H ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ Κυριακή ΙΒ΄Λουκά ( Ιζ΄, 12-19)΄

16,Ιαν

        Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής ο φιλάνθρωπος Κύριος ξεκινάει από τα μέρη της Σαμάρειας και της Γαλιλαίας την τελευταία πορεία Του προς τα Ιεροσόλυμα, για το Πάσχα. Μπαίνοντας σε μια κωμόπολη, βλέπει  δέκα λεπρούς, που από μακριά φώναζαν δυνατά, «Ιησού αφέντη, ελέησέ μας»! Εκείνος δεν τους γιατρεύει αμέσως. Τους στέλνει στους ιερείς και στο δρόμο θεραπεύονται! Μα τι κρίμα! Αντί να τρέξουν να τον ευχαριστήσουν, έφυγαν, αδιαφορώντας για το μεγάλο ευεργέτη τους. Μόνο ένας, που ήταν αλλοεθνής, έδειξε την οφειλόμενη ευγνωμοσύνη. Αμέσως μετά τη θεραπεία του, δοξολογώντας το Θεό, επιστρέφει, πέφτει στα πόδια του Ιησού και τα λόγια ευχαριστίας του δεν έχουν τελειωμό. Εκείνος τον ρωτάει γιατί οι άλλοι εννιά δε γύρισαν να δοξάσουν το Θεό. Σ’ αυτόν δε, λέει να φύγει, καθώς η αληθινή πίστη του τον έχει σώσει. Έτσι, ο Χριστός του χάρισε και τη σωτηρία της ψυχής του.

          Σύντομη η διήγηση του Λουκά, αλλά έχει  πολλά να μας δώσει. Εμείς, έχοντας νωπή την τραγική ζωή των «έγκλειστων» της Σπιναλόγκας, εύκολα μπορούμε να φανταστούμε το δράμα των λεπρών στις αρχαίες κοινωνίες. Και δεν ήταν μόνο η ανίατη ασθένειά τους. Η ζωή τους γινόταν πράγματι ανυπόφορη κι  από την απομόνωση, στην οποία τους είχαν καταδικάσει οι συνάνθρωποί τους. Όπως είδαμε, ο Κύριος δε θεράπευσε αμέσως τους λεπρούς. Τους παραπέμπει στους ιερείς του χωριού, γιατί αυτοί σύμφωνα με τους νόμους ήταν αρμόδιοι να πιστοποιήσουν τη θεραπεία. Μ’ αυτό τον τρόπο διδάσκει  το σεβασμό προς το Νόμο και τους θεσμούς, πάνω στους οποίους στηρίζονται  οι κοινωνίες. Μα είναι σα να παραπέμπει κι εμάς στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως, με το οποίο συγχωρούνται οι αμαρτίες, που σαν άλλη λέπρα βαραίνουν την ψυχή μας.

Πολύ γρήγορα οι εννέα λεπροί ξέχασαν το Χριστό. Μήπως όμως κι εμείς  φερόμαστε με παρόμοιο τρόπο; Ο ήλιος, ο αέρας, το νερό, η ζωή, η βλάστηση, όλη η Κτίση, δεν είναι θεία ευλογία; Οι διανοητικές και ψυχικές μας ικανότητες, η αγάπη, το αυτεξούσιο, η κοινωνικότητα,  δεν είναι  στοιχεία του «κατ’ εικόνα», εμφυτευμένου με την «πνοή» του Λόγου στα βάθη της υπάρξεώς μας; Ολόκληρη η ανθρωπότητα, αλλά ιδιαιτέρως οι χριστιανοί, πόσα «χρωστούμε» στο Θεό που έγινε άνθρωπος, ταπεινώθηκε, υπέφερε και σταυρώθηκε για μας; Ακόμα, τι να πούμε για τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που λαμβάνομε με το Βάπτισμα και για τις προοπτικές που ανοίγονται στην «εν Χριστώ ζωή», στην κοινωνία με τους αδελφούς μας; Εδώ λοιπόν ένα σπουδαίο ερώτημα προκύπτει: πώς χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα αγαθά και τις δωρεές του Θεού;

Βέβαια, υπάρχει και η μειοψηφία που εκπροσωπεί ο δέκατος λεπρός. Κι εδώ, εκείνο που αξίζει ιδιαίτερο σχολιασμό δεν είναι η πίστη, που οι και οι λεπροί της περικοπής φαίνεται πως είχαν. Αυτό που προέχει είναι να αναρωτηθούμε τι είδους σχέση έχομε με το Χριστό και συγχρόνως με τους συνανθρώπους μας. Μήπως δηλαδή αρκούμαστε σε μια επιφανειακή, «ανέξοδη» πίστη; Η αληθινή πίστη είναι η «δι’ έργων ενεργουμένη». Και η χριστιανική αγάπη δεν είναι ευκαιριακή, γενική, «άσαρκη». Είναι έμπρακτη, θυσιαστική και έλκει προς το Θεό και προς κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, κοινωνικής τάξεως, έθνους, φυλής, καταγωγής, θρησκείας. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πόσο ριζοσπαστικά και επίκαιρα είναι τα μηνύματα του Ευαγγελίου και σήμερα, που πόλεμοι, αδικίες, ταραχές και ανακατατάξεις λαών και εθνών δημιουργούν δύσκολες συνθήκες, ενώ κάποιες οργανώσεις με ύποπτους στόχους αναλαμβάνουν «φιλανθρωπικές δράσεις» στη χώρα μας και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, υποτιμώντας προκλητικά την Εκκλησία και επιδιώκοντας την περιθωριοποίησή της. Οφείλουμε να διαχωρίζουμε τη θέση μας από τέτοιες κινήσεις, γιατί η Πίστη μας δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, όπως κάποιοι ανιστόρητοι τη θέλουν! Επί τέλους, ας συνειδητοποιήσουμε ότι η Εκκλησία δεν είναι σωματείο, ιδεολογία, σύστημα ηθικής, κοσμική θρησκεία. Είναι Θεανθρώπινος οργανισμός και οικουμενική η αποστολή της.

Ευγνωμοσύνη και αγνωμοσύνη, ευχαριστία και αχαριστία: δύο αντίθετες επιλογές. Προτιμούμε βέβαια την πρώτη, καθώς ταυτίζεται με τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής, που είναι σπλαχνικός, ανθρώπινος, κοινοτικός. Η Παράδοσή μας, με των «Ελλήνων τις Κοινότητες», τον Κοινοβιακό Μοναχισμό, τα πανηγύρια με τους κυκλοτερούς χορούς κ. ά, δείχνει το «δρόμο» αντιμετώπισης δεινών και θεραπείας πολλών «ασθενειών» μας. Σήμερα, καθώς πολλά παραδεδομένα ανατρέπονται, νόμοι αντιχριστιανικοί ψηφίζονται, αλλόκοτες πίστεις και κουλτούρες διαδίδονται στην ελληνική κοινωνία, θα ευχόμασταν να λιγοστέψουν εκείνοι που, ενώ έχουν ευεργετηθεί πλουσίως από το Θεό, δεν τον ευγνωμονούν. Αντιθέτως: δείχνουν σκληρότητα και αχαριστία και προς την Αγία μας Εκκλησία, την πνευματική μάνα του Έθνους. Ας γίνει η ζωή μας μια συνεχής ευχαριστία και δοξολογία του Θεού, καθώς ο Ψαλμωδός ανακράζει: «Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον, και μη επιλανθάνου πάσας τας ανταποδόσεις αυτού» (Ψαλμ. ρβ’).

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3093593

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 18/11/2019 εορτάζουν:Άγιος ΠλάτωναςΆγιος ΡωμανόςΆγιος Αναστάσιος ο Νεομάρτυρας από την Παραμυθιά της ΗπείρουΆγιο ΝήπιοΆγιος Ρωμανός από την ΠαλαιστίνηΆγιοι Ζακχαίος ο Διάκονος και ΑλφαίοςΑνακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Κοσμά του Πρώτου του Βατοπαιδινού του ΟσιομάρτυραΌσιος Βασίλειος
Go To Top