«Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;» ( Β΄ Μέρος)

23,Νοέ

 Αλλά η (Δυτική) Ευρώπη, εκτός από το Διαφωτισμό, γέννησε και πολλά άλλα ρεύματα (Ρομαντισμό, Μαρξισμό κ. λ. π.), που απορρίπτουν τη θεότητα του Χριστού, βλέποντας στο πρόσωπό Του έναν απλό δάσκαλο της ηθικής, ή ένα κοινωνικό επαναστάτη. Δεν θα αναφερθούμε στις τραγικές συνέπειες αυτής της δήθεν «απελευθέρωσης» από την Πίστη, που τις ζούμε καθημερινά, σε ένα κόσμο, στον οποίο ολοένα και περισσότερο κυριαρχούν και αποθεώνονται:  η ύλη, το χρήμα, ο ατομικισμός, η βαρβαρότητα, ο φονταμενταλισμός, η βία. Αδίστακτοι ηγέτες-Φαρισαίοι, που, ως «άφρονες πλούσιοι», ζουν στη χλιδή, προκαλώντας εξαθλιωμένα πλήθη, χρησιμοποιούν ψευτοχριστιανικά προσωπεία, για να καλύψουν τα πάθη, τα άνομα συμφέροντα,  τα εγκλήματά τους.

Έρχονται Χριστούγεννα, και τη γη θα κατακλύσουν εικόνες, μουσικές, συνθήματα, που διαφημίζουν ένα «ωραίο» θρησκευτικό περιβάλλον, ένα «γλυκύ» και «ακίνδυνο» Χριστό, όπως βολεύει στον καταναλωτικό και υλιστικό τρόπο ζωής, τον ατομικισμό μας. Αυτός, δημιουργημένος κατά πώς τον φανταζόμαστε, δε διαμαρτύρεται για τα πάθη μας, τις αδικίες, τη διάλυση σχέσεων  και θεσμών, τους πολέμους, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τον κίνδυνο εξαφάνισης της ζωής από τον Πλανήτη. «Ανέχεται» να τον εκτοπίζουμε, να τον διώχνουμε από την καθημερινή μας ζωή, να τον περιορίζουμε στους ναούς και στις ώρες της λατρείας. Να τον θυμόμαστε μόνο στις μεγάλες Εορτές, και τότε μόνο για λίγες στιγμές, έτσι, για την Παράδοση, από εθιμοτυπία. Συνηθίσαμε ένα τέτοιο Χριστό, που, επί πολλές δεκαετίες μας έρχεται από τη Δύση, με τις «ρομαντικές» εικόνες της «Αγίας Οικογένειας» με τα καλοθρεμμένα πρόσωπα και τα γλυκανάλατα τραγουδάκια, που αποσπούν προσωρινά τη σκέψη μας από τη σχιζοφρένεια και την τραγικότητα της ζωής. Ένας τέτοιος ή παραπλήσιος «θεός», πλασμένος κατά τη φαντασία  μας, εύκολα «φιλοξενείται» για λίγο στα σπίτια μας, χωρίς να διαταράξει την ησυχία μας, τη συνείδησή μας. Απόλυτα συμβατός με τις ιδέες μας, δεν απειλεί τα «κεκτημένα» μας. Σέβεται τα «δικαιώματά» μας, που με την ευφυΐα, την πολυδιαφημισμένη «ευγενή άμιλλα» και τις «καλές πράξεις» μας αποκτήσαμε: την  γνώση, τις αρετές, τον πλούτο, την Επιστήμη, την Τεχνολογία, τις Τράπεζες, τις Εξουσίες, τους Νόμους, τη δόξα, τη γη «μας»!

nymfios660Αυτό τον απρόσωπο, κακέκτυπο «θεό»,  που για ευκολία τον αποκαλούνε πολλοί και «Ανωτέρα δύναμη», και που ταιριάζει απόλυτα με το πνεύμα και τις επιδιώξεις της «Νέας Εποχής», προωθούν και  με τα «νέα προγράμματα» μιας αποχρωματισμένης Παιδείας, για ένα πολυπολιτισμικό  «εγγραμματισμό» των παιδιών-προσέξτε, αγαπητοί μου- μόνο των ορθοδόξων Ελλήνων!  Λοιπόν, μπορεί να είναι αυτός ο Χριστός που μας παρουσιάζουν τα Ευαγγέλια, οι Απόστολοι οι Πατέρες, οι Άγιοι της Εκκλησίας; Άραγε, αφιέρωσαν σε ένα «φάντασμα» ή σε ένα «λαοπλάνο» τη ζωή τους και μαρτύρησαν γι’ αυτόν εκατομμύρια χριστιανών; Μπορεί ένας άνθρωπος, όσο «άγιος» και είναι, να μας σώσει από την αμαρτία, τη βαρβαρότητα, την αμαρτία, το θάνατο; Αν «Ναι», τότε, ας τον καλοδεχτούμε στα σχολεία, στους δημόσιους χώρους, στα σπίτια, στις καρδιές μας, στη ζωή μας. Δυστυχώς, πολλοί χριστιανοί, περίπου έναν τέτοιο, «ακίνδυνο» Χριστό φαντάζονται, θεοποιώντας, ουσιαστικά, τις φαντασίες, το «πιστεύω» τους, τον «αλάθητο» εαυτό τους! Μα, αν πούμε «Όχι», τότε, ας δεχτούμε τη διδασκαλία της Εκκλησίας για το Νυμφίο της Χριστό, ως την πιο πειστική. Γιατί, η Πίστη μας δεν είναι μύθος ή ιδέα, αλλά βίωμα. Είναι τρόπος ζωής. Δρόμος θεώσεως. Εμπειρία  θεοπτίας!

Ωστόσο, αναρωτιέται κανείς, πώς νιώθουν, πώς συμβιβάζονται οι άνθρωποι σήμερα με μια άθεη κοσμοθεωρία, που ισοπεδώνει τα πάντα, ορθώνοντας στη θέση του Θεού το Μηδενισμό, την ευζωία, τη «θεά»-ύλη. Ο Σωτήρης Γουνελάς σκιαγραφεί ως εξής τον άνθρωπο που έχει αποδιώξει από τη ζωή του το Χριστό: «Όταν ο άνθρωπος σπάσει ή παραμορφώσει τη θεία εικόνα του εαυτού του, σπάει και παραμορφώνεται και ο κόσμος και γίνεται όλος ένα συνονθύλευμα από σπασμένα και παραμορφωμένα κτίσματα. Οι άνθρωποι πνίγονται μέσα σ’ αυτό τον κυκεώνα και βολοδέρνουν απεγνωσμένα με σπασμωδικές κινήσεις, προσπαθώντας να βρουν ένα ξέφωτο, μια στιγμή γαλήνης, ένα στέρεο καταφύγιο, ν’ αναπνεύσουν ελεύθερα. Παύουν να ξέρουν τι είναι, παύουν να διακρίνουν τη διαφορά τους από τα κτίσματα, και το χειρότερο, παύουν να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν το Κτίστη…Ο άνθρωπος μετατρέπεται σε καταφύγιο ειδώλων, σε καταγώγιο των δαιμόνων. Ο άγγελος της συνείδησης αποσύρεται. Το κενό τρέχουν γρήγορα-γρήγορα να το πληρώσουν οι πλάνες»(«Σύναξη», τ. 2, σελ.35).

Όσο θα πλησιάζουμε στον εορτασμό της Γεννήσεως, ας βρούμε ευκαιρία να αναζητήσουμε προσωπικά το Θεάνθρωπο. Ο Ίδιος φανέρωσε τη θεία υπόστασή Του. Μα, γι’ αυτό ακριβώς υπάρχει και η Αγία μας Εκκλησία: για να μαρτυρεί την Αλήθεια,  να συνεχίζει το κοσμοσωτήριο έργο του Χριστού. Να αγιάζει, να μεταμορφώνει, να σώζει τον κόσμο. Ας μην παρασυρόμαστε λοιπόν από τις πλάνες, τις άθεες κοσμοθεωρίες, τις ιδεολογίες, τις  θρησκείες. Ένας είναι ο Αληθινός Θεός. Ο Χριστός, το Α και το Ω της Δημιουργίας, είναι η «θύρα» που μας ανοίγει το δρόμο του γυρισμού στην αγκαλιά του Πατέρα μας. Στη Βασιλεία του Θεού.

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

 

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Χριστουγεννιάτικες μελωδίες από την χορωδία της ενορίας Ευαγγελίστριας Αγίου Νικολάου

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 15/11/2019 εορτάζουν:Άγιοι Γουρίας, Σαμωνάς και Άβιβος οι ΟμολογητέςΆγιοι Ελπίδιος, Μάρκελλος και ΕυστόχιοςΌσιος Κυντίων επίσκοπος ΣελευκείαςΆγιοι Ιουστίνος και Θεοδώρα οι ευσεβείς βασιλείςΆγιος ΔημήτριοςΆγιοι Ευψύχιος, Νέαρχος και ΚαρτέριοςΆγιος Θωμάς ο Β' ο νέος, Πατριάρχης ΚωνσταντινούποληςΌσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ1. Για τον Άγιο Ευθύμιο τον Νέο τον εν Θεσσαλονίκη βλέπε στις 14 Οκτωβρίου.2. Για τον Άγιο […]
Go To Top