28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940. Τότε και σήμερα

28,Οκτ
  91Σαν σήμερα, εβδομήντα πέντε χρόνια πριν, η χώρα μας, κατόπιν προκλήσεως της Ιταλικής κυβέρνησης δια του εκπροσώπου της στην Αθήνα, λάβαινε μέρος σε έναν πόλεμο, εντελώς άνισο και άδικο και κατάφερε να γράψει ένα έπος. Το έπος του 1940-41. Ίσως είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν γιορτάζει τη λήξη ενός πολέμου, αλλά την έναρξη ενός αγώνα αντίστασης. Ένα γεγονός μοναδικό, όπως μοναδικός ήταν και ο αγώνας των ελλήνων στρατιωτών στα βουνά της Ηπείρου. Ένας πόλεμος που δεν βρήκε απροετοίμαστους, ούτε την τότε δικτατορική κυβέρνηση του Ι. Μεταξά, αλλά ούτε και το ελληνικό στράτευμα. Το προανάκρουσμα του πολέμου είχε ηχήσει λίγους μήνες πριν, στη νήσο Τήνο, ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με το ύπουλο χτύπημα και τη βύθιση της ναυαρχίδας Έλλης. Και ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, η χώρα, ο λαός, οι πολίτες, σαν έτοιμοι από πάντα, χωρίς κανένα φόβο και δειλία, χωρίς κανέναν ενδοιασμό για το αν κάνουν το σωστό ή όχι, ξεχύθηκαν στους δρόμους, γέμισαν τους σταθμούς των τραίνων, αποχαιρέτισαν τους δικούς τους ανθρώπους, κάποιοι τους είδαν για τελευταία φορά, και ακολούθησαν την ιστορική τους μοίρα στα βουνά της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου. Αλλά και ο Ι. Μεταξάς, που με την ηρωική του απάντηση στον Ιταλό πρέσβη, σεβόμενος την εθνική κυριαρχία της χώρας του, να μην παραχωρήσει, δηλαδή, το ελληνικό έδαφος να εισέλθουν οι Ιταλοί στην Ελλάδα, άλλαξε τη γραφή της προσωπικής του ιστορίας. Το χαμόγελο ήταν μόνιμο στα χείλη των στρατιωτών. Παρόλο που η ύπαρξή τους, από εκείνη τη στιγμή, θα ήταν ένα παιχνίδι μεταξύ της ζωής και του θανάτου, εντούτοις το πρόσωπο τους έλαμπε από την αισιοδοξία και τη σιγουριά της νίκης, απέναντι στις σιδερόφρακτες μεραρχίες του υπερόπτη Μ. Μουσολίνι. Και κάθε μέρα που ξημέρωνε, η παγκόσμια ιστορία έχοντας ρίξει το βλέμμα της σε ένα μικρό λαό, μια χούφτα ανθρώπων, καταγράφει μεγαλειώδη γεγονότα και αναγκάζει τους τότε συμμάχους μας να ρίξουν το βλέμμα τους σε μας και τον Ο. Τσόρτσιλ να δηλώνει ότι «οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες». Μα κάθε πόλεμος έχει και απώλειες κι όχι μονάχα νίκες. Τα βουνά της Ηπείρου ποτίστηκαν με το αίμα χιλιάδων νεκρών που έπεσαν ηρωικά. Κάθε σπιθαμή χώματος κρύβει οστά αγιασμένα, στο βωμό της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας. Και οι νίκες, κατά των ιταλικών στρατευμάτων, διαρκούσαν μέχρι τον Απρίλιο. Τότε, οι σύμμαχοι των Ιταλών, οι Γερμανοί, αποφασίζουν να δώσουν χείρα βοηθείας στους ηττημένους συμμάχους τους και να ολοκληρώσουν αυτό που δεν κατάφεραν οι Ιταλοί. Και ένα καινούργιο έπος γράφεται, αυτό των Οχυρών στο Ρούπελ, όπου οι Γερμανοί έρχονται αντιμέτωποι με τόσους λίγους αριθμητικά, αλλά μυριάδες ψυχικά. Και οι μάχες είναι ανηλεείς. Και το ηθικό αντί να χάνεται όλο και θέριευε. Αυτό το γεγονός αντίστασης και μαχητικότητας του ελληνικού στρατού, ήταν η αιτία, με διαταγή του ίδιου του Χίτλερ, να αφεθούν ελεύθεροι οι Έλληνες στρατιώτες και να επιστρέψουν στα σπίτια τους, αντί να οδηγηθούν αιχμάλωτοι σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, όπως έκαναν με τους άλλους στρατούς των άλλων χωρών που ήρθαν σε σύγκρουση. Αναγνώρισαν το σθένος και τη μαχητικότητα των Ελλήνων και δεν τους ταύτισαν με όλους εκείνους που παρέδωσαν τα όπλα τους και τη χώρα τους, λίγες ημέρες ή εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου. Και στη μάχη των Οχυρών, οι Έλληνες δεν δείλιασαν….. Δεν θα τα παρέδιδαν….. Αλλά, όπως γράφει κι ο αείμνηστος Β. Ραφαηλίδης, η ιστορία μιας χώρας δεν γράφεται μόνο από ήρωες, αλλά και από προδότες…. Και εκείνο τον Απρίλιο του 41, η προδοσία φύτρωσε σαν παράσιτο ανάμεσα στους ηρωικούς νεκρούς. Είχε και πρόσωπο και όνομα: Στρατηγός Τσολάκογλου… Επίορκος αξιωματικός, αλλά και νεότερος Εφιάλτης, αμαυρώνει την ιστορία με τη συνθηκολόγηση που υπέγραψε με τους Γερμανούς εκείνο τον ματωμένο Απρίλιο του 41. Το εξαργύρωσε, όμως, καθιστώντας τον οι Γερμανοί πρωθυπουργό της Ελλάδας, κατοχικός όπως έμεινε στην ιστορία, μαζί με τους άλλους δύο που ακολούθησαν, τον Κ. Λογοθετόπουλο και τον Ι. Ράλλη, που ήταν και ο ιδρυτής των ταγμάτων ασφαλείας. Έτσι οι Ιταλοί έφτασαν στην Αθήνα, με τη βοήθεια των Γερμανών και κάποιων ελάχιστων, που κατ’ ευφημισμόν ονομάζονταν  Έλληνες, έξι μήνες μετά και όχι δύο μέρες, όπως έλεγε ο Μουσολίνι. Πριν μπουν στην Αθήνα, όμως, ο τότε έλληνας πρωθυπουργός Κορυζής, που είχε διαδεχθεί τον Μεταξά μετά το θάνατό του, αυτοκτονούσε, διότι είχε το φιλότιμο να μην μπορεί να δει τη χώρα να καταλαμβάνεται από τους εχθρούς. Και από εκείνον τον Απρίλιο, ξεκινά ένα άλλο έπος, εκείνο της Εθνικής Αντίστασης, που όμοιό του πάλι, δύσκολα υπήρξε στην Ευρώπη. Σήμερα, εβδομήντα πέντε χρόνια μετά, βρισκόμαστε εδώ παρόντες να τελέσουμε επιμνημόσυνη δέηση για τους ηρωικούς νεκρούς μας. Βέβαια, σήμερα οι καταστάσεις είναι εντελώς διαφορετικές. Τότε οι Έλληνες είχαν ξεχυθεί στους δρόμους με το χαμόγελο να είναι ζωγραφισμένο στα χείλη τους, παρόλο που δεν γνώριζαν αν θα γυρίσουν ζωντανοί. Εμείς, όντας ελεύθεροι, αντί να χαμογελάμε, έχουμε πρόσωπα σκυθρωπά και λυπημένα, χωρίς ίχνος αισιοδοξίας, παρόλο που γνωρίζουμε ότι και αύριο θα είμαστε ζωντανοί. Εκείνο το πρωινό η Ελλάδα γεννούσε τις ελπίδες της στα πρόσωπα των Ελλήνων στρατιωτών που είχαν ζωστεί με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία για το αύριο. Σήμερα, η Ελλάδα αναζητά τις ελπίδες της και τα οράματά της ανάμεσα στους χιλιάδες ανέργους, στους πρόσφυγες και σε εκείνους που προσπαθούν να ζήσουν ψάχνοντας τη ζωή τους στους κάδους των απορριμμάτων. Τότε οι νέοι αποχαιρετούσαν τους δικούς τους, στους σταθμούς και τις αποβάθρες, έχοντας ως σκοπό να δώσουν ακόμα και το αίμα τους για αυτή τη χώρα που τους ανέθρεψε. Σήμερα οι νέοι αποχαιρετούν τους δικούς τους, γιατί η πατρίδα που τους μεγάλωσε τους φέρεται σαν να είναι νόθα γεννήματα, που τους στερεί την κάθε ελπίδα, όχι μόνο για το αύριο, αλλά ακόμα και για το σήμερα. Τότε στη διάρκεια του πολέμου είχαμε χιλιάδες νεκρούς, που έπεσαν ηρωικά από σφαίρες εχθρικές. Σήμερα, σε μια ειρηνική περίοδο, πάλι έχουμε χιλιάδες νεκρούς που δεν τους σκότωσε καμία ξένη σφαίρα, αλλά τους οδήγησαν οι συνθήκες των τελευταίων χρόνων να γίνουν αυτόχειρες και να δώσουν τέλος στην ύπαρξη και στα όνειρά τους, εξαιτίας μιας διοικούσας πολιτείας που δεν την νοιάζει να ευημερούν τόσο οι άνθρωποι όσο οι αριθμοί. Είμαστε εδώ, όχι απλώς για να τελέσουμε επιμνημόσυνη δέηση και να αποχωρήσουμε νιώθοντας ότι κάναμε το χρέος μας και φέτος. Γιατί χρέος μας είναι και πρέπει να είναι, να ξαναδώσουμε στο λαό μας αυτό το χαμόγελο που βρισκόταν στα χείλη εκείνων, που με τη στάση τους έδειχναν ότι αψηφούν το θάνατο. Χρέος μας είναι το ηρωικό έπος του 40-41, αλλά και αυτό της Εθνικής Αντίστασης, να  γίνει πηγή έμπνευσης από την οποία θα αντλήσει η παρούσα γενιά, μικρή και μεγάλη, ώστε να προκαλέσουμε, πάλι εμείς οι ελάχιστοι, οι ταλαιπωρημένοι, όπως εκείνοι οι στρατιώτες, τη σύγκρουση κατά της σημερινής ανέλπιδης κατάστασης. Ας γίνει παράδειγμα προς μίμηση, για όλους μας, ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να ανταπεξέλθουμε έναντι κάθε δυσκολίας. Ας μην υποκύψουμε στις φωνές που μας θέλουν διασπασμένους. Στις μέρες μας έχουμε ανάγκη από γεγονότα και σύμβολα τα οποία θα μας κρατούν ενωμένους στα διασπαστικά σχέδια αυτών που επιβουλεύονται την Εθνική μας κυριαρχία και Οντότητα. Αντίσταση σημαίνει ενότητα και η ενότητα προασπίζει και εδραιώνει την Αντίσταση. Μια ενότητα η οποία στις μέρες μας είναι καθήκον όλων μας να την προστατεύσουμε και να την προάγουμε σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, δίνοντάς της χαρακτηριστικά Εθνικής Αντίστασης. Αυτό οφείλουμε, τόσο στους νεκρούς μας όσο και σε μας….  

Ανδρέας Φαρσάρης

                                                                                           Θεολόγος

   

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3103962

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 15/12/2019 εορτάζουν:Κυριακή των Αγίων ΠροπατόρωνΆγιος Ελευθέριος ο ΙερομάρτυραςΑγία ΑνθίαΆγιος Κορέμμων ο έπαρχοςΆγιοι Δύο ΔήμιοιΆγιος Ελευθέριος ο ΚουβικουλάριοςΑγία Σωσάννα η ΟσιομάρτυςΆγιος Βάκχος ο ΝέοςΌσιος Παύλος ο νέος που ασκήτευε στο Λάτριο όροςΜνήμη Χειροτονίας Αγίου Ιωάννου του ΧρυσοστόμουΆγιος Στέφανος Αρχιεπίσκοπος ΣουρόζαςΑγίος Γουρίας
Go To Top