«Ἔφθασε καιρός, ἡ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή»

11,Μάρ

Αν η περίοδος του Τριωδίου, που είναι η πιο κατανυκτική του Εκκλησιαστικού Έτους, παρομοιαστεί μ’ έναν ορθόδοξο ναό, οι τρεις πρώτες εβδομάδες του αντιστοιχούν στον πρόναο ή νάρθηκα.

Και, να, τώρα, η Κυριακή της Τυροφάγου, σαν σε ψηλό διάσελο, έρχεται να μας προσκαλέσει σε δύο κατευθύνσεις. Από τη μια, μας υπενθυμίζει την απώλεια της τρυφής του Παραδείσου, με όσα δεινά αυτή προκάλεσε στο ανθρώπινο γένος, κι από την άλλη, να ατενίσουμε μπροστά, στους αγώνες που μας περιμένουν, για να φτάσουμε αισίως στο Πάσχα του Κυρίου.
Είναι γνωστές οι εικόνες της Αγίας Γραφής, με τις οποίες παρουσιάζεται η αρχαία, σχεδόν παραμυθένια, κατάσταση των Πρωτοπλάστων, καθώς απολάμβαναν όλα τα αγαθά της γης, αλλά, κυρίως, της θεοκοινωνίας. Ήρθε, όμως, η Πτώση να τους στερήσει αυτή την ασύλληπτη ευτυχία. Να ανακόψει την πορεία τους προς τη θέωση, την οποία από κει κι ύστερα, εναγωνίως και με πολλούς τρόπους, θα αναζητάει το ανθρώπινο γένος.

Στον παρακάτω ύμνο προβάλλει όλη η τραγικότητα της εξορίας του Αδάμ: θρηνεί απαρηγόρητος απέναντι από τον Παράδεισο, βλέποντας την απογύμνωσή του τη δόξα του Θεού από τα αγαθά που έχασε, παραπλανημένος από το Διάβολο. Σαν να είναι πρόσωπο ο Παράδεισος, του διεκτραγωδεί τον απερίγραπτο πόνο του. Δε θα ξαναδεί, λέει, τον Κύριο και Πλάστη του. Θα χαθεί μέσα στη γη. Στην απερίγραπτη απόγνωσή του, παρακαλεί τον Πανεύσπλαχνο Κύριο να τον ελεήσει: «Ἐκάθισεν Ἀδάμ, ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου, καὶ τὴν ἰδίαν γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο. Οἴμοι, τὸν ἀπάτῃ πονηρᾷ πεισθέντα καὶ κλαπέντα, καὶ δόξης μακρυνθέντα! Ἀλλ’ ὦ Παράδεισε, οὐκέτι σου τῆς τρυφῆς ἀπολαύσω, ὄψομαι οὐκέτι σου τῆς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μου καὶ Πλάστην· εἰς γῆν γάρ ἀπελεύσομαι, ἐξ ἧς καὶ προσελήφθην. Ἐλεῆμον Οἰκτίρμον βοῶ σοι· Ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα» (Δοξαστικό Εσπερινού).
Ποιος, άραγε, λογικός άνθρωπος δε νιώθει παρόμοια συναισθήματα, όταν βρεθεί μπροστά στο φοβερό μυστήριο του θανάτου; Ποιος μπορεί να συμβιβαστεί με τη σκληρή, αλλά, αναντίρρητη πραγματικότητα του χωρισμού της ψυχής από το σώμα; Ποιος δε θλίβεται, στην ιδέα και μόνο πως θα βυθιστεί στα σκοτάδια της γης, αγνοώντας τι τον περιμένει;
Όμως, ο Λόγος του Θεού και η Εκκλησία δεν μας αφήνουν απληροφόρητους, στη θλίψη και τη δυστυχία. Ήδη από την εποχή της Παλιάς Διαθήκης, οι ιεροί συγγραφείς, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, προφητεύουν τον ερχομό της Βασιλείας στους έσχατους καιρούς. Προγεύσεις της έχομε πάρα πολλές στην Καινή Διαθήκη, καθώς την ενσαρκώνει και την κηρύσσει ο Χριστός. Κι αν με την Πτώση του Αδάμ οι άνθρωποι απώλεσαν τον Παράδεισο, με την Ενανθρώπηση του Θεού δεν ζωντανεύει απλώς ένα χαμένο όνειρο. Ο Παράδεισος ταυτίζεται με τη νέα εν Χριστώ ζωή. Αλλά, η οριστική επιστροφή στο «Σπίτι του Πατέρα» θα πραγματοποιηθεί μετά την Ανάσταση όλων των νεκρών, που η βεβαιότητά της παρέχεται ήδη με την Ανάσταση του Κυρίου.
Σ’ ένα από τα πολλά, ωραιότατα τροπάρια περιγράφεται με ζωηρά χρώματα η διπλή θέαση των πραγμάτων:από το παρελθόν στο μέλλον, από το θάνατο στη ζωή: «Ἐξεβλήθη ὁ Ἀδάμ, τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς, διὰ βρώσεως πικρᾶς, ἐν ἀκρασίᾳ ἐντολήν, μὴ φυλάξας τὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ κατεκρίθη, ἐργάζεσθαι τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθη αὐτός, ἱδρῶτι δὲ πολλῷ, ἐσθίειν ἄρτον αὐτοῦ. Διὸ ἡμεῖς ποθήσωμεν ἐγκράτειαν, ἵνα μὴ ἔξω θρηνήσωμεν, τοῦ Παραδείσου, ὥσπερ ἐκεῖνος, ἀλλ’ εἰς αὐτόν ἐλευσώμεθα» (Κάθισμα Κυριακής).
Με την πικρή γεύση του απαγορευμένου καρπού, παρακούοντας το θέλημα του Θεού, ο Αδάμ κληροδότησε την «ασθένεια» της αμαρτίας και στους απογόνους του, ώστε να ταλαιπωρούνται και να μοχθούν, γυρνώντας πολλές φορές μέσα σ’ ένα φαύλο κύκλο. Όμως, εμείς, μας λέει ο υμνογράφος, ας αγωνιστούμε για την εγκράτεια, για να απολαύσουμε τη χαρά του Παραδείσου!
Σ’ όλη την υμνολογία της Τυροφάγου, παράλληλα με το δράμα της Πτώσεως προβάλλει η «αντίρροπη», σωτήρια δύναμη της νηστείας, που έχει τις ρίζες της στην Παλαιά Διαθήκη, την τήρησε ο Χριστός, την παρέλαβε η Εκκλησία και τη συνεχίζει με σοφία στους αιώνες. Δυστυχώς, πολλοί χριστιανοί, αγνοώντας τις πολύπλευρες ωφέλειές της, την υποτιμούν, την καταστρατηγούν, ή την έχουν εντελώς καταργήσει.
Πολλά όπλα μάς παρέχει η Εκκλησία για το δύσκολο αγώνα μας. Κανένας κόπος, καμιά θυσία δε χάνεται, αρκεί να γίνεται για την αγάπη του Χριστού. Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων γράφει: «Είναι γραμμένη κάθε σου προσευχή και ψαλμωδία, κάθε σου ελεημοσύνη, κάθε σου νηστεία. Είναι γραμμένος κάθε γάμος που διαφυλάχθηκε στα ηθικά όρια, είναι γραμμένη κάθε εγκράτεια που έγινε για το Θεό».
Δεν έχομε, παρά να «συντονιστούμε» με τις «συχνότητες» που εκπέμπει η Αγία μας Εκκλησία, με τη σοφή παιδαγωγία της, που ακολουθώντας την αναρίθμητοι άνθρωποι βρέθηκαν στην αγκαλιά του Θεού.
Καλή και Αγία Σαρακοστή!
Νικόλαος Σιγανός - Θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Χριστουγεννιάτικες μελωδίες από την χορωδία της ενορίας Ευαγγελίστριας Αγίου Νικολάου

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 17/08/2019 εορτάζουν:Άγιος ΜύρωνΆγιοι Στράτων, Φίλιππος, Ευτυχιανός και ΚυπριανόςΆγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της ΠίνδουΆγιοι Παύλος και Ιουλιανή και οι μαζί μ' αυτούς μαρτυρήσαντες Στρατόνικος, Κοδράτος και Ακάκιος οι δήμιοιΆγιοι Θύρσος, Λεύκιος, Κορωνάτος και η συνοδεία τουςΣύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις ΑρματίουΌσιος ΑίγλωνΌσιος Ηλίας ο ΝέοςΆγιος Μακάριος ο ΟσιομάρτυραςΌσιος […]
Go To Top