ΨΗΛΑΦΩΝΤΑΣ ΠΛΗΓΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

17,Ιούν
xreos-Ellada       Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στη στάση της Εκκλησίας απέναντι στη σκληρή δοκιμασία που βιώνουμε, και κανείς δεν ξέρει πότε θα φανεί «φως στο βάθος του τούνελ». Θα συνεχίσουμε, όχι για καμιά βαθιά ανάλυση ενός προβλήματος, για το οποίο έχουν γραφεί τόσα πολλά και, όπως φαίνεται, θα μας απασχολεί ακόμα για πολύν καιρό. Απλώς διατυπώνουμε κάποιες σκέψεις, ελπίζοντας να καταστήσουμε κάποιους  συνανθρώπους μας κοινωνούς των προβληματισμών μας. Στα «πέτρινα» τούτα χρόνια, η διοίκηση της Εκκλησίας  συμπαραστέκεται στο κατασυκοφαντημένο λαό, που διαθέτει αξιοθαύμαστο δυναμισμό. Δόθηκαν ευκαιρίες, με πράξεις αλληλεγγύης, να δείξει το μεγαλείο της ψυχής του. Ωστόσο, πολλοί περιμένουν πιο πολλά από τους ποιμένες, και μια πιο θαρραλέα στάση απέναντι στους ισχυρούς. Σ’ εκείνους που οδήγησαν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού στην καταστροφή, με τους νέους στον παροπλισμό και στον ξενιτεμό, το «κοινωνικό κράτος» σε διάλυση, την ανεργία να καλπάζει, τις περικοπές μισθών και συντάξεων να μην έχουν τελειωμό, τους φόρους να αυξάνονται, τις επιχειρήσεις να μαραζώνουν ή να κλείνουν, τους φτωχούς, του άπορους, τους άστεγους να πολλαπλασιάζονται, χωρίς να φαίνεται σημάδι ελπίδας. Η φιλανθρωπία είναι στις προτεραιότητες της Εκκλησίας και οι πιστοί καλούνται να συνδράμουν στο έργο της. Πάντα έτσι γινότανε, από τα χρόνια της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας. Όμως, δε λύνεται έτσι ένα πρόβλημα του πλούτου και της φτώχιας που, τα τελευταία χρόνια έχει πάρει τρομερές διαστάσεις, αλλά, που είναι παλιό, με ισχυρές ρίζες στις ανθρώπινες κοινωνίες. Δυστυχώς, δεν αρκούν τα κηρύγματα περί ελεημοσύνης. Κι αν μένουν ασυγκίνητοι οι  κατέχοντες τον πλούτο,  τουλάχιστον ας μην τους επαινούμε ως δήθεν ευνοημένους από το Θεό, σα να μην είπε ο Χριστός τόσα πολλά εναντίον τους, για την αδιαφορία τους απέναντι στον πόνο και τη δυστυχία των συνανθρώπων τους. Μήπως δεν τον μιμήθηκαν οι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες; Ή δεν ανάλωσαν τη ζωή τους για το ποίμνιό τους; Ας σκεφτούμε, επίσης, πώς ζούσαν οι πρώτοι χριστιανοί και πώς λειτουργούν επί αιώνες τα κοινόβια μοναστήρια και η Ορθόδοξη Ιεραποστολή, συνδυάζοντας την ελευθερία με την κοινοκτημοσύνη, με αξιοθαύμαστες  συνέπειες, σ’ όλη την Οικουμένη. Οι αιτίες του δράματος της χώρας μας έχουν επαρκώς εντοπιστεί από  επιστήμονες και πνευματικούς ανθρώπους. Και καλώς επισημαίνουν πολλοί, κι όχι μόνο κληρικοί ή θεολόγοι, ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά, συγχρόνως, ή και πρωτίστως, πνευματική. Αν είναι έτσι, πρόκειται, δηλαδή, για πνευματική και ηθική «ασθένεια», τότε ανάλογη θα πρέπει να είναι και η «θεραπεία». Αν αυτή η δραματική κατάσταση οφείλεται στη γενική αμαρτωλότητα, στα πάθη, με τον καταναλωτισμό, το κυνηγητό της ευζωίας, τον υλιστικό τρόπο ζωής, τότε όλοι οφείλουμε να μετανοήσουμε και να αναζητήσουμε το δρόμο που χάραξε κι ακολούθησε ο Χριστός, μέχρι τον δια του Σταυρού θάνατό Του. Όμως, πέρα από τις δικές μας ευθύνες, έχομε μπροστά μας ένα πολυκέφαλο «τέρας»,  που κατατρώει τις σάρκες των λαών, αδιαφορώντας για τα όνειρα και τα δικαιώματά τους. Κι αν κάποιοι σχεδιάζουν εναντίον μας, όπως φαίνεται κι από τους συνεχείς εκβιασμούς των τελευταίων μηνών και ημερών, τότε, φοβούμαι πως δύσκολα μπορεί να βρεθεί δίκαιη και βιώσιμη λύση. Η Εκκλησί, εφόσον «ανοίγει» τις πύλες της Βασιλείας του Θεού, πρέπει να διαθέσει όλα τα «όπλα» της,  για να βοηθήσει το λαό μας στο σκληρό αγώνα του. Να τον ενδυναμώσει, εμπνέοντας πίστη, αγωνιστικότητα, ελπίδα και ομοψυχία, για να αντιμετωπιστεί μια κατάσταση, που απειλεί επικίνδυνα την πορεία και την υπόσταση του Έθνους. Καθώς το μεγαλύτερο εθνικό μας πρόβλημα κορυφώνεται, είναι πολύ επίκαιρη παλαιότερη φωνή της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος: «Η Εκκλησία του Χριστού-έλεγε- έχει λόγο για την σημερινή κρίσιμη κατάσταση, γιατί αποτελεί σάρκα του κόσμου, μέρος της Ιστορίας. Δεν μπορεί να ανέχεται κανενός είδους αδικία, αλλά οφείλει να δείχνει ετοιμότητα για μαρτυρία και μαρτύριο. Όλοι μαζί μπορούμε να βοηθήσουμε τον ένα και ο ένας τους πολλούς. Ό Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης. Με αυτό το πνεύμα, συσπειρωμένοι γύρω από την μεγάλη μας οικογένεια, την Εκκλησία, επισημαίνοντας τα λάθη μας, αναζητώντας νόημα ζωής στην αγάπη, θα βγούμε από αυτή τη δύσκολη ώρα». Νίκος Σιγανός      

Ο “Χερουβικός Ύμνος” όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3182867

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 15/08/2020 εορτάζουν:Κοίμησις της ΘεοτόκουΑνάμνηση Θαύματος Υπεραγίας ΘεοτόκουΆγιος ΤαρσίζιοςΣύναξη της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής στην ΠάροΣύναξη της Παναγίας της Αγίας Σιών στη ΛέσβοΣύναξη της Παναγίας της Σπηλιανής στη ΝίσυροΣύναξη της Παναγίας της Καστριανής στην ΚέαΣύναξη της Παναγίας της Θαλασσινής στην ΆνδροΣύναξη της Παναγίας της Γκρεμιώτισσας στην ΊοΣύναξη της Παναγίας της Κανάλας στην ΚύθνοΣύναξη […]
Go To Top