείδητη διεργασία, τι είναι αυτό που βρίσκουμε στο βάθος του «είναι» μας; Μήπως αρετές και διάφορα άλλα «καλά πράγματα;» Οχι βέβαια, το αντίθετο μάλιστα: Θα βρούμε «μιά πόρνη, μια μοιχαλίδα ψυχή» που αγάπησε τόσο πολύ τον κόσμο και την ηδονή, που ξέχασε τον Δημιουργό της. Αυτή λοιπόν η ψυχή, έρχεται την ερχόμενη Κυριακή, με την επίγνωση της αμαρτωλότητάς της, να εορτάσει την μεγάλη Αιγυπτία Οσία και τη δική της επιστροφή. Η οσία Μαρία η Αιγυπτία εβίωσε την κόλαση του ερωτικού πάθους,την κόλαση του ανεκπλήρωτου έρωτα και είχε την ευτυχία να φτάσει στα έσχατα όρια της «ευλογημένης απελπισίας». Ο βίος και η μεταστροφή της οσίας Μαρίας της Αιγιπτίας θέτει «επί τάπητος» το θέμα της «αμαρτίας». Τι εννοώ; Η ζωή, η μεταστροφή και ο δοξασμός αυτής της μεγάλης Οσίας είναι «σκάνδαλο» για όσους βλέπουν την αμαρτία με τρόπο δικανικό, ηθικό, ως παράβαση εντολών και νόμων και το Θεό ως δικαστή που απονέμει δικαιοσύνη.

  Η αμαρτία είναι ένα βαθύτερο υπαρξιακό γεγονός, είναι η αστοχία της ύπαρξης να φτάσει στην εντελέχειά της, στο στόχο της. Ως τέτοιο γεγονός κάνει τον άνθρωπο να φτάσει στα έσχατα όριά του και στην απελπισία, και ή θα επέλθει ο ψυχικός θάνατος στην ύπαρξη, ή μια μεταστροφή σαν αυτή που βίωσε ο Οσία Μαρία η Αιγυπτία. Ο Χριστός ήρθε να σώσει τους αμαρτωλούς και μας λέει μάλιστα πως «οι πόρνες και οι Τελώνες θα μας οδηγήσουν στη Βασιλεία των Ουρανών». Ο Θεός της αγάπης δεν κρίνει τον άνθρωπο με βάση το αμαρτωλό παρελθόν του, δεν του ζητάει ατομικά κατορθώματα και αξιομισθίες, αλλά μια κραυγή μετανοίας εμπιστοσύνης και αγάπης μέσα από την προσωπική του άβυσο, την αμαρτία του, την κόλασή του. Ετσι η προσωπική άβυσος και η αμαρτία μετατρέπονται σε «εφόδια» που ελκύουν τη Θεία Χάρη, όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει την κατάστασή του και καταλάβει πως δεν είναι άξιος για τίποτε άλλο, παρά για αμαρτίες, με τι διαφορά όμως να μην κρατήσει αυτή την αλλότρια κατάσταση του για τον εαυτό του, εγκλωβισμένος σε έναν ναρκισιστικό εγωϊσμό, αλλά να την προσφέρει στο Θεό. Αλλωστε τι άλλο θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στον Θεό εκτός από αμαρτίες μας; Και τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει Εκείνος από εμάς; Ετσι η αμαρτία και η εξουθένωση οδηγεί στον παράδεισο, στην αναζήτησει της λύτρωσης και φαίνεται πως αυτό το «προσόν» το διαθέτουν περισσότερο από όλους τους άλλους οι εξουθενωμένοι και οι ταλαιποριμένοι αυτής της ζωής όπως είναι οι πόρνες, όπως ήταν η Μαρία η Αιγυπτία. Οι δίκαιοι και επιτυχημένοι, έστω και αν κινούνται μέσα στα όρια της «εκκλησίας», δεν χρειάζονται και δεν αναζητούν το Θεό, (άσε που θεωρούν ότι τον έχουν στο τσεπάκι τους). Μεγάλες αλήθειες που μας δίνει και ο Ντοστογιέφσκι στο μονόλογο του Μαρμελάντοφ στο «έγκλημα και τιμωρία» όταν σκέφτεται την μέλλουσα κρίση: «Και τότε ο Χριστός θα μας πει, ελάτε και εσείς. Ολοι εσείς, εσεις οι μέθυσοι, εσείς οι αδύνατοι εσείς οι ακόλαστοι!… και θα μας πει: όντα άθλια, γίνατε σύμμορφοι με την εικόνα του θηρίου και έχετε τη σφραγίδα του στο μέτωπό σας… Ελάτε όμως και σείς. Και τότε οι δίκαιοι θα διαμαρτυρηθούν και οι φρόνιμοι θα απορρήσουν: Μα, Κύριε, πως τους δέχεσαι; Και ο Χριστός θα πει: αν τους δέχομαι, κύριοι δίκαιοι, αν τους δέχομαι, κύριοι σώφρονες, το κάνω γιατί κανένας από αυτούς δεν έκρινε ποτέ τον εαυτό του άξιο. Και θα μας απλώσει τα χέρια Του, θα μας ανοίξει την αγκαλια Του και εμείς θα πέσουμε στα πόδια Του και θα τα καταλάβουμε όλα. Ναι, τότε θα τα καταλάβουμε όλα… Ω Κύριε, ελθέτω η βασιλεία σου…».